V2, 2008
Sommige platen zijn zo bedwelmend mooi dat ze niet ontsproten
kunnen zijn aan wezens die onze aardkloot bevolken. Het zijn
zijdezachte dromen die ons na de laatste noot weer tegen de
gebetonneerde muur van de realiteit laten botsen. Ballad Of The Broken
Seas was zo’n annunciatie van een plaat die opnieuw moest
beluisterd worden om haar tastbaarheid te bewijzen. Isobel Campbell
en Mark Lanegan bleken de perfecte reïncarnatie van Nancy Sinatra
en Lee Hazlewood en hun vocale rollenspel vergulde de pil van
Campbells weemoedige teksten met een satijnen grofkorreligheid. De
faalbaarheid van het sprookjesachtige duo werd daarna jammer genoeg
ruimschoots in de verf gezet met duffe concerten zonder ziel, maar
nu mag ‘Sunday At Devil Dirt’ bewijzen dat hun ster niet uitgedoofd
is. De plaat betokkelt onze innelijke snaren echter veel minder
intens dan zijn voorganger en ‘Sunday At Devil Dirt’ slaagt dan ook
slechts erg nipt in haar missie. Wie valt voor smachtende vocale
interactie, zal nog steeds snel de weg naar de stal van Campbell en
Lanegan vinden, maar goud, wierook en mirre kunt u gerust thuis
laten.
Op de concerten naar aanleiding van ‘Ballad Of The Broken Seas’
leek wel een duivelse vloek te rusten. Wie anders dan de Gehoornde
zelf kon verantwoordelijk zijn voor zo’n afstandelijke
slaapverwekkendheid die de automatische piloot tot godheid verhief?
Gelukkig manoevreert opener ‘The Seafaring Song’ deze plaat al
onmiddellijk weg van deze neerwaartse draaikolk. Op de vorige plaat
weerstond Lanegan de verleiding van Campbells sirenenstem, maar dat
blijkt nu een pyrrhusoverwinning. Zijn kruik is gedoemd om de zeven
wereldzeeën te bevaren, maar door de onderhuidse tragiek van
frustraties lijkt ze niet te gaan barsten. “I have travelled
the world around / Wandered far from home / Sailed the ocean in
foreign skies / Still further to go”, kreunt de man terwijl de
stem van Campbell hem uit een ver verleden blijft
achtervolgen.
Ook in ‘The Raven’, het onbetwiste hoogtepunt van de plaat, zweeft
Isobels stem in de slipstream van Lanegans gitzwarte gegrom. De man
declameert z’n tekst als een protagonist in een Hitckock-verfilming
van Poe’s gelijknamige gedicht en de magie van songs als ‘Deus Ibi
Est’ en ‘The False Husband’ ontvouwt zich in het schemerdonker.
This it is and nothing more, denkt u? Toch niet, want het
bezwerende ‘Back Burner’ trekt via de ruggengraat ook naar een
plaatsje in de schrijn van ons hart en ‘The Flame That Burns’ laat
de vonken van weleer uit hun as herrijzen.
In tegenstelling tot de eeuwige houdbaarheidsdatum van ‘Ballad Of
The Broken Seas’ kan deze plaat de tand des tijds echter in mindere
mate plomberen. In het honingzoete ‘Who Built The Road’ lijken de
twee zich stierlijk te vervelen in elkaars gezelschap en ‘Shotgun
Blues’ is het doodsaaie bewijs dat Campbell op deze plaat geen
ramblin’ woman is. In haar eigen songs dwingt ze zich in
een figurantenrol en wanneer ze van achter de zoutpilaar komt
loeren, vervalt de song in het fletse gezucht waarmee ze ons live
al in slaap wiegde.
Het gewicht van deze plaat komt dus grotendeels op de schouders van
Mark Lanegan en zoals zijn noodgedwongen solo-performance tijdens
het optreden van The Gutter Twins al
bewees, heeft de man te veel van zijn innemende charisma verloren
om zoveel verantwoordelijkheid aan te kunnen. Het door Jim
McCulloch gepende ‘Salvation’ en ‘Keep me In Mind, Sweetheart’
kunnen enigszins overtuigen, maar het niveau van ‘(Do You Wanna)
Come Walk With Me?’ of ‘Saturday’s Gone’ halen ze niet.
The White Stripes bewezen met Get Behind Me, Satan
dat een pact met de duivel geen vergiftigde alliantie hoeft te
zijn, maar op deze plaat lijkt Beëlzebub in zijn gehoefde vuistje
te lachen. ‘Sunday At Devil Dirt’ is allesbehalve een slechte
plaat, maar het album raakt nergens onder de schaduw van z’n
voorganger uit. Een glorieuze revanche is deze plaat dus niet
geworden en daardoor kunnen Campbell en Lanegan de neerwaartse
tendens niet ombuigen. Als daar maar geen perpetuum mobile van
komt.
