Een nieuwe Marah, een nieuwe leegloop. Amper had Angels Of Destruction! het levenslicht gezien, of de helft van de band zocht elders zijn heil. Gelukkig hebben de muzikanten absoluut kwaliteit afgeleverd alvorens het hazenpad te kiezen.
Over de personeelswissels van dEUS wordt veel gezegd en geschreven, maar het Antwerps gezelschap kan aan het verloop bij Marah nog een puntje zuigen. Van de originele line-up uit 1993 blijft alleen frontman David Bielanko over en wie het lijstje voormalige bandleden bekijkt, kan enkel maar vol bewondering vaststellen dat de groep blijkbaar in staat is alles te overleven en zelfs productief te blijven.
Angels Of Destruction! is alweer de zesde langspeler en hoewel er bijna drie jaar verstreken zijn sinds de mooie voorganger If You Didn’t Laugh, You’d Cry werd uitgebracht, heeft Marah allesbehalve stil gezeten. Afgelopen najaar verschenen met Can’t Take It With You en Counting The Days twee behoorlijke e.p.’s. En nu alweer een nieuwe reguliere plaat.
Petje af voor de productiviteit van Bielanko, want succes heeft de man nog niet geoogst met zijn band. Ondanks lovende kritieken allerhande, blijft Marah een van de meest genegeerde artiesten van de laatste jaren. Aan de kwaliteit zal het nochtans niet liggen. Die is ook op Angels Of Destruction! als vanouds hoog. En daarbij wordt niet op een verrassing meer of minder gekeken. Hoewel bijvoorbeeld “Santos De Madera” vanaf de eerste noot onmiskenbaar als Marah klinkt, heeft het nummer desalniettemin een originele inslag die maakt dat zelfs doorgewinterde Marah-fans hun nieuwsgierige kant voldoende zullen kunnen laven aan deze plaat.
Het ingenieuze van Marah zit ‘m namelijk nog steeds in hun aanpak van de songs. Slecht weinig artiesten slagen er in complexe, van de originaliteit barstende nummers zo te verpakken dat ze net zo toegankelijk klinken als eender welke popsong. Zo is “Angels On A Passing Train” een verhalend nummer in de beste Dylan-traditie, maar netjes gecamoufleerd tot halve meezinger met een sfeer die doet denken aan Arcade Fire, zij het met een ietwat klassieker — Guy Swinnen-achtig, that is — stemgeluid en een net iets minder uitgebreid instrumentarium.
Want de muzikale rode draad is ook op Angels Of Destruction! folkrock. Het dichtst bij de oervorm daarvan komt het gezelschap in het heerlijk wiegende “Blue But Cool”. In “Old Time Tickin’ Away” daarentegen, gaat Marah kortstondig lekker loos, met een uitbarsting te vergelijken met Bruce Springsteen wanneer die met The E-Street Band hoge toppen scheert. Van meer dan behoorlijk niveau, met andere woorden, maar net zo goed beluisterbaar voor het hele gezin.
Hoe sterk Marah ook ditmaal weer uit de hoek komt, ergens loopt binnen de band niet alles zoals het zou moeten. Amper enkele dagen na de release van Angels Of Destruction! hielden drie van de zes leden de band voor bekeken. Met een gehalveerde groep ziet Bielanko voorlopig af van de geplande tour, maar het verleden van Marah in gedachten, maken we ons geen zorgen over het voortbestaan van de band. Vroeg of laat duikt Marah, in welke vorm dan ook, opnieuw op in een opnamestudio of op een podium, dat bovendien met een beetje geluk niet te ver uit de buurt ligt.
