Fool’s Gold




113 min. / VS /
2008

Een mens kan zich veel afvragen. Komt het borsthaar van Jan
Schepens met een evacuatieplan? Is Martine Prenen nog op de hoogte
van het reilen en zeilen binnen het bruisende showbizzwereldje? En
wanneer gaat geconfijte fruitcake Peter Van De Veire eindelijk eens
uit die kast komen? Een mens kan zich ook afvragen waarom hij in
godsnaam naar ‘Fool’s Gold’ trekt, een ontzagwekkend flauwe
romantische avonturenkomedie met de bruingebakken sixpack
van Matthew McConaughy in de hoofdrol. Ik zou het mij ook afvragen,
mocht ik niet ongelooflijk veel dingen geleerd hebben van deze
zonovergoten ‘Romancing the Stone’ voor costadebielen. Een
bloemlezing. Zowel Matthew McConaughey als Kate Hudson hebben
kieuwen achter hun oren, aangezien ze zonder probleem meerdere
minuten onder water kunnen vertoeven. Ray ‘I am Beowulf!’
Winstone kan ook onder de zeepspiegel een flinke muilpeer uitdelen.
Het feit dat er ondertussen een harpoen door zijn dijbeen priemt,
laat hem overigens stoïcijns koud. Donald Sutherland verlaagt zich
tot alles om een nikkel bij te verdienen en doet het bovendien met
de meest walgelijke grijns sinds Jan Schepens een hulpeloze Katja
Retsin kon vangen in zijn borsthaar. En misschien wel de
belangrijkste ontdekking van allemaal: Matthew de gebronsde
bongoheld heeft grotere en aantrekkelijkere borsten dan de immer
stralende, maar steeds magerder wordende dochter van Goldie Hawn.
Ontluisterend en verwarrend tegelijk. Waarom gaat een mens naar
‘Fool’s Gold’? Om deze en vele andere levenswijsheden op te steken,
tiens.

Hij, Matthew McConaughey, speelt Finn, een schattenjager die al
acht jaar op zoek is naar een achttiende eeuwse bruidsschat die
ergens op de bodem van de Caraïbische Zee moet liggen. Zij, Kate
Hudson, speelt Tess, Finns voormalige eega die er na acht jaar
mislukt huwelijk de brui aan geeft. Maar net wanneer Tess een nieuw
leven wil beginnen, botst haar ex-wederhelft op een doorbraak.
Plantrekker Finn fleemt zich logistiekgewijs op de luxejacht van
een miljardair (Donald Sutherland die zowaar nog gebronsder blinkt
dan McConaughey) en ook Tess raakt geheel toevallig verwikkeld in
de queeste naar roem en glorie. Maar er zijn kapers op de kust: een
rappergangster annex raciaal sterotype genaamd Big Bunny en Finns
oude mentor (Ray Winstone) azen ook op de bruidsschat en deinzen
voor niks terug om als eerste bij de blinkende smaragden,
fonkelende diamanten en glanzende torso van Matthew te geraken.

Het is niet eenvoudig om de spirit van de ouderwetse
Hollywoodkomedies te vangen, maar ‘Fool’s Gold’ doet wel erg hard
zijn best om alles wat de gevatte battle of the sexes-komedies zo
aanstekelijk en charmant maakte, finaal de nek om te wringen.
‘Fool’s Gold’ kan je – als het echt moet – omschrijven als een
variant op de ‘comedy of remarriage’. Een populair genre uit de
gouden Hollywoodjaren, waarin het verhaal begint bij de scheiding
van een koppel en de plot zich wikkelt rond de escapades van het
bekvechtende duo. Het eindpunt van dat soort films (denk aan ‘His
Girl Friday’, ‘The Philadelphia Story’ en ‘Adam’s Rib’ als
vintage voorbeelden) is gekend, maar de gein zit ‘m net in
de kronkelende, en met messcherpe oneliners geplaveide weg naar de
verlossende verzoening. ‘Fool’s Gold’ zit opgezadeld met het kleine
probleempje dat enkel de appetijtelijke lichamen van McConaughey en
Hudson scherp staan en dat er voor de rest geen enkele juiste noot
(zelden zo’n foute, onovertuigende main villain gezien)
wordt getroffen om van dit pruttelend vehikel een zwierig en
enthousiast romantisch avontuurtje te maken.

Dat ‘Fool’s Gold’ alle voorspelbare clichés van tussen het
zeewier vist, zou eigenlijk geen probleem mogen zijn. Zolang het
flink vooruit gaat, de grappen vliegen en de chemie tussen de
hoofdrolspelers knettert, zal niemand struikelen over het gebrek
aan verrassingen. ‘Fool’s Gold’ gaat echter niet vooruit, getuige
daarvan het eindeloze gepalaver over de geschiedenis van de
bruidsschat en de komische hoogstandjes die zich beperken tot wat
kinderachtige slapstick. Maar veel erger is dat er geen spatje
aantrekking te bespeuren valt tussen de leads. Toch ietwat
verrassend, aangezien het spel tussen McConaughey en Hudson zowat
de enige reden was waarom ‘How to Lose a Guy in 10 Days’ bijna
bekijkbaar werd. In ‘Fool’s Gold’ gedragen ze zich meer als
onnozele slackerbroer en irritante zus, dan als een in de hete zon
smeulende testosteronfabriek en verleidelijke mannenhaatster. Met
die gedachte komt de poging tot een opwindende seksscène bijzonder
yucky over.

Andy Tennant, regisseur van het niet geheel onuitstaanbare
‘Hitch’, weet bovendien niet al te goed wat hij wil maken: een
romantische komedie met wat verbaal gebikkel of een naar
set-pieces speurende avonturenfilm (enkel de openingsscène
met de zinkende boot forceert een milde glimlach op het gezicht)
waarin het geweld ongelooflijk misplaatst overkomt. Of wat dacht u
van een gangster die het loodje legt als een torenhoge opspattende
geiser van bloed. Hilarisch. In tegenstelling tot ‘Romancing the
Stone’ klikt de mix van avontuur, romantiek en humor niet en zit je
twee uur met een onevenwichtig tempo, een kabbelende non-plot en
een toon die nog schever gaat dan de accenten die Donald Sutherland
en Ewen Bremner uit hun monden laten krullen.

Zelfs binnen het verguisde genre van totaal ongrappige romcoms
met gladde tandpastaglimlachen, saaie acteurs en rammelende
clichétoestanden is het glossy verpakte, maar van elke
creativiteit gespeende ‘Fool’s Gold’ niet om aan te zien. Zo slecht
dat de film bijna weer giechelende plaatsvervangende schaamte
opwekt (let op het overgeacteerde bimborolletje van Alexis Dziena).
Kort samengevat: kut met peren onder een paradijselijk zonnetje
blijft kut met peren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 1 =