Blood Red Shoes :: Box of Secrets

Voor ers van: Snedige punkrocksongs vol denderende
melodieën, Magnapop in overdrive en andere energieke
m/v-duobandjes.

Het lijkt er steeds meer op dat in het grote handboek ‘Hoe te
slagen in de harde muziekwereld?’ er een hoofdstuk is gewijd aan de
duoformatie, bestaande uit welgeteld één muzikant van het
vrouwelijk geslacht en evenveel leden van het andere geslacht.
The White
Stripes
– en we hadden ons nog zo voorgenomen deze band niet te
vernoemen in deze recensie – The Kills en in een
veel verder verleden The Eurythmics en – nu graven we echt diep in
onze herinnering, we waren toen amper een zaadcel – Ike & Tina
Turner, voorbeelden genoeg dus om dit lemma te illustreren. Hoe dan
ook, soms vergt het niet meer dan de wisselwerking tussen een man
en vrouw om tot een beklijvend resultaat te komen, vraag het maar
aan de Dennis Black Magics van deze wereld. En deze keer is het
inderdaad weer prijs: Blood Red Shoes weet ons meer dan te bekoren
en we denken dat ook u voor de bijl zal gaan, mocht dat al niet
gebeurd zijn.
‘I Wish I Was Someone Better’, de single die deze debuutplaat
voorafging, was een splinterbommetje zoals we er te weinig horen.
De veiligheidsmaatregelen rond de release van ‘Box of Secrets’
waren dan ook van zeer hoog niveau. Zowat alle anti-terreureenheden
waren in de hoogste staat van paraatheid gebracht om deze
wervelstorm uit Brighton te kunnen counteren.

‘Doesn’t Matter Much’, de openingstrack van dit licht ontvlambaar
plaatje, mag dan wel geen onmiddellijke schade aanrichten, deze
ferme mokerslag laat alvast een grote indruk na. Dat de song in
kwestie niet bijster origineel klinkt, alsof Nirvana’s ‘Heart
Shaped Box’ gecoverd word door The White Stripes, bedek je bij het
horen van de andere songs graag met de mantel der liefde, want de
songs klinken niet alleen zo fris alsof ze met Febrèze werden
geïnjecteerd, ze bezitten ook nog eens de punch die elke party
nodig heeft om echt op gang te komen.
In ‘You Bring Me Down’, waarop gitariste Laura-Mary Carter de
vocalen voor haar rekening mag nemen, waren wij vooral te spreken
over het over ons heen denderende refrein. We moesten zelfs heel
even denken aan The Sounds, maar dan op hun allerbest of aan
Magnapop in overdrive. En blijkbaar werd er op deze plaat een mooi
evenwicht gevonden tussen de verschillende zangpartijen, want in de
volgende song mag Steven Ansell, de mannelijke helft en drummer van
Blood Red Shoes, opnieuw achter de microfoon plaatsnemen. Toch mooi
als alle leden van een band zo goed overeenkomen.

‘Say Something, Say Anything’ is vervolgens een van de rustiger
nummers, maar voor wie de trap op rennen al een uitputtingslag is,
zal deze song nog steeds als ‘nen rappen’ klinken. Wie de moeite
doet om dit tweetal bij te benen is er enkele minuten later aan
voor de moeite, want hierna komt ‘I Wish I Was Someone Better’, een
song die trefzekerder is dan een sluipschutter en die iedere
muziekliefhebber met gevoel voor ritme en melodie van ver kan
omleggen.
En eindelijk hebben ook de hyperkineten die lijden aan het
Attention Deficit/Hyperactivity Disorder hun lijflied: ‘ADHD’
verwoordt namelijk perfect (“I’m so, I’m so distracted! I can’t
concentrate!”
) hun leefwereld en je zou bijna wensen te lijden
aan dit syndroom om elke dag de song in kwestie – en als het even
kan het volledige album – als een remedie door het huis te laten
schallen. Want laat één ding duidelijk zijn: deze punky
gitaarpopsongs, want dat zijn het in wezen allemaal, komen het best
tot hun recht als je ze afspeelt met volumewijzer helemaal in het
bloed, bloedrood!

‘It’s Getting Boring by the Sea’, de single die voorafging aan ‘I
Wish I Was Someone Better’ weet vervolgens met enkele simpele en
vooral rake zinnetjes de verveling te schetsen die inwoners van een
kuststad als Brighton moeten voelen. De song zelf is gelukkig verre
van vervelend, een stelling die we graag doortrekken voor de rest
van dit album.

Een van de nummers op dit debuut heet ‘Try Harder’. Het stond
wellicht ooit op eens op een van hun schoolrapporten, maar deze
keer durven we deze opmerking niet uit de kast halen voor ons
besluit. Blood Red Shoes slaagt er namelijk in om met slechts twee
instrumenten een overtuigend indruk na te laten en dat vooral op
basis van oerdegelijke songs vol bruisende gitaren en opzwepende
drums. Deze ‘Box of Secrets’ mag dan wel geen al te grote geheimen
herbergen, een goed gestolen idee is soms veel beter dan een
oervervelend en uiterst ingewikkeld experiment.

http://www.myspace.com/bloodredshoes

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − 13 =