Blood Red Shoes :: Box Of Secrets

Wie de laatste maanden zijn ogen en oren wat heeft open gehouden, zal het niet ontgaan zijn: duo’s zijn de nieuwe trio’s. Gevestigde waarden The White Stripes en The Kills kwamen met uitstekend nieuw werk op de proppen, groepen als The Fiery Furnaces en The Raveonettes kregen eindelijk de aandacht die ze al enkele platen lang verdienden, en hits van Tegan and Sara, The Tings Tings of The Black Box Revelation waren moeilijk van de radio weg te slaan.

Aan dat rijtje m/v met talent mag je vanaf heden ook het Britse tweetal Blood Red Shoes toevoegen. Blood Red Shoes: dat is Laura-Mary Carter en Steven Anselle, allebei afkomstig uit Brighton, tevens thuishaven van The Levellers, Fatboy Slim en The Kooks. Zij is van een engelachtige schoonheid en neemt de gitaar onder de handen, hij de drums. Zingen doen ze allebei, apart of unisono en ze dwepen met groepen als Bikini Kill, Babes In Toyland, Q And Not U, Nirvana en Shellac. Veel grunge en punk dus.

En die invloeden zijn ook duidelijk te horen op hun eerste volwaardige langspeler, Box Of Secrets. Het had enige voeten in de aarde vooraleer die uiteindelijk kon worden gereleased (volledig volgens het DIY-principe deden ze zowat alles zelf, van de opname tot het artwork), maar het resultaat mag (meer zelfs: moét) gehoord worden. Op oorverdovend volume bij voorkeur, want voor plaatjes als Box Of Secrets halen we graag nog eens de ietwat bestofte predikaten “mokerslag”, “knaller” en “inslaande bom” uit de kast. Denk Hole, maar minder gemeen, denk The Long Blondes, maar dan gebalder, denk ook aan de rammelige neogrunge zoals The Gossip ze op zijn eerste platen placht te maken, maar dan sexier.

Met songs als “I Wish I Someone Better” en “It’s Getting Boring By The Sea” kampeert Blood Red Shoes (genoemd naar de bloedrode tapdansschoenen van Ginger Rogers) al geruime tijd in Arriba! en met de Botanique en het Vooruit Kafee deden ze al twee Belgische podia aan. Het denderende duo is dus blijkbaar erg graag gezien in ons landje, en met deze oersterke debuutplaat onder de arm zal de schare fans alvast alleen maar toenemen.

Opener “Doesn’t Matter Much” valt meteen met de deur in huis. Jachtig rollende drumroffels, een snedige gitaar, en Carter en Anselle die afwisselend apart of tegelijk tekstflarden als “pay attention son, you might learn something” en “find a reason why” op ons loslaten, gekruid met bloedgeile, bijna extatische achtergrondkreetjes. “You Bring Me Down” klinkt als de ruigere broer van “Rock Lobster” van The B-52’s, terwijl “Try Harder”, opgesmukt met ritmisch handgeklap, het soort daverende, springerige rocksong is die wij op de laatste van Maximo Park (zanger Paul Smith is niet voor niets een vriend des huizes) een beetje hebben gemist.

Het aanstekelijke “I Wish I Was Someone Better” snijdt vervolgens alles en iedereen de adem af en ook “Take The Wheight” is een lap hypernerveuze discogrunge, zoals ze hun muziek zelf graag betitelen, waarop het heerlijk op en neer springen is (niet voor niets heet één van de nummers “ADHD”). In “It’s Getting Boring By The Sea” schreeuwen ze hun onvrede over het ietwat eentonige leven in Brighton uit. En na net geen 42 minuten mag het zachtjes uitdovende “Hope You’re Holding Up” de finale kopstoot toedienen. Waarna wij graag recht krabbelen, van vooraf aan beginnen, ons boordevol energie laten lopen, om drie kwartier later opnieuw uitgeteld tegen het canvas te belanden.

“How long do you miss someone?” vraagt Blood Red Shoes zich in “Say Something, Say Anything” af. Na hun verpletterende passage in de Vooruit missen wij hen al bijna twee maanden, en kijken we dan ook reikhalzend uit naar het op stapel staande Les Nuits Botanique, waar ze op vrijdag 9 mei ongetwijfeld ferme gensters zullen slaan. Bloedmooi plaatje!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + 2 =