The Breeders :: Mountain Battles

Iets wat jarenlang een verre droom was voor enkelingen die er nog op hoopten, is dan toch werkelijkheid geworden: het rockwereldje is een Breeders-plaat rijker. En hoewel hij niet volledig kan bekoren, is Mountain Battles toch een plaat die ons geloof in de groep terug versterkt heeft.

In grofweg twee decennia bracht de groep met verschillende incarnaties vier langspelers uit, wat niet bepaald getuigt van een grote werkethiek. Tuurlijk, er was de lange sabbat eind jaren ‘90 tijdens Kelley Deals afkickperiode van heroïne, en tweelingszus Kim is de laatste tijd ook druk bezig geweest met de reünie van dat ander groepje van haar. Het lauw onthaalde Title TK uit 2002 leek The Breeders de das om te doen. Maar kijk, in 2006 kondigden de Deals een vervolg aan. En na nog wat wachten is het er dan toch gekomen: Mountain Battles.

Wat na een eerste luisterbeurt opvalt is dat er terug gekozen werd voor een intiemer geluid, waardoor de plaat meer tegen de slaapkamerpop van Pod dan tegen het grote alternatieve geluid van The Last Splash aanschuurt. Tweede vaststelling: de zusjes Deal houden het album met zijn 36 minuten kort en zoet, hoewel dat natuurlijk ook aan het zuiderse werktempo van de groep kan liggen. Dat zou in ieder geval de nogal lakse afwerking van de dertien nummers op Mountain Battles verklaren. Niet dat dat op zich storend is, maar het blijft tegelijk een vloek en een zegen: de sterke nummers krijgen een innemende nonchalance aangemeten, maar de zwakke nummers vallen veel sneller door de mand.

Want laten we duidelijk zijn: deze plaat is een verbetering op Title TK, wat niet betekent dat er over de hele lijn gejuicht kan worden. Zo wordt de luisteraar na de uitstekende opener "Overglazed" direct gedropt in het ronduit irritante "Bang On", dat niet meer is dan een stevige drumbeat, een klein gitaarlijntje in de achtergrond en de samenzang van de zusjes Deal door de elektronische mangel gehaald. Dit is minimaal geleuter op zijn ergst, temeer omdat er in geen velden een melodie te bespeuren is. Ook het titelnummer is over te slaan: de groep probeert een sfeer te scheppen, maar dit arty gezwets slaagt daar op geen enkel moment in. Gelukkig hebben The Breeders het helemaal achteraan gestopt zodat je na “It's The Love” met een gerust hart de plaat kan afzetten.

Dan zijn er ook nog de nummers die op het randje balanceren, zoals bijvoorbeeld "It's The Love", dat met zijn grungepop nog het grootste rockgeluid van de hele plaat heeft. Het is aanstekelijk, maar dit naar Green Day nijgend tussendoortje (Kelley Deal zingt zelfs als Billy Joe Armstrong!) blijft toch niet hangen. "Spark" mist net dat vonkje: wat nu maar een saaie glimp van een klassenummer is, had dat beter uitgewerkt effectief kunnen zijn. Ook "German Studies" is nog niet echt rijp: het stekelige punknummertje met zijn schabouwelijk gezongen Duitse tekst zweeft nog te veel tussen uitstekend en afschuwelijk om echt te bekoren. "Here No More", het kampvuurmoment van de plaat, is mooie fluistercountry, maar voelt te veel aan als een probeersel, en "Walk It Off", dat met zijn dynamiek en baslijn het nadrukkelijkst in Pixiesvaarwater komt, had beter gekund, maar beide nummers zijn stappen in de goede richting.

Echte hoogtepunten zijn er gelukkig ook in overvloed. De verslavende Venturespop met zuiderse toets "Regalame Esta Noche" is er daar één van: ideaal voer voor de jukebox van een afgelegen Mexicaanse bar waar men 's avonds eens graag slowen mag. Ook het eerder vermelde "Overglazed", een in fuzz en ratelend drumwerk gedompelde lap psychedelische rock die blijft opbouwen tot hij plots stilvalt, blijft een dolle rit. "Istanbul" is een geslaagd experiment waarin warme orgeltonen een minimale surfsong begeleiden, en het toont ook de veelzijdigheid van de plaat. De echte prijsbeesten zijn echter de nijdige lofirocker "No Way", de donkere koortsdroom "Night Of Joy", die een prachtig sixtiespopdeuntje herbergt, en "We're Gonna Rise", een adembenemend fluisterliedje dat met zijn donkere rocktwist aan het einde het absolute wow-moment van de plaat is.

Mountain Battles is een mooi en divers popplaatje geworden dat ondanks enkele stinkers toch de moeite loont en om uw aandacht vraagt, ook al moet u geregeld moeite doen om de pracht te ontdekken. Geef The Breeders terug een plaats in uw leven.

The Breeders spelen op 19 april op Polsslag in de Grenslandhallen te Hasselt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 + drie =