Nu zelfs achttienjarigen al te jong zijn om zich de jaren tachtig te herinneren, verdwijnt de kwalijke odeur die het decennium al jaren achtervolgt meer en meer. Tijd voor Anthony Gonzalez om op de nieuwste M83 eens ferm met die erfenis uit zijn jeugd te gaan stoeien.
Vijftien. De leeftijd van de eerste keer uitgaan, de eerste vriendinnetjes. Van de eerste trek aan een joint ook. Van feestjes in de buurt en al thuis moeten zijn om 2 uur, van moeten vertrekken als de pret net begonnen is. Het moment waarop de onschuld van de kindertijd langzaam plaatsmaakt voor het belang van de zaterdagavond. Want Saturdays=Youth, zoals Gonzalez het samenvat op zijn vijfde plaat.
Het mocht immers wat lichter na de halve horrortrip die Before The Dawn Heals Us was. De ramen werden opengezet en de invloeden van Sisters Of Mercy en andere doemgoden verdwenen als vleermuizen voor de zon. Gonzalez ging terug naar dat gevoel van vijftien jaar zijn, en samen met producer Ken Thomas — die ook wel eens iets anders wou na Sigur Rós en Hope Of The States — werd geëxperimenteerd met klassiekere songstructuren. "Pop" werd het codewoord, schakering "eighties".
Wie eerste single "Graveyard Girl" hoort, of "Kim & Jessie", moet dan ook moeite doen om de haargolven van A Flock Of Seagulls of andere New Romantics niet voor het geestesoog te zien opdoemen. Wasemden Gonzales’ synths altijd al heimwee uit naar het decennium van power dressing, plastiek pop en fluo beenwarmers, dan doen de catchy melodieën op Saturdays=Youth deze keer dubbelop: dit zijn eighties-hits that never were.
De baslijn van "Couleurs" doet trouwens wel heel hard denken aan Depeche Mode, en het new wavegeluid van het zweverige "Up" brengt het beste van Cocteau Twins naar boven — maar countert dat met de keyboards van het vroege Talk Talk. Het gekke en het straffe is dat we zoiets eigenlijk al lang van M83 hadden verwacht, én dat Gonzalez er in slaagt het zo te brengen dat elk kwalijk luchtje vervliegt voor het onze neusgaten bereikt. Saturdays=Youth is namelijk meer dan zomaar een pastiche.
Als vanouds worden de synthklanken immers omgeven door een dronende laag noise die het beste van de shoegaze in herinnering brengt. Daarachter gaan echter aanstekelijke popmelodieën schuil. Toch blijkt halverwege dat de oude M83 nog niet helemaal verdwenen is. "We Own The Sky" en vooral "Highway Of Endless Dreams" met zijn tonnen noise zoeken het filmische geluid van vroegere M83-platen op, maar het voelt vreemd genoeg niet sterk meer aan. Zelfs de dramatische gesproken intro van het wat richtingloze "Dark Moves Of Love" heeft iets potsierlijks, waar die tekstflarden op Before The Dawn Heals Us nog integraal deel uitmaakten van de nummers.
Na het krachtige openingsstatement dat de popnummers van de eerste helft vormen, haalt die halfslachtige tweede helft dan ook de sterkte van dit album onderuit. De elf minuten durende drone van "Midnight Souls Still Remain" is hier dan ook alleen maar overbodig, waar het een perfect einde had kunnen zijn van pakweg Before The Dawn Heals Us pt. 2. Door het hinken op die twee benen — popplaat én soundtrackachtige trip — valt Gonzalez met Saturdays=Youth een beetje tussen wal en schip. Eindrapport? Een paar fijne singlekandidaten, maar géén sterke plaat.
M83 speelt op 3 mei in de AB in Brussel.
