Rocket From The Crypt :: R.I.P.

"Music will never be the same after tonight ladies and gentleman", schreeuwt El Vez (de Mexicaanse Elvis) met veel zin voor overdrijven ter introductie van het laatste optreden van Rocket From The Crypt, nu twee jaar geleden. Onder het motto ’beter laat dan nooit’ verschijnt deze show op cd/dvd als laatste eerbetoon aan een groep met een torenhoog fun- en rock-’n-rollgehalte die desondanks nooit echt wist door te breken.

Rocket From The Crypt was het geesteskind en de meest succesvolle band van zanger/gitarist John ’Speedo’ Reis. De groep zag het levenslicht in 1990 toen Reis’ post-hardcoreproject Pitchfork het voor bekeken hield. De groep bracht 11 platen uit in 16 jaar, het bewijs dat naast al het plezier ook hard gewerkt werd in Rocket From The Crypt. En toch bleef het succes van de groep beperkt. Misschien waren de heren net iets te vreemd om echt door te breken. Denk aan de bizarre podiumoutfits, de nicknames of het initiatief om fans met Rocket From The Crypt-tatoeages gratis binnen te laten op optredens (later stopgezet wegens overweldigend succes trouwens). Of misschien miste de muziek net dat tikkeltje extra om echt de massa aan te spreken.

Het was erg toepasselijk van de band om zijn laatste show te spelen op 31 oktober, aangezien de groep altijd een fetisj had voor verkleedpartijen en optreden op Halloween. Het Westin Horton Plaza Hotel was de nogal ongebruikelijke setting, volgestouwd met fans die er ongetwijfeld al bij waren van in de beginjaren. Zij krijgen een greatest hits setlist voorgeschoteld met zowel oud als nieuwer materiaal. Geen sentimentele onzin, maar 19 nummers die aan een sneltempo voorbijrazen.

Opener "French Guy" is een blast from the past, 1991 om precies te zijn. Het nummer dateert van voor het succes en de groeiende interesse van major labels, maar bewijst dat de band altijd trouw is gebleven aan zijn sound. Reis krijgt geen emotionele krop in de keel maar zingt gefocust en zelfs iets rauwer dan op plaat, klaar om alles nog een laatste keer uit te spuwen. Veel praten doet hij niet, al kan er altijd een komische oneliner af. ("Anyone from Florida? Oh, you know, I hate Florida !" tijdens "Bodychucker") Met "Used" en Shy Boy" kunnen we meegenieten van wat publieksparticipatie, terwijl "Born In ’69" de tent compleet in brand zet.. De productie is zoals ze hoort te zijn bij een liveplaat van een groep als Rocket From The Crypt: een beetje ruw en genoeg ruimte om de chaos in het publiek en op het podium te laten doorsijpelen.

Het is een beetje onbegrijpelijk dat de cd slechts 51 minuten lang duurt, zeker als je weet dat de dvd met de volledige livecaptatie bijna dubbel zolang is. Waarom wordt de volledige ruimte van de cd niet gebruikt? Een vreemde keuze, zeker als je weet dat culthit "On A Rope" de cd niet gehaald heeft. Duidelijk een gemiste kans.

Toch is R.I.P. een waardig eresaluut van een van de weinige typische nineties rockgroepen die we echt zullen missen, zeker nu ook de uitstekende spin-off Hot Snakes het voor bekeken hield. R.I.P is pure, onversneden rock-’n-roll zoals we die helaas nog amper tegenkomen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht − zeven =