Het zal je maar overkomen: in het jaar van kleppers als The Hickey Underworld en Blackbox Revelation in Humo’s Rock Rally als grote belofte naar voor worden geschoven, maar jammerlijk sneuvelen in de voorrondes. Toch neemt Kawada op klinkende wijze revanche met het enige waar het uiteindelijk echt om draait: een prima debuutplaat.
Met de e.p. Perfume Glue bewees het Belgische combo al niet over een nacht ijs te gaan. Kawada’s eerste langspeler trapt volledig in open doel. Opener "My Birthday Isn’t In June" bijvoorbeeld, is opgebouwd uit elementen die normaal gesproken met elkaar vloeken als een horde woedende Italianen, maar hier werkt de cocktail wonderwel: het nummer schiet uit de startblokken als een verloren gewaande track van de legendarische Morphine (die magistrale koperblazer!), de tempowisselingen hadden zo van Zappa kunnen zijn, het xylofoontje lijkt ons dan weer geleend van Eels terwijl het meerstemmige geweeklaag op het einde voorwaar refereert aan Queen. En dat alles op vier minuten!
Al vanaf de tweede track zijn de heren echter weer bij de les, in casu de les Belangrijke Invloeden: "It Grows On You" drijft op een dijk van een baslijn, ruikt een beetje naar het zachtste van dEUS, het puurste van Grandaddy en aait de oren tot diep in je trommelvliezen. Single "Creating A Bigger Boat" dan. Werd grijsgedraaid op Radio 1 en FM Brussel. Terecht. Met een refrein dat zich als een speleoloog in je geheugen nestelt, met een trombone die zigzagt als een volleerde dronkelap, met een meesterlijk akoestisch gitaartje, met dat je ne sais quoi waardoor zelfs een witte paasmaandag op een subtropische zomerdag lijkt, heeft de song alles om te behagen.
"Ukulele Song" combineert akoestische, friemelende gitaartjes met een spaarzaam streepje strijkers en volgt de IJzeren Wet der echt mooie liedjes: ze duren altijd veel te kort. Nog meer snoepgoed voor de oren? De plaat staat er vol van. De beheerste pathos van "Corrugated Board" bijvoorbeeld, de gitaarmuur in "Black Spider", het als een lieflijk beekje kabbelende "Daisy", de schuimbekkende noise in "Frozen Farms": Kawada wisselt heel slim dampende gitaren af met akoestische luisterpareltjes. Als u het ons vraagt: de heren mogen zich meer concentreren op die songs die lijken op geparfumeerde kinderzeepjes. Gitaren als een betonmolen kan je op wel duizend andere platen horen, een song als "Eating Fish" niet: ook hier vallen het brede stembereik van zanger Joeri Cnapelinckx op, de spaarzame, juist gedoseerde vioolpartij, het maximale samenspel. Mooi.
"Fake License" vormt de verrassing van de plaat. Met een leuke pianoriedel in het eerste deel, ontpopt de song zich plots tot een minifanfare die in de hilarische outro de weg helemaal is kwijtgeraakt. Nooit gedacht dat een groep met invloeden als dEUS, Zita Swoon en Das Pop ook professioneel carnaval zou vieren. Het op louter piano en zang drijvende "Cruel Tree" is een ietwat overbodige hekkensluiter, maar geen nood: tegen dan heb je als luisteraar al een ijzersterke cd achter de kiezen die smeekt om een volgende luisterbeurt. Als beetje chauvinistische popliefhebber dien je Kawada, met de ijver van de betere privé-detective, in het oog te houden. Sterk debuut.
