Vier songs die al uitvoerig live werden getest, geen grote veranderingen in het groepsgeluid: veel nieuws heeft de nieuwe Silver Mt. Zion niet te bieden. 13 Blues For Thirteen Moons werd zo een herhalingsoefening waarop de groep rond Efrim Menuck zijn kunstje hoogstens een beetje verfijnt, maar toch vooral langzaamaan het einde van zijn Latijn bereikt.
De afgelopen jaren was A Silver Mt. Zion niet uit onze contreien weg te slaan met jaarlijks wel een verschijning op of Domino of Les Nuits Botanique. Songs als “BlindBlindBlind” en “1.000.000 Died to Make This Sound” zijn dan ook verre van nieuw te noemen. Wat opviel bij die passages is dan ook al herhaaldelijk vastgesteld: de razend snelle transformatie van kamerpostrock tot post-apocalyptische folk is na Horses In The Sky gestuit; de groep heeft haar geluid gevonden en de nieuwe nummers leken niet zo gek veel bij te dragen.
Op het nieuwe 13 Blues For Thirteen Moons worden vier van die live uitgeteste songs verzameld, goed voor vier kanten zwaar vinyl en een kloeke zestig minuten muziek. De groep heeft hard aan de opnames gewerkt en waar de overgangen tussen rustige samenzang en dreunende uitbarsting in opener “1.000.000 Died To Make This Sound” vorig jaar nog geforceerd aanvoelen, vloeit alles hier zonder schokken in elkaar over. Dat het nummer — een aanklacht tegen de iPodcultuur die haar muziek in hapklare brokken wil — wordt voorafgegaan door twaalf korte, scherpe drones is overigens geen toeval: zo’n korte stukjes van slechts enkele seconden kunnen zo’n mp3-speler ernstig in de war brengen, aldus Menuck.
”1.000.000 Died To Make This Sound” volgt de beproefde formule, maar bouwt die tot perfectie uit: vanuit een simpele zanglijn zoeken strijkers langzaam de spanning op, een marsdrum komt steun verlenen, het orkest scandeert mee en bouwt op tot een dreunende climax die stukje bij beetje weer uitmondt in stilte en samenzang. Nieuw is evenwel de manier waarop Efrim het nummer benadert met meer nadruk op de gitaarriff. A Silver Mt. Zion lijkt zo plots meer dan ooit een rockgroep en niet langer schatplichtig aan het postrockgeluid van oergroep Godspeed You! Black Emperor.
Voor de titeltrack waagt Menuck zich aan een bluesriffje waar de groep met een jazzy benadering op ingaat. De desolaatheid roept opnieuw postnucleaire beelden op en zou zich aardig lenen voor de soundtrack van een oorlogsdocumentaire. “BlindBlindBlind” kiest dan weer voor schoonheid, met een groep die zich discreet op de achtergrond houdt terwijl Efrim een klaagzang inzet. Gaandeweg komt dan toch een climax, waarin nieuwe drummer Eric Craven (van Hangedup) een aanwinst blijkt met zijn krachtig spel dat de song vooruitdrijft. Een klassiek rondje samenzang is het logische besluit.
“Black Water Blowed/Engine Broke Blues” is het enige moment dat A Silver Mt. Zion echt de weg kwijtraakt. Een eerste helft is rommelige freejazz waarin Menuck geen helder punt weet te maken, dat verbetert nauwelijks eenmaal acht minuten ver een tweede beweging wordt ingezet. Ook dan blijft de groep echter ongestructureerd en zonder verhaal klinken. Als een lukraak afgeschoten Patriotraket mist het nummer elk doel.
13 Blues For Thirteen Moons toont echter vooral een Silver Mt. Zion dat de grenzen van haar innovatieve koers heeft bereikt en haar methode heeft herleid tot een — perfect afgestelde, dat wel — formule. Dat is des te tragischer omdat de groep met Thee Silver Mt. Elegies Play War Radio drie jaar geleden al bewees dat die werkwijze een gepasseerd station is. Ergens na de zomer zou dat War Radio-materiaal op plaat worden uitgebracht en het is maar de vraag of A Silver Mt. Zion dan nog genoeg truken in de mouw heeft zitten om niet uitverteld te zijn.
A Silver Mt. Zion concerteert op 9 april in de Botanique in Brussel.
