Sonic Chicken 4 :: Sonic Chicken 4

Heeft u zich ooit al afgevraagd hoe Waalse pop in combinatie met primitieve garage-invloeden zou klinken? Wij evenmin, maar onverwacht kwam er vanuit Zuid-Frankrijk met Sonic Chicken 4 toch een krachtig antwoord op die ongestelde vraag.

Sonic Chicken 4 heeft momenteel nog niet veel fans, maar wel al één redelijk bekende, namelijk Mark Sultan van The King Khan & BBQ Show. Hij prees de groep aan bij In The Red Records als iets dat veel verder gaat dan wat hij met zijn muziek kan brengen. Een platencontract liet bijgevolg niet op zich wachten. Sultan blijkt ook gelijk te hebben, want Sonic Chicken 4 ligt enerzijds perfect in het verlengde van het garagegenre, terwijl de band anderzijds heel wat veelzijdiger klinkt en eerder aanleunt bij typische Europese alternatieve pop.

Opener “Sexiest” is meteen een mooi voorbeeld van hoe het treffen tussen deze twee uitersten werkt: terwijl wilde, rollende drums en een nostalgisch orgeltje het mooie weer maken, bezingt zanger Nicolas in steenkolenengels het sexy achterwerk van een meisje. “Stupid & Cryin’” flirt op zijn beurt met flowerpunk, terwijl het nummer eigenlijk toch maar een kleine fantasie op een veelzijdige popplaat is.

Dat is tegelijkertijd de zwakte en de sterkte van Sonic Chicken 4: op geen enkel subgenre wordt erg diep ingegaan, maar daar staat wel heel wat afwisseling tegenover. “Only Lose” rockt bijvoorbeeld bijzonder stevig, terwijl de groep meteen daarna met het zonnige “Shalalalalove” Beatles-gewijs een twist van honderdtachtig graden richting Azurenkust maakt. Dat is uiteraard een profiel waaraan vrij veel popgroepen voldoen, maar het verschil zit in het garagesausje waarmee Sonic Chicken 4 overgoten is. Er zijn nu eenmaal niet veel bands die tegelijkertijd smerig kunnen rocken en toch zeemzoete popmuziek maken. In het geval van Sonic Chicken 4 lijkt het bij momenten zelfs alsof The Rolling Stones en Girls In Hawaii tegelijkertijd uit de speakers komen.

Dat Sonic Chicken 4 op basis daarvan wel eens met Jacques Dutronc vergeleken wordt, is begrijpelijk. Hiermee wordt echter eveneens het zwakste punt van Sonic Chicken 4 blootgelegd: de groep maakt in tegenstelling tot Dutronc Engelstalige muziek, en stort zich daardoor op een oververzadigde markt. Muzikaal klinkt het helemaal in orde, maar er zijn tegenwoordig een beetje te veel bands met goedbedoelde popmuziek in gebrekkig Engels. Omdat er op dit moment geen enkele Franstalige groep met het muzikale talent van Sonic Chicken 4 bestaat, dringt de gedachte zich dan ook op dat deze muziek in het Frans tot opvallendere resultaten had kunnen leiden.

Wil dat zeggen dat Sonic Chicken 4 een complete teleurstelling is? Bijlange niet. Als Sonic Chicken 4 een Belgische band was, hadden Girls In Hawaii, Ghinzu en Sharko er nu immers een heel krachtige concurrent bij en daar bestaat eveneens een markt voor. De vraag of een platencontract bij een befaamd Detroits label misschien toch niet een beetje teveel van het goede was, laten wij intussen echter liever onbeantwoord totdat we Sonic Chicken 4’s moeilijke tweede op ons bord hebben gehad.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes − 1 =