Tristand :: Reasons

Musicarena, 2007

7 November 2007. Stek 2 in Humo’s Heilige Lijst is niet langer
voorbehouden voor QOTSA‘s ‘I Wanna Make
It With Chu’, maar wel ‘Obscene’ van Tristand. Who the fuck is
Tristand?
Dat moeten de Humo-bonzen zich blijkbaar ook
afgevraagd hebben, want ‘Obscene’ duikelde prompt uit de top. ‘Te
veel stemmen geronseld via MySpace’, klonk het. Waar of niet waar,
dat laten we in het midden, maar de kranten pikten het relaas op en
zo kreeg ‘Reasons’ plots meer media-aandacht dan anders het geval
zou zijn geweest. Dan rest nog altijd de hamvraag: Who the fuck
is Tristand?
Wel, ‘een bende Brussels gitaargeweld’ is een
vrij accurate omschrijving. Op instrumentaal vlak varen deze jonge
honden hoofdzakelijk in dezelfde watertjes als de vroegere Muse,
als vanzelfsprekend is het allemaal ietsje minder, maar klinken
doet het desalniettemin. Tot zover geen reden om in een wijde boog
rond ‘Reasons’ rond te lopen, maar wacht tot u de zang gehoord
heeft! Om heel eerlijk te zijn: We wisten de eerste keer ook niet
goed wat ervan te denken, want het stemtimbre van Cedric Hamelryck
valt op z’n minst vreemd te noemen. Op z’n best balanceert hij
tussen een uitstekende Geddy Lee (Rush) met een vleugje Andrew
Stockdale (Wolfmother), op z’n
minst leek het alsof we een Brian Molko-imitator in een slechte dag
bezig hoorden. Nu, ongeveer een maandje na die eerste kennismaking
zien we de vocalen als een pluspuntje, want hoe je het ook draait
of keert: het is eens iets anders.

Wat ‘Reasons’ betreft zijn er eveneens meerdere luisterervaringen
mogelijk: ofwel gunt u het schijfje één kans, ergert u zich blauw
aan het zootje en verbant u het naar de diepste krochten van uw
villa. Ofwel haalt u ‘Reasons’ sporadisch van onder het stof, en
skipt u zich, met de afstandsbediening bij de hand, behendig een
weg naar de venijnigste solo’s. Ofwel doet u zoals wij, en laat u
het na een eerste luisterbeurt allemaal wat bezinktijd om
uiteindelijk te kunnen constateren dat u toch waar voor uw geld
heeft gekregen. Jawel, er staan wel degelijk enkele stinkers op.
‘Another Day’ en ‘You’ valt niet te onderscheiden van het
vervelende gepingel waar we ons zelf wel eens aan durven te wagen.
Vonden we op het eerste gehoor ook ontieglijk zwak: ‘Cocaine’,
‘Divine’ en ‘Circumstances’, maar zie: momenteel prijken die ergens
in de hoogste regionen van onze Most Played List. Net onder Mega
Mindy, het kan verkeren. Wat op het eerste zicht een doordweekse,
fletse rechttoe rechtaan-rockplaat leek, ontpopte zich dus
gaandeweg tot een gevarieerd schijfje met enkele onverwachte
dubbele bodems.

Om het allemaal te kunnen appreciëren, is het slechts zaak van
eerst enige houvast te vinden. Single ‘Obscene’ kwijt zich
schitterend van die taak. Het nummer scheurt en kraakt dat het een
lieve lust is, en bovendien nestelt z’n melodie zich vrij makkelijk
op uw interne harde schijf. Eenmaal u dat nummer goed weet te
smaken, kunt u overschakelen op het wat gelaagdere werk, en ontdekt
u met ons misschien ook enkele pareltjes, zoals bijvoorbeeld:
‘We’re All Sad’ en ‘Aroused’, maar dat kunnen evengoed ook
‘Landmine’ of ‘On My Knees’ zijn. En zoals Joost Zwegers het al zo
mooi zong: the best Is yet to come. Want rakkers als we
zijn, hebben we u de crème de la crème nog even onthouden. Na
enkele beluisteringen ontpopte ‘Reason’ zich tot een prachtnummer:
een gezapig maar aandoenlijke introotje, invallende gitaren netjes
verstrengeld met de vocalen, die hier echt wel een meerwaarde
bieden. Applaus!

Of Tristand nu plots één van België’s vele ruwe diamantjes wordt,
dat durven we eerlijk gezegd niet zeggen, maar de kans dat u deze
zomer op één of ander festival tegen hun geluidsmuur opbotst, is
vrij groot. Met dank aan Mortier en de zijnen.

http://www.myspace.com/tristandband

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 5 =