These New Puritans :: Beat Pyramid

Dat de jaren tachtig terug zijn, is geen nieuws. Wat wel enigszins nieuw genoemd kan worden, is het opnieuw lanceren van Koude Oorlog-rock. These New Puritans dwepen met donkere ritmes, onderkoelde synths en The Fall.

‘Shoegaze’ staat te lezen op de myspace van These New Puritans. U en ik weten natuurlijk dat de laatste shoegazer eind jaren negentig om het leven gekomen is door een combinatie van net een slechte Cure-plaat te veel en totale verveling, maar desalniettemin valt er iets voor te zeggen. De dansbare brok synthrock die These New Puritans serveert, zet meer aan tot lichaamsbeweging aan dan het vorig jaar verschenen debuut van Klaxons, zij het met de randbemerking dat Myths Of The Near Future gedrenkt was in flelle kleurtinten en Beat Pyramid zorgvuldig kiest voor een diverse grijsschakeringen. Hoofd naar beneden en bewegen maar, met andere woorden.

En uiteraard weerom knipogen naar de jaren tachtig, maar dat decennium heeft zo’n verscheiden materiaal opgeleverd dat het nog een hele tijd zal duren vooraleer het definitief leeggeroofd is. Net zoals The Fever mikt These New Puritans op de jachtige, jakkerende ritmes van TC Matic — –die hoorbaar aanwezig zijn in de riff van “En Papier” — en de primitieve, maar oh zo efficiënte oer-electro van New Order.

Die combinatie levert doorgaans spannende, catchy songs op, zoals recente single “Elvis” ongetwijfeld reeds bewees op een radiotoestel in uw buurt. En daaruit kon u en passant de belangrijkste invloed van These New Puritans afleiden: inderdaad, net zoals The Raveonettes te lang op een dieet van Psychocandy hebben gestaan, lijkt TNP-frontman Jack Barnett een overdosis The Fall-platen tot zich genomen te hebben.

Dat weerhoudt ons er echter niet van lichtelijk wild te worden van het bijna ongrijpbare en het van heerlijke confuse zangpartijen voorziene “Navigate-Colours”, en het nummer aan de borst te drukken als warme song in kille dagen. Horen we daar trouwens geen Dresden Dolls-achtige de-plaat-blijft-hangen-effect? Hoewel het de aanleiding zou kunnen zijn van een onweerstaanbare drang tot uitermate zinloos geweld, werkt het herhalingsaspect in dit nummer verdacht aanstekelijk.

De band lijkt daarmee uit te zijn op een bezwerend effect, iets dat vanaf de verdomd aanstekelijke opener “Numerology (Aka Numbers)” — –een robotgitaar, scandeerbaar refrein en mitrailleurdrums — tot de bezwerende afsluiter “Costume” dan ook merkbaar is. Zo doet ook “Doppelgänger” geen geringe duit in het zakje en laat het vermoeden hoe new age zou klinken wanneer het gespeeld zou worden door jong, getalenteerd grut. Dat de yogasessies aller landen net iets anders zouden verlopen, spreekt voor zich.

Hoewel These New Puritans soms niet lijkt te weten waar het naartoe wilt, en daardoor Beat Pyramid daardoor een niet bijster coherente plaat geworden is, verdient de band toch een pluim voor dit geslaagde, sfeervolle album waarmee hij zichzelf op de kaart probeert te zetten. Over het Kanaal zijn ze daar meer dan behoorlijk in geslaagd en behoort These New Puritans tot het kransje hippe bands van de maand. Aan u om uit te maken Oof ze die status ook hier verdienen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − twaalf =