Drie platen lang zocht These New Puritans naar een eigen geluid, met Fields Of Reeds uit 2013 lijkt het dat te hebben gevonden. De grote sprongen voorwaarts zijn voorbij, want opvolger Inside The Rose borduurt na zes lange jaren verder op vertrouwde patronen. Dat is niet erg; wie aangekomen is, mag ter plaatse blijven trappelen.
Van puberale postpunk ging het naar de brute klank van messen, en vandaar dook These New Puritans de stilte in. Field Of Reeds, de derde plaat, was die waarop Jack en George Barnett – want meer schiet sinds het vertrek van toetsenist Thomas Hein in 2016 niet over van wat ooit ‘een groepje’ was – de leegte tussen de noten gingen appreciëren, en de latere platen van Talk Talk een nadrukkelijk referentiepunt werden. Dat moet goed hebben gevoeld, want voor het eerst volgt geen nieuwe abrupte ommekeer, maar blijft het broederpaar de ingeslagen weg volgen.
Of ook niet? De neoklassieke arrangementen van zijn voorganger blijven, maar had Field Of Reeds het meanderen tot kunstvorm verheven, dan is Inside The Rose kronkelen met een doel voor ogen. Deze keer komen de songs steevast uit op een soort van rechte eindspurt. “Where The Trees Are On Fire” drijft op een bedje van gedempte trompetten, strijkers en een vibrafoon, maar ook in dat nummer breekt uiteindelijk de beat door die er dan toch een soort van popliedje van maakt – even. Hetzelfde met “Infinity Vibraphones”, waarin drums militair ratelen. “Into The Fire” mag zelfs losbarsten als had het nog op Hidden — de plaat van de messen en de taikodrums – gepast, maar daarvoor is de zang te ingetogen.
Misschien is dat van dat voortborduren dus onzin en is Inside The Rose eerder de synthese van Field Of Reeds met dat potigere Hidden. Het symfonische klankenpalet van die eerste gepaard aan de diepe onderlaag van die laatste. En toch is “we maken het meest commerciële ooit”, zoals George de platenfirma beloofde, een hilarische misrekening. These New Puritans zou geen popsong herkennen als hij voor de deur stond, laat staan dat die binnen zou mogen. De lat ligt hoger dan dat. Frontman Jack zingt in de opener niet voor niets over een “addiction to the impossible”.
Nog steeds is These New Puritans volstrekt onvergelijkbaar. In “Beyond The Black Suns” combineren de Barnetts de aan múm-referende kindlijke zang van de Taiwanese Scintii met koorzang, iets wat op papier absurd voelt, maar hier volstrekt vanzelfsprekend lijkt. Dat vat het zowat samen; in deze wereld worden wetten gebroken, grenzen overschreden.
Het motto blijft dan ook ‘Why dream backwards when you can dream forwards?’. Aan het begin van “A-R-P”, nog een hoogtepunt, klinkt Jack niettemin meer dan ooit als Mark Hollis; sinds vorige maand voor eeuwig iemand van vroeger. Dat maakt niet uit. De Barnetts namen zijn droom, wat hij met Talk Talk deed, en laten het met Inside The Rose mijlen verder opnieuw achter. Zelfs in deze tijden van geformatteerde Spotifydrek blijft de vlam van de eigenzinnigheid branden. “Let this music be a kind of paradise, a kind of nightmare, a kind of I don’t care”, klinkt het in “A-R-P”. Het is het allebei tegelijk, en dat is goed zo. Wat u ook vindt, These New Puritans gaat niet weg.
