Hij bleef maar sleutelen aan nummers voor de opvolger van zijn enthousiast onthaalde debuut, maar die waren zo donker dat hij er zelf in verloren liep. Om zichzelf op te peppen schreef Burial dan maar snel een warm, zachtjes gloeiend album als opvolger van zijn zo bewierookte debuut. De grootstad is nog altijd een griezelige plaats om te leven, maar net als dreiging loert ook troost om elke hoek, zo laat Untrue verstaan.
Die van ons na een goed spicy bezoek aan de Indiër niet te na gesproken, zijn er weinig onderbuiken waar zoveel boeiends broeit als de Londense. Het is daar dat eind jaren tachtig de ravecultuur ontstond en begin jaren negentig jungle en drum ’n’ bass de kop opstaken. Later werd het ook de borst waaraan UK garage en grime werden gevoed.
Aan die hele stamboom ontsprong nu ook dubstep, een genre dat het experiment opzoekt en haar toevlucht zoekt tot gesyncopeerde claustrofobische ritmes, zware bassen en seventies dub. Net als triphop vorig decennium is het muziek voor na het uitgaan: als de deuren van de club achter je dichtvallen en de dansmuziek een verre dreun wordt die wegsterft terwijl je naar huis wandelt. Naast namen als Kode9, Skream en Various was het vooral Burial die met zijn naamloze debuut de desolate grootstadsfeer van het genre naar een breed publiek wist te vertalen.
Het grimmige van die plaat moet op opvolger Untrue nu plaatsmaken voor een meer soulvolle variant. Burial maakt nog steeds muziek die rondwaart in het vale licht van een straatlantaarn, maar waar op Burial de eenzaamheid overheerst komt het leven nu dichterbij met meermaals (als in het erg sterke "Archangel") een hoofdrol voor de liefde. Hing op zijn voorganger enkel beklemming, dan is die vervreemding nu minder acuut: Untrue is een plaat die op een vreemde manier euforie in zich verbergt: als een vage hint van troost temidden van alle kilte schijnt de straatlantaarn iets warmer, voelt de koude winterlucht net dat ietsje minder ijzig.
Nog steeds haalt Burial geluiden uit de vreemdste samples: Vin Diesels autosleutels in een film, kogelhulzen die op het beton vallen in een PlayStationspel, het vuursteentje van een aansteker … met behoorlijk eenvoudige software tovert hij ze om in zenuwachtige ritmes. Daarover en -tussen zweven ijle stemsamples als stemmen uit een vaag verleden. Afgelopen zomer vergeleken we de muziek van Various met een Victoriaanse griezelroman, Burial haalt zijn inspiratie effectief uit spookverhalen en dat hoor je.
"Etched Headplate" is zo één en al schimmigheid. Een baslijn duikt op en onder, hectische ritmes zorgen voor een nerveuze polsslag en uit die mist die maar niet wil optrekken zwelt nu en dan een sirenenstem aan en blijkt ze zowaar een soort van liefdesliedje te zingen. "In McDonalds" is het logische vervolg: in de grootstad is geen plaats voor romantiek, samen eten kan net zo goed met een snelle hamburger. Zoals alle goeie platen, is ook Untrue filmisch: de begeleidende beelden duiken zo voor het geestesoog op.
"Disappear here": we schreven al eerder dat dat het motto van de metropool is, en alweer blijkt het maar al te waar. Nog steeds weet er geen vijf man wie Burial eigenlijk is, en zo is het goed. Dit is muziek die geen gezicht heeft, maar net aan kracht wint door haar gebrek aan persoonlijkheid. Net als al die onbekenden rond je op de metro is ook Burials muziek nadrukkelijk aanwezig zonder zich op te dringen.
