Girl Talk :: Night Ripper

Ondanks verdienstelijke pogingen van Justice, Klaxons en Daft Punk, komt de meest dansbare plaat van dit jaar van een whizzkid die knippen en plakken tot kunst heeft verheven. Van Gwen Stefani tot Dinosaur Jr: Girl Talk gooit alles in de mix en verwerkt het collectief muzikaal geheugen tot één danstrack.

Kent u Girl Talk nog niet, dan wordt het tijd uzelf enkele draaien om de oren te verkopen. Tenzij u platen als Endtroducing en As Heard On Radio Soulwax Pt. 2 ook maar niks vond, in dat geval zal Night Ripper evenmin iets voor u zijn. Want Girl Talk, dat is de mash-up trots van Pittsburgh, Pennsylvania.

Girl Talk is het geesteskind van Gregg Gillis, een jongeman die naast zijn exhibitionisme tijdens concerten vooral naam en faam gemaakt heeft met zijn mash-up platen. Nog meer dan 2ManyDJ’s maakt de man nieuwe songs die hij opbouwt uit samples van bestaande nummers, waardoor hij zich technisch gezien tussen het Gents duo en DJ Shadow positioneert. Ook op muzikaal vlak is dat de plaats waar de twintiger zich ophoudt: beats stuiteren, maar gitaren knallen net zo goed. Gillis sluit op zijn derde en beste worp namelijk geen enkel populair genre van de laatste decennia uit en levert met Night Ripper de meest dansbare muziekquiz af die ooit waargenomen werd aan gene zijde van de luidsprekers.

Night Ripper doet nochtans niets anders dan voorgangers Secret Diary en Unstoppable, maar de frisheid waarmee dat gebeurt, maakt dat het gebrek aan vernieuwing ruimschoots wordt gecompenseerd door de hoge aanstekelijkheid, een eigenschap die Girl Talk deelt met het in sommige milieus met de nek aangekeken, maar toch ass kickende mixgezelschap Discobar Galaxie. Waarom de ene act wel scoort met deze aanpak en de andere niet, het is een van die raadsels waar de wetenschap nog geen verklaring voor heeft. Aan de songkeuze ligt het niet, al zoekt Girl Talk op deze worp tamelijk wat uitersten op en klinkt een en ander om eveneens onverklaarbare reden net iets universeler.

Vergeten nummers uit de ouderlijke platenkast ("Little Lies" van Fleetwood Mac) gaan de confrontatie aan met Alicia Keys en aanverwanten. Evengoed schurkt Nirvana zich tegen Lil’ Wayne aan en komen Missy Elliott en Neutral Milk Hotel dichter bij elkaar dan iemand ooit had durven vermoeden. Het is echter door dit totaal opblazen van hokjes en in elkaar laten versmelten van op het eerste gezicht onverzoenbare artiesten en genres, dat Gillis er in slaagt grootse muziek te maken. Ook al is het dan recycleren, de man zorgt er voor dat zelfs dat wat als wegwerpmuziek gezien wordt, functioneel hergebruikt wordt en zich zo alsnog profileert als een onmisbare schakel in de grote popgeschiedenis.

Het probleem met dit soort platen is uiteraard dat ze teren op het leukheidgehalte van de verwerkte nummers en zelf zelden of nooit eeuwigheidswaarde bezitten. Hoe sterk As Heard On Radio Soulwax Pt. 2 ook was, vijf jaar na de release blijkt de plaat nog maar zelden uit de kast te komen, in tegenstelling tot Endtroducing. DJ Shadow knutselt immers liedjes in elkaar, wat nog altijd interessanter is dan een gemixte compilatieplaat. Songs zijn, zeker op langere termijn, nu eenmaal leuker dan mixen, zoveel is zeker. Laat dat echter de pret niet vergallen en u zeker niet tegenhouden om deze spetterende plaat in huis te halen. Want hoewel Girl Talk niet zo ver gaat als DJ Shadow in het creëren van nieuwe nummers, past deze collage van samples op een of andere vreemde manier toch in elkaar, als was het een aanstekelijk samenspel van instrumenten als bas, drum en gitaar. Geheel terecht krijgen de ontstane tracks dan ook titels, wat toch een indicatie is dat hier — al is het door creatief herkauwen — iets fundamenteel nieuws geschapen wordt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 + 19 =