Reverend and the Makers :: The State of Things

Onweerstaanbare drang, het is de dag van vandaag weer ‘in’,
blijkbaar. Ook ons is dit fenomeen niet onbekend, want het overviel
ons onlangs nog op Pukkelpop: ‘iets’ zei ons dat we op
vrijdagmiddag naar de Dance Hall moesten, voor het Belgische debuut
van Reverend and the Makers. Een eerste langspeler was op dat
moment nog niet uit (wél een hit, ‘Heavyweight Champion of the
World’), maar op basis van wat we tijdens dat uurtje danstent (en
later op MySpace) te zien en te horen kregen moést die eersteling
wel een knaller van formaat worden. Nu ‘The State of Things’
eindelijk in de winkels ligt, valt het wat dat knallen betreft
nogal mee. Bij vlagen springen de vonken er inderdaad af, maar net
iets te vaak komt het septet niet verder dan een (f)lauw
fwiet…

Spilfiguur van Reverend and the Makers is de 25-jarige Jon McClure.
Die trekt aan het eind van de jaren ’90 naar Sheffield om politiek
en geschiedenis te studeren, maar zal er zich vooral laten opmerken
door zijn rol in de plaatselijke muziekscene. Zijn eerste band heet
Judan Suki, een collectief dat ook vandaag nog tot de verbeelding
spreekt omdat het heel even Alex Turner en Matt Helders van
Arctic
Monkeys
in haar rangen telde. Een tweede gooi naar de Eeuwige
Roem doet McClure met 1984, een groep waar ook jeugdvriend Ed
Cosens en Laura Manuel deel van uitmaken en met wie hij in 2005
Reverend and the Makers opricht.

De groep treedt erg vaak op, maar neemt ook rustig de tijd om te
schaven aan haar sound: het laatste wat ze immers willen is de
zoveelste band worden die rauwe indierock maakt met een punkrandje.
De invloeden van de Makers situeren zich dan ook dichter bij huis,
bij stadsgenoten Human League of Pulp, bij de vrienden uit
Manchester (de Mondays vooral, en punkpoëet John Cooper Clarke) en
bij hippe hoofdstedelingen als Stereo MC’s, Lilly Allen en The
Streets.

Producer van ‘The State of Things’ is Jagz Kooner, die in het
verleden o.a. met Primal Scream, Radio 4 en The Infadels werkte en
zelfs remixes maakte voor dEUS en Kasabian. Toch
gelijkt het geluid van deze plaat in niks op de nogal pompeuze,
imposante geluidsmuur van Kasabian of Primal Scream. Sterker nog,
zelfs in vergelijking met de eìgen livesound klinkt het debuut van
Reverend and the Makers verrassend glad en afgelikt. McClure wist
natuurlijk dat er veel werd verwacht van deze plaat, toch kunnen we
ons niet ontdoen van de indruk dat hij te hard zijn best wilde doen
om a) de perfecte popplaat af te leveren en b) volstrekt anders te
klinken dan al die ruige gitaarbands uit Sheffield.

Eén van de sterktepunten van de groep zijn de teksten van McClure,
en die vielen gelukkig niét onder de bevoegdheid van het
productieteam. En ook al zijn het niet meteen de Grote
Wereldproblemen die hier worden aangekaart (het (wan)gedrag van
Engelse toeristen, gemengde koppels, gokverslaafden, huiselijk
geweld of ongewenste zwangerschappen), de manier waarop de Reverend
de kleine kantjes van het mensdom onder een vergrootglas houdt is
treffend en in veel gevallen zelfs vermakelijk.

De witty lyrics volstaan echter niet altijd om te
verhullen dat er achter die glanzende productie soms ook mindere
songs schuilgaan. Na de eerste beluisteringen van ‘The State of
Things’ waren we eerlijk gezegd een beetje ontgoocheld, want er
stonden op het eerste gehoor nogal wat songs op die we niet sterk
genoeg vonden of die véél beter uit de verf kwamen op Pukkelpop.
Maar ook nu weer blijkt geduld een schone deugd te zijn: al weten
sommige songs ons nog steeds niet helemaal overtuigen, na de cd een
paar dagen na mekaar meermaals te hebben beluisterd begon het
geheel eindelijk reliëf te krijgen en moesten we toegeven dat ‘The
State of Things’ méér is dan ‘Heavyweight Champion’ plus enkele
leuke doorslagjes en een hoop brol.

Het titelnummer, ‘The Machine’, ‘He Said He Loved Me’ en ‘Armchair
Detective’ zijn nog steeds niet van die aard dat we hen met volle
borst lopen mee te zingen of dat ze ons aanzetten tot het placeren
van enkele bescheiden danspasjes. ‘Heavyweight Champion of the
World’ daarentegen is nog lang niet out en versleten, en lang niet
het enige prijsbeest van de cd: minstens even sterk zijn ‘Bandits’,
‘Open Your Window’, ’18-30′, ‘What the Milkman Saw’ en ‘Miss
Brown’, het sfeervolle ‘Sex With the Ex’ en het door reggae
beïnvloede ‘Sundown on the Empire’.

Conclusie: ‘State of the Things’ is best een leuk plaatje, maar wie
de groep op haar best wil zien trekt op 2 november beter naar de AB
want dan spelen Reverend and the Makers ten dans in de Club!

Official site
MySpace

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − vier =