Hooverphonic :: The President Of The LSD Golf Club

Alex was de orkesten een beetje beu. Alex had het wel even gehad met computers. En Alex wilde ook gewoon met zijn vrienden de studio intrekken om dan met een plaatje naar buiten te komen. Het resultaat? Hooverphonic is veranderd en zoekt voorzichtig nieuwe richtingen op.

Ergens moet Alex Callier ook geweten hebben dat de bombastische weg die hij met Hooverphonic was ingeslagen maar een beperkte levensduur had. Voor de zomer keerde hij al terug naar het prille begin met de heropvoering van debuut A New Stereophonic Sound Spectacular, en ook nu luidt het devies dat hij terug naar zijn roots is gegaan.

Een terugkeer dus naar de psychedelica van Pink Floyd en The Doors. De donkere hoes — zonder Callier, Geike Arnaert of Raymond Geerts — is een goeie voorafspiegeling van wat binnenin te verwachten valt: ietwat duistere, kronkelige, met allerlei vreemde geluiden gelardeerde nummers die het midden houden tussen de pop van "Mad About You" en het zweverige van "2Wicky". Orgeltjes, mellotrons en andere spielerei enten het boeltje stevig in de sixties.

Terwijl Arnaert op haar meest speelse manier zingt — ook in de zang geen drama meer — pompt een Doors-orgeltje "Expedition Impossible" aldoor vooruit. De manier waarop Callier zijn backing vocals onder het nummer steekt, werkt bevreemdend en spookachtig. Het desolate begin van "Black Marble Tiles" is bijna de ontkenning van zeven jaar groot gebaar en heeft alweer iets gothics in zich, door de beelden van grote verlaten kastelen en witte geesten die het oproept. Met afsluiter "Bohemian Laughter" worden helemaal de donkere krochten opgezocht.

Hooverphonic mocht zijn samplers en computers dan net hebben afgestoft voor die voorjaarstournee, voor The President Of The LSD Golf Club mochten ze weer in de kast. Callier wilde het gevoel van een band die samen in de studio een plaat opneemt. Dat alles zo live in de studio is opgenomen, hoor je ook aan "50 Watt", dat erg doet terugdenken aan de begindagen, maar het duidelijk ook zonder al die elektronische snufjes en filters kan.

Uitschieter is ongetwijfeld "Circles", dat het met een hamerend klavecimbel doet, en halverwege prachtig openbloeit wanneer Callier — vocaal nadrukkelijk aanwezig op deze plaat — Arnaert komt ondersteunen. "Gentle Storm" vult prachtig aan met een juweel van een arrangement vol strijkers uit een doosje, een mellotron …

Niet alles op The President Of The LSD Golf Club is echter even geslaagd. "The Eclipse Song" doet denken aan het vervelendste van Neeka, is glad en braaf op zijn Radio 1’s. Ook "Billie" is te proper. Opener "Stranger" heeft dan weer net iets te dicht bij "Nirvana Blue" van op Jackie Cane gelegen, en valt zo wat uit de toon bij de rest van de plaat.

The President Of The LSD Golf Club is een moedig manoeuvre om mee uit te pakken na de breuk met SonyBMG. Nog iets te vaak neigt Hooverphonic naar gladde designpop die perfect past in een smetteloos interieur, maar toch is de plaat een goeie stap in de richting van een nieuw en beloftevol geluid. De flirt met duisternis in "Bohemian Laughter" ligt de groep wel, dat is wat nu nog dieper geëxploreerd zou moeten worden. Meer van dat graag, en minder van dat andere.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − tien =