Magnolia Electric Co. :: Sojourner

Voor ers van: Jason Molina pur
sang

Op de een of andere manier zou Jason Molina voor u geen onbekende
meer mogen zijn. Hem vertegenwoordigd zien in uw platenkast is
bijna een must. Misschien vergaart daar ergens wel wat werk van
Songs: Ohia, z’n eerste project, stof in die kast. Wij hopen dat
dat niet het fantastische debuut uit 1997 is, nog minder het
bloedmooie ‘Axxes & Ace’ uit 1999 of het sublieme ‘Didn’t It
Rain’ uit 2002. Het zevende, en laatste album onder de naam Songs:
Ohia, was Magnolia Electric Co. en zette meteen aan tot
verandering. Wat begon als het soloproject Songs: Ohia werd
uiteindelijk Magnolia Electric Co. ofte Molina met band. Dit zou
zeker een belletje moeten doen rinkelen, want wij hopen dat Fading
Trails niet op een onverdienstelijke plaats stond in uw
eindejaarslijstje van vorig jaar. Daarnaast bleef Molina solo erg
actief. Zo releasete hij ‘Let Me Go,’Let Me Go, Let Me Go’, een
plaat waarop hij op handen en voeten in donkere kamers, door
donkere gangen kruipt om ons het begrip Weltschmerz uit te leggen.
Dit probeerde hij ook al op het even melancholieke ‘Pyramid
Electric Co.’, de laatste plaat die we, weliswaar onder lichte
dwang, aanraden alvorens deze opsomming te omslachtig wordt.

Desondanks blijft Molina’s muziek moeilijk te typeren. Algemeen
geplaatst onder de noemer indie, maakte Molina doorheen z’n
muzikale carrière zijsprongen naar de alt.country, sadcore en zelfs
folk. Enige zekerheden doorheen deze evoluties bleven Molina zelf
en de bezongen onderwerpen. Molina mag zich zonder overdrijven tot
de beste romantici van deze tijd rekenen. Eén van de weinigen die
moeiteloos schrijft over ronddwalende zielen bij maanlicht en zelf
een rusteloze Einzelganger blijkt te zijn, over
getormenteerde gevoelens die de nacht als moeder hebben en zelf
weet wat het is om op meslengte van de dood verwijderd te zijn.
Ongetwijfeld is dit vaak zalf op de wonde geweest van vele mensen
die drager zijn van het gen dat neerslachtigheid bepaalt.

De ‘Sojourner’ box, aangekondigd als “their most ambitious work
to date”
, leek wel een bedanking voor jaren van trouw blijven
luisteren naar Molina’s grieven. ‘Sojourne’r zit mooi verpakt in
een houten doosje met vier cd’s, opgenomen op diverse tijdstippen
tijdens de tour van vorig jaar, en één dvd met registratie van een
Canadese concert. Daarnaast bevat het doosje postkaartjes van
tijdens die tour, een poster en een medaillon met het embleem van
de groep. Het zou hebzuchtig zijn meer te wensen.

‘Nashville Moon’ is de enige cd die met zeskoppige band werd
opgenomen en bovendien door Steve Albini werd geproducet. Zoals de
titel al laat luiden, is deze cd vooral country-getint. Oudere
nummers (zoals ‘North Star’ en ‘Hammer Down’ uit What Comes After
The Blues; ‘Lonesome Valley’, ‘Montgomery’ en ‘Don’t Fade On Me’
uit ‘Fading Trails’) werden in een energieker jasje gestopt. Ook
aan nieuw materiaal ontbreekt het niet. Wervelend is ‘No Moon On
The Water’, dat de lap steel en beukende drum even desolaat laat
klinken als Molina zelf: “Give me one single reason to live /
To try anymore / And it don’t have to be good”
. Timide
afsluiters ‘Texas 71’ en ‘Down The Wrong Road Both Ways’ blijven de
intensiteit van deze plaat bewaren en laten ons proeven van de
prominente aanwezigheid van het zwerversgevoel tijdens het
touren.

Voor wie de country te alomtegenwoordig is op ‘Nashville Moon’, kan
z’n hart ophalen met ‘The Black Ram’. Muzikaal ligt dit veel meer
in de lijn van Molina’s voorbije werk. Bij deze opnames hielpen
onder andere David Lowery en Andrew Bird om emotionele pieken te
scheren. Uiterst scherp is die van de titeltrack, waar Molina de
bittere confrontatie met zichzelf aangaat. In ‘Will-Of-The-Wisp’
rukt Molina figuurlijk zijn gekwetste hart uit zijn borstkast om
het met beide handen ten hemel te richten en zingt met die
prachtige trieste stem: “Sing oh broken heart / If you have
something to say / If you had to follow me here / It’s been shore
to shore to shore”
. ‘The Black Ram’ kan eigenlijk het best
gezien worden als een entiteit van voortdurende zelfreflectie’. Een
strijd van een eenmansleger tegen de onontkoombare zwartgalligheid
die Molina zo te horen nog steeds niet uitgeput heeft.

Voor ‘Sun Session’ werd halt gehouden in de legendarische Sun
Studio in Memphis. Er staan slechts vier nummers op dit album –
eigenlijk ep – waarvan de helft nieuw werk is. Op zich de moeite om
te beluisteren, al was het maar voor ‘Hold On Magnolia’, dat bijna
transcendent aanvoelt.

De laatste cd, ‘Shohola’, zal wel de meest geanticipeerde zijn van
de vier. Deze vijfentwintig minuten werden opgenomen bij Molina
thuis (!) en volgens hetzelfde recept als de vorige soloplaten tot
stand gebracht. Met enkel zijn stem en gitaar laat hij horen hoe
hij zijn duisternis ondergaat. Aan ons om dit voldoende tijd te
geven om te verstaan. In ‘Take One Thing Along’ neemt de
openingszin ons meteen bij het nekvel: “We turn life and death
around / How each have earned our pain / God is not gone but is not
sure / How we earned this thing that can’t stay our
s”. Vooral
door die navrante aanpak is ‘Shohola’ onze favoriet, die moeilijker
dan de andere drie albums zijn geheimen prijsgeeft maar des te meer
in mysterie baadt.

‘Sojourner’ bekijken als zomaar een compilatie zou beledigend zijn.
Het is immers nog maar eens een parel aan de kroon van Jason
Molina. Bij elke heropening van de houten box wordt er wel een
nieuwe ontdekking gedaan. Van een mooi accessoire tot een absoluut
prachtig nummer dat plots overvalt en ons in de ban houdt voor
enkele dagen. Een absolute topper als metgezel ‘s nachts. Overdaad
schaadt niet, maar mogen wij u toch aanraden voor de resterende
weken van deze zomer naar voldoende kermissen, wijkfeesten,
barbecues etc. te gaan. Kwestie van de weemoedigheid te
compenseren.

Official site

<object width=”425″ height=”350″><param
name=”movie”
value=”http://www.youtube.com/v/QzeqzY2vavM”></param><param
name=”wmode” value=”transparent”></param><embed
src=”http://www.youtube.com/v/QzeqzY2vavM”
type=”application/x-shockwave-flash” wmode=”transparent”
width=”425″ height=”350″></embed></object>

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 4 =