Dez Mona :: Moments Of Dejection Or Despondency

Als een journalist de macht heeft het nieuws van zijn voorkeur te brengen, dan hoort hij tweemaal zo kritisch te zijn. Dan moet hij de situatie zodanig afwegen dat hij er van op aan kan dat het publiek zijn boodschap zal slikken en dat het geen argwaan zal koesteren ten aanzien van een impliciet duwtje in de rug. Zo bracht het Antwerpse Dez Mona begin maart een tweede, uitstekende full-cd uit. Vier maanden na de releasedatum komt er uiteindelijk ook de terechte aandacht op goddeau.

Nu, in die vier maanden is Dez Mona zeker niet doodgezwegen door de Vlaamse pers. Hoe zou dat ook kunnen? De beklemmende mix van duisternis, theatraliteit en strijkers weet te beklijven omdat ze opvalt. Als daar nog eens bijkomt dat zanger Gregory Frateur onmiskenbaar klinkt als een getormenteerde diva op haar retour, dan hoeven we u niet uit te leggen dat deze groep genoeg potentieel heeft om verregaand te intrigeren. Of was het niet Saskia De Coster die in Lux.xl op poëtische wijze de loftrompet over dit kwintet liet schallen?

Om terug te komen op Frateurs vocalen: het was van Antony geleden dat we het nog eens zo hard echt niet wisten, en hoe meer we onze oren spitsten, hoe minder we er een ‘hij’ of ‘zij’ op konden plakken. Toen ‘zij’ wel degelijk een ‘hij’ bleek te zijn, was de consternatie dan ook één enkel moment onpeilbaar groot. Maar gelukkig staat of valt Dez Mona niet met een man die een vrouw had moeten zijn, en werden we meteen weer door een kringelende viool of een dwingende pianotoets in het verzengende Monameer getrokken.

Dez Mona schreef al wel eens muziek bij een theatervoorstelling — momenteel werkt de groep samen met AmuseeVous — en dat is er op Moments Of Dejection Or Despondency niet zelden aan te horen. Zo klinkt “Forgive My Tears” als de bezwerende monoloog van een verbitterde dame die alsnog bereid is tot concessies, ook al worstelt ze met interne strubbelingen. Beter nog als staalkaart is “Arid Song”, een track die van meet af aan onder het vel kruipt met een piano-intro, hypernerveuze violen en een krijsende Frateur. Onfris, licht angstaanjagend en spannend, oftewel alles wat Arid-songs doorgaans niet zijn.

De goed gekozen plaattitel slaat spijkers met koppen doorheen deze rit. De weemoed spat van de schijf en hier en daar een goedgeplaatste geut hysterie maakt dat het geheel vooral heel treurig klinkt. Het hoopvolle spookkasteel “She Says It’s Not For Long” en het tot hoge hoogtes aanzwellende “The Guy” illustreren Dez Mona’s variatie nog het best. “Sister” is misschien wel de meest toegankelijke track op de plaat en kan het best fungeren als een eerste kennismaking.

Amper twee keer gedurende de rit lost Dez Mona zijn houdgreep en kan er een ogenblik naar adem worden gehapt. “Etude For A Killer” is een instrumentaal pianobruggetje dat als een koud glas water tussen de sterke drank staat, zo fris. En ook de afsluitende sleper “It Goes” vermijdt te zwaar op de hand te zijn en is vooral heel mooi. Contrabas, strijkers, een piano en een unieke stem: op papier klinkt het bevreemdend, maar op Moments Of Dejection Or Despondency werkt de cohesie wonderwel.

Dez Mona zal niet op grote schaal doorbreken met deze plaat en de kans dat u ze ooit op de Werchter-Main Stage aan het werk zult zien is gering. Gelukkig jaagt het gezelschap die tienerdromen ook helemaal niet na en zullen ze des te blijer zijn met een klein maar toegewijd publiek dat hun muziek optimaal naar waarde weet te schatten. Beluistert dat en gaat dat zien, kortom, maar niet voor een uur of twee te nachte. Met onze complimenten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 1 =