Smashing Pumpkins :: Zeitgeist

WEA, 2007

Onlangs kwam het nieuws ons ter ore dat tenor Luciano Pavarotti op
sterven ligt. Allemaal erg triest enzo, maar opera is nu niet
meteen ons ding, en hé, who needs Pavarotti als Billy Corgan terug
is? Akkoord, dat is de goede man de afgelopen jaren al wel een paar
keer geweest, steeds in verschillende gedaantes die als enige
leidraad hadden dat het succes ervan van een erg laag allooi was,
maar vandaag is het ‘voor echt’, met een groep die opereert onder
de naam Smashing Pumpkins, jawel!

Zeven jaar na het uiteenvallen van de band – het is nu eenmaal niet
simpel om met Corgan in een groep te zitten – staan de Chicagolui
er terug met ‘Zeitgeist’, en het moet ons van het hart: het is een
pareltje geworden.
Het begint al bij de titel. Laat de klanken luidop door je
mondhoeken schallen, en hoor dat Duits, ondanks Adolf Hitler, Jozef
Goebbels en Michael Schumacher, toch een schitterende taal is.
“Zeitgeist”. Verwen jezelf nog eens, spreek dan
“Sehnsucht” eens uit, en steek dan eindelijk die plaat
in.

Al bij aanvang van ‘Doomsday Clock’ hoor je de snedigheid van
weleer, de snedigheid die van ‘Siamese Dream’ een mijlpaal maakte.
Doomsday Clock bleek na 52 minuten het beste nummer van
‘Zeitgeist’, en een van de betere van het ganse jaar. De riff is
catchy, de rock perfect, en de bescheidenheid volledig afwezig.
“Please don’t stop, it’s lonely at the top”, het komt vast
uit een van de vele mails die Corgan eind 2000 mocht
ontvangen.
En de Pumpkins gaan door op dat elan. ‘7 Shades Of Black’ is
hard-rock pur sang, en laat de twijfelaars – we kunnen ze
na Zwan en Corgans solocarrière volledig begrijpen – een stevige
kluit gras vreten.

We kunnen ‘Zeitgeist’ perfect een harde plaat noemen. Al gaan we
dan voorbij aan de subtiel aangebrachte rustpunten. Het is nooit zo
dat we echt wegzwijmelen, maar de stekker wordt er af en toe wel
kortstondig uitgetrokken. Zo aan het begin van ‘Bleeding The
Orchid’ – de titel verklaart veel – of tijdens ‘Starz’. Halverwege
wordt het album op zijn geheel trouwens wat slimmer – de aandacht
wordt zo vastgehouden – met het mooie ‘Neverlost’, het gevaarlijk
bijtende en erg sterk gedrumde ‘Bring The Light’ en breekpunt
‘United States’ – men kan er boeken over schrijven. Het altijd
belangrijke zevende nummer opent met een drumsolo om “Dave Grohl”
tegen te zeggen, glijdt dan langzaamaan weg naar minimalisme en
bijna post-rock, maar wordt na net geen tien minuten het epos van
‘Zeitgeist’, en mondt uit in die typische Pumpkinsdrum, een grom
waar Lord Voldemort himself voor zou terugdeinzen.

Na dat “kalmere” kwartet katapulteert ‘Let’s Go’ ons meteen terug
naar het begin, niet alleen qua stijl, maar ook wat kwaliteit
betreft. Het aan de Ramones refererende nummer – had u ‘m – scheert
hoge toppen, en opvolger ‘For God And Country’ (waar hebben we dat
nog gehoord) moet met zijn pianobegin en rustieke dreiging
geenszins onderdoen.

Is alles dan echt perfect aan Zeitgeist? Eigenlijk zouden we gewoon
“ja, en scheer je weg” willen antwoorden, maar criticasters zullen
opmerken dat “Pomp And Circumstances’ na een eerste luisterbeurt
een draak van een nummer lijkt (dán nog wel) en dat ‘Tarantula’ wat
al te makkelijk is opgenomen, al is het einde wel om vingers en wat
wilt u nog meer af te likken. Dat ‘That’s The Way’ net daarvoor
meteen tot het canon van de Chicagi kan behoren, zullen zíj niet
hebben opgemerkt.. Het is altijd wat.

Vorig jaar had uw dienaar, en met hem vele fluitende
concertgangers, geen cent meer gegeven voor Billy Corgan, maar kijk
nu eens. Terwijl Pixies al jaren beloven dat er nieuw werk komt,
doén Smashing Pumpkins het gewoon, en hoe. Na Zwan – al was
‘Honestly’ best okee als single – en de solodemonen van weleer
heeft het vat vol rariteiten de verstandigste beslissing uit zijn
leven genomen. Icky Thump, An End Has A Start,
Era Vulgaris,
‘Our Love To Admire’, ‘Zeitgeist’: het zijn ravissante tijden. Bij
deze, hoe gaat ú volgende maand naar Kiewit?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vier =