Travis :: The Boy With No Name

Iggy Pop is terug! Daarmee bedoelen we niet de trieste legende die
tegenwoordig een beetje pathetisch de Jeugd uithangt op
festivalpodia, maar wel de herinnering aan die legende. Vandaag
ontdekt door: Travis.

Want omdat het zó duidelijk was dat de intro van hun ‘Selfish Jean’
die van Iggy’s ‘Lust For Life’ had nageaapt, besloten de Schotten
maar meteen toe te geven dat ze gewoon schaamteloos geplagieerd
hebben. Nu is er niks mis met een beetje ‘doen wat al gedaan is’,
niemand zal de popmuziek nu nog uitvinden, maar de manier waarop is
er stevig over.

Helaas is dat zowat het enige aan ‘The Boy With No Name’ – een
referentie aan het lange zoeken naar een naam voor zoonlief Clay –
dat er over is, het niveau van de cd is er helaas veel te vaak
zwaar onder. Na protestplaat ’12 Memories’, door de critici
genadeloos neergesabeld, vreesden we sowieso al het minder
aangename, maar Frontman Fran had ons verzekerd dat we het beste
van Travis nog niet gehoord hadden. Anno 2007 kunnen we zeggen dat
ons geduld opraakt.

Is er dan werkelijk niets over van de zon, de romantiek en de
ikhouvanje-stemming van op ‘The Man Who’ of ‘The Invisible Band’?
O, jawel, een kat verleert haar streken niet. ‘Selfish Jean’ is
het meest melodieuze uptemponummer dat Travis op haar tienjarig
conto heeft staan, ‘Closer’ grijpt ons nekvel vast en herinnert ons
eraan dat er ook mensen zijn die niét op CD&V hebben gestemd,
en ook ‘Eyes Wide Open’ is, geserveerd met een beetje tabasco, best
te smaken. De positiefste noten worden ergens net voorbij halfweg
aangehaald, wanneer Healey een ode brengt aan zoontje Clay. Het
kind mag dan de pech hebben dat het met een naam als een
tennisondergrond door het leven trippelt, weinigen kunnen zeggen
dat een song als ‘My Eyes’ voor hen gemaakt is. Ook al kleeft het
thema meer dan Stevens’ Supercol, voor dit soort muziek is Fran
Healey in de wieg gelegd.

En de rest? Helaas, middelmaat troef is het devies. Travis is
nergens rotslecht, en ‘The Boy With No Nam'” ís gezonder dan andere
slaapverstrekkende middelen, maar van de mensen die
verantwoordelijk zijn voor ‘Side’, ‘Sing’ en ‘Flowers In The
Window’ verwacht men méér. Meer dan het na twee minuten al
vervelende ‘Battleships’, meer dan het naar de verkeerde kant van
het bed balancerende ‘One Night’ en veel meer dan het
inspiratieloos ondraaglijk saai zijnde ‘Out Of Space’ en ‘New
Amsterdam’. En dan hebben we het nog over de core business van de
Glasgowers, de melodieuze melancholie.

Af en toe probeert Travis ook eens om wat tempo in de plaat te
steken. Het is sterk af te raden. Voor zowel triphoppoging ‘Big
Chair’ als temposong ‘Under The Moonlight’ heeft Fran Healey gewoon
de stem niet. Het klinkt net niet als James Hetfield die opera
zingt, maar erg ver van die Grens Van De Wansmaak is Healey niet
meer. In ‘Closer’ lijkt het te gaan lukken, maar op de zoveelste
herhaling van het refrein knappen we af, ook al omdat Travis het
nooit echt van teksten heeft moeten hebben.

Net zoals we bij de hemel aan dood gaan en bij kleine kinderen …
wel eigenlijk aan hetzelfde denken, zo dachten we bij Travis aan
léven. Af en toe weet Travis die herinnering opnieuw leven in te
blazen, maar te vaak gebeurt dat helemaal niet. De messcherpe
kritiek die ’12 Memories’ te verwerken kreeg zal bij dit kindje
achterwege blijven, maar als de Schotten generatiegenoten als Oasis
en Blur artistiek willen overleven, zal het komende vat voller,
ranker en bovenal minstens zes keer beter moeten zijn. Anders, tot
op de Proms!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 5 =