Gèsman :: Omplof

Het zijn gouden tijden voor onze moedertaal (en haar varianten).
Fixkes breken records die vroeger enkel voor Spaanse babes of
buitenaardse motards waren weggelegd, de gebroeders Wauters
verkopen sportpaleizen uit dat het geen naam heeft en Flip Kowlier
kan binnenkort gaan rentenieren. Een ideaal moment om de wereld nog
eens van een Gèsman-plaat te gaan voorzien, moeten ze daar in
West-Vlaanderen gedacht hebben, en gelijk hebben ze! Het was alweer
van 2004 geleden dat de eerste Gèsman langspeler in de rekken lag
(of toch in sommige). Slich van ‘t Eten was
een leuk debuut met vooral zomerse en leutige pop-rockdeuntjes,
maar hier en daar ook een serieuze noot en enkele porties stevige,
psychedelische gitaren. Blijkbaar was het in die periode nog een
vereiste om als West-Vlaming eerst enkele hiphop-platen in elkaar
te boksen alvorens een echte plaat te mogen gaan maken en ‘Slich
van ‘t Eten’ werd na een matig onthaal door velen dan ook al snel
weer vergeten. Maar hé, een West-Vlaming was een Fransman geweest
als hij zou opgeven. Gèsman verzamelde doorheen de jaren een garde
fans, bleef spelen en staat er nu terug met een sterke opvolger:
‘Omplof!’.

In de tijd tussen ‘Slich van ‘t Eten’ en ‘Omplof’ is het klimaat er
voor muziek in de eigen taal zeker niet op achteruitgegaan en
Gèsman kreeg zelfs hulp van het Antwerpse ‘Mooi’ om de plaat op de
markt te brengen. Stubru pikte de eerste single ‘Puree’ op en in
allerhande pers zijn er weinig slechte kritieken terug te
vinden.
‘Omplof’ begint met ‘Puree’, een aanstekelijk popdeuntje, lustig
aangedikt met wat strijkers en achtergrondstemmetjes en een veel
donkere tekst dan het zomerse muziekje kan doen vermoeden. Het
nummer gaat over een koppel dat hun toekomst niet veel klaarder
inziet dan puree: “Wuk est verskil tusn toekomst en
puree?”
. Met deze tekst is de toon meteen gezet voor de rest
van het album. Afgezien van de grappige interventies in
‘Marie-Hélène’ met Isolde Lasoen (je weet wel, van overal zo een
beetje de laatste tijd) en in ‘www.godchristus.com’ met Wim
Opbrouck als God, Bent Van Looy als pauken en Jezus Christus als
“klwotzak”, zijn Gèsmans teksten niet van de positiefste.
Gèsman beschrijft het leven zoals het is, niet eindeloos zagend
over hoe slecht het eraan toegaat maar raak en rauw zoals het echt
is. “Met de neuz’ip de feiten mo ne vent è ne grwoten troef,
ter compensoatie è ne vint iets da perfect past in ne foef…”

en “Da hjil de wèreld mor omplof, we zin der ton direct van
of!”
zijn maar enkele van de fragmentjes die getuigen van
Gèsmans no-nonsense West-Vlaamse aanpak op tekstueel gebied.

Ook qua humor kunnen ze er wat van, Franse interludiums zoals
“Veu mie est ollemolle tout la même, ou voulez-vous meskien
manger ne crème?”
of passages als “Kging ol lange thus
zin, moa tè den twog die plakt”
toveren zonder veel moeite een
lach tevoorschijn (of zou dat uit herkenbaarheid zijn?). Enig
nadeel aan de scherpe West-Vlaamse teksten van Gèsman is dat ze
voor niet-West-Vlamingen waarschijnlijk minder makkelijk te
begrijpen zijn dan die van pakweg een Flip Kowlier of een Wannes
Cappelle, maar vindingrijk als de helft van onze bezoekers
waarschijnlijk is, valt ook daar wel een mouw aan te passen.

Want ook voor wie geen “klwoten” West-Vlaams verstaat is
‘Omplof!’ een leuke plaat geworden. De poppy deuntjes uit de eerste
plaat zijn ook deze keer goed vertegenwoordigd in ‘Puree’, ‘Vint’n’
en ‘Karma Bricoleur’. ‘Marie-Hélène’ doet dankzij de Jane
Birkin-kreetjes van Isolde Lasoen dan weer denken aan een of andere
Gainsbourg-reïncarnatie en ook in ‘La Providence’ wordt een vettig
groovke gelegd. Maar het is niet al zomer wat de klok slaat. In
‘Red min vel’, ‘Omplof!’, ‘Klwotzak’ en ook heel wat outro’s halen
de mannen van Gèsman hun gitaren weer boven en zoals we dat uit de
eerste plaat onthouden hadden, gaat hen dat zeker niet slecht af.
De psychedelische kantjes zijn er misschien wat af, maar dat de
heren graag eens een rondje rocken valt nog steeds overduidelijk te
horen.

‘Omplof!’ is, misschien vanwege het buiten West-Vlaanderen eerder
ongemerkt voorbijgaan van de eerste Gèsman-langspeler, zeker geen
moeilijke tweede geworden. Integendeel, met ‘Omplof!’ hebben de
mannen van Gèsman bewezen dat ze hun strepen zeker waard zijn en
alhoewel de gemiddelde Antwerpenaar er wel eens een West-Vlaams
woordenboek zal moeten op nakijken, is ‘Omplof!’ zeker een aanrader
voor iedere platenkast. Gevarieerd en scherp zoals we dat graag
hebben!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × vier =