James Blackshaw :: The Cloud of Unknowing

De akoestische gitaar als solo-instrument is de laatste tijd weer
in zwang. U hoeft het muziekwereldje niet al te nauwgezet te volgen
om Rodrigo y Gabriela te ontdekken (oplettende lezers stellen hier
mijn these in vraag, gezien het aantal groepsleden); zij brengen
voornamelijk zwiepende flamenco-composities met de glimlach. Daar
houdt het echter niet op. De laatste jaren kijken heel wat
Amerikaanse muzikanten terug op gitaarmuziek van de glorieuze jaren
’60. Oude Tacoma-artiesten worden afgestofd en weer aan het publiek
gepresenteerd, of opnieuw geïnterpreteerd door hun jonge
discipelen. Het zijn deze jongere gitaristen die zich stilaan
bewezen hebben, en dan niet enkel als solo-artiesten. De bekendste
voorbeelden zijn vast Glenn Jones (die dit jaar ook nieuw materiaal
uitbracht) en Jack Rose. De ene maakt excentrieke post-rock met Cul
de Sac, de andere heeft zich overgegeven aan het maximalisme bij
het steengoede Pelt.
Op een van de Imaginational Anthems-compilaties – uitgebracht om
oude Tacoma-artiesten en nieuw talent op één cd te verenigen – is
ook een Brits talent te horen. Met ‘River of Heaven’ hoorden we
meteen een van de mooiere gitaarcomposities op de verzamelaar.
Sindsdien zit James Blackshaws artistieke carrière danig in de
lift; hij zou dit jaar zelfs een eigen compilatie van hedendaags
talent bij mekaar rapen, wat wel op enige verworven credibiliteit
duidt. Blackshaw maakt ook aan de lopende band nieuwe composities.
Amper een jaar na het fenomenale ‘O True Believer’ is de jonge Brit
weer van de partij, ditmaal met een wervelende gitaarcompositie
bestaande uit vijf delen, aangevuld met strijkers en
Glockenspiel.

‘The Cloud of Unknowing’ heeft een zandloperstructuur, wat
misschien nog maar eens het symbolisme in Blackshaws muziek
tentoonstelt. Net als de grote Robbie Basho voor hem, bezit
Blackshaw een zekere fascinatie voor het oosten en het mystieke, en
dat klinkt ook bij de jongeling door in de uiteindelijke
composities. Dat wil niet zeggen dat Blackshaw per definitie ook
echt als Basho klinkt; het gestorven gitaarwonder maakte destijds
muziek die veeleer van een spiritueel vuur uitging, terwijl men bij
‘The Cloud of Unknowing’ veel sneller aan een meditatieve
neutraliteit zou denken. De speelstijl is hierdoor hoorbaar anders,
al bezit Blackshaw ook het gevoel voor alomvattende grootsheid die
op ‘Bashovia’ en ‘Venus in Cancer’ zo overweldigend waren.

Blackshaw opent met de titeltrack, een van zijn befaamde
plingelfestijnen in 3/4-maat, waarbij hij zijn 12-snarige gitaar
ten volle benut om een warm, omarmend geluid te produceren. Met één
gitaar zo’n groots geluid produceren, heeft ook als gevolg dat de
onvolmaaktheden duidelijk hoorbaar zijn, maar eigenlijk kunnen we
daar nauwelijks punten voor aftrekken. Deze gitarist slaagt er
simpelweg in een eigen klank voort te brengen, terwijl hij zich
niet in al te diepe dalen graaft. ‘The Mirror Speaks’ is dan weer
een erg capabel stukje fingerpicking, terwijl ‘Running to the
Ghost’ op meerdere vlakken rust uitstraalt. Geen capriolen der
virtuositeit, en dat hoeft heus niet negatief te wezen.
Het meest indrukwekkende stuk blijft echter ‘Stained Glass
Windows’, een waardige afsluiter voor een eindeloos mooie plaat. De
opbouw is even gezapig als die van ‘The Cloud of Unknowing’, maar
Blackshaw verrast hier door zijn intense choreografie te
doorspekken met smaakvolle strijkers. Uiteindelijk vervaagt de
melodie en lijken we een luchthaven binnen te wandelen. In feite
zijn we bij het schertsende slot van dit album beland. Na een
status quo van enkele minuten, wordt er naar één schreeuw van
strijkers opgebouwd, die misschien net iets té plots in het niets
verdwijnt.

‘The Cloud of Unknowing’ zou in de toekomst wel eens als Blackshaws
standaardwerk gezien kunnen worden. De cohesie en compositorische
grandeur zijn alvast aanwezig, en er werd waarschijnlijk ook voor
het juiste label gekozen. Tompkins Square staat wel bekend voor
zijn beperkte catalogus en releases van enkele gitaarlegenden (o.a.
Peter Walker en Robbie Basho). U kunt er alvast donder op zeggen
dat we nog veel van deze briljante muzikant te horen zullen
krijgen, en tevens is deze plaat geen slecht vertrekpunt voor een
intrigerende reis door Blackshaws discografie.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien + 7 =