Welkin :: The_Origin

Welkin schijnt Oud-Engels te zijn voor ‘uitspansel’ of
‘hemelgewelf’, maar dat is dan ook het enige dat op het tweede
album van deze Vlamingen enigszins naar folklore verwijst. Verwacht
u niet aan iets als Cruachan of Turisas, want dit is deathmetal met
hier en daar wat hardcore-invloeden, maar het totaalgeluid doet mij
toch vooral aan mede-deathmetallers Blood Red Throne of Bloodbath
denken.

Nochtans zijn ze gestart als deathcore-band, zo’n 10 jaar geleden.
In 2002 zag een eerste cd het grauwe levenslicht, getiteld ‘Angel
Inside’. Die release ging aan onze aandacht voorbij en nu, vijf
jaar later, hebben we dus ‘The_Origin’ voor ons liggen.
De plaat begint met ‘Loki’, wat direct een showcase is voor de rest
van het album. We worden een harde wereld ingetrokken waar
mechanische riffs, dreunende drums, een schreeuwende grunt en een
bijzonder hoorbare basgitaar de dienst uitmaken. Dat op zich klinkt
al goed, maar is als alleenstaand feit niet genoeg; er zijn wel
meer bands op te sporen die dezelfde richting opgaan met hun
muziek. Het is met het vakmanschap van de muzikanten dat Welkin het
verschil maakt. Gitaristen Pepijn Haghebart en Peter Staelens
spelen de pannen van het dak met de eerder vermelde hakkende riffs,
maar ook met melodische loops die niet direct voor de hand liggen
in dit soort muziek. Dit alles gecombineerd met soms erg vreemde
geluiden die duidelijk van een gitaar afkomstig zijn maar
hoogstwaarschijnlijk door een vervormer zijn gehaald. Om kort te
zijn: het gitaarwerk krijgt een eervolle vermelding.

Frank Vanhiel verzorgt met een bedrieglijk gemak de percussie en is
zelfs eenmaal, op het nummer ‘Downfall’ vocaal te horen. De drums
vielen erg in de smaak, want hersenloos doorrammen staat bij Welkin
niet op het menu. Voor een deathmetal-album is de dubbele basdrum
zelfs opmerkelijk afwezig, terwijl men wel het tempo redelijk hoog
houdt. Wij bespeurden een techniek die gebruik maakt van de
zogenaamde ‘galloperende’ drums, afgewisseld met staccato ritmes en
afgewerkt met een opmerkelijk gebruik van de cimbalen. De man kan
drummen, zoveel is zeker.
De basgitarist heeft op dit album, en tot onze grote vreugde, een
prominente rol gekregen. Luister maar eens naar de eerste 20
seconden van het album en vooral ‘Wretched’. Dat nummer toont aan
hoe goed Jef Verbeeck met zijn instrument overweg kan. Het
duidelijke basgeluid zorgt, net zoals bij bijvoorbeeld Aborted, voor een
dieper en interessanter geluid. Het geeft deze cd een extra
dimensie mee.

Tenslotte de vocalen. Demis Holvoet beschikt over een goede, ruige
grunt die echter bijlange niet gutturaal te noemen is. Nu, niet
iedereen hoeft Glen Benton na te apen en bij de muziek van Welkin
komt de stem niet tekort, alhoewel wij er zelf niet speciaal
vrolijk bij worden. Gelukkig komt er op dat gebied nogal wat
versterking opdraven. Onder andere Svencho (Aborted), Tim
(Freeloader) en Nuyt (het onvolprezen Headmeat) komen de mannen van
Welkin een handje toesteken.

De songs zelf zijn redelijk compact, erg goed geproduceerd en
vooral moddervet. Het is erg duidelijk dat de band niet op
subtiliteit rekent om hun punt duidelijk te maken, wat van deze cd
eerder een voorhamer dan een rapier maakt. Al hoort u ons niet
emmeren over bands die eerder omgekeerd tewerk gaan.

Het enige waarover wij opmerkingen kunnen maken is de eentonigheid.
Moddervette riffs, harde bas, beukende drums, grunts a
volonté
, maar men doet nooit iets anders. Het blijft daarbij
en hoe goed het allemaal ook uitgevoerd wordt, na een eindje
begonnen wij er een beetje moe van te worden. Aan de andere kant
duurt deze cd maar een kleine 36 minuten. Een goede beslissing,
alhoewel wij meestal niet gewonnen zijn voor dergelijke korte
platen. Maar dat Welkin een verrijking is voor het Belgische
metallandschap, grenst aan de zekerheid.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 4 =