Spitting Off Tall Buildings :: Good Night And Good Luck

Lelijke eendjes en mooie zwanen. Doorgaans vallen bands onder een van beide categorieën, slechts zelden bevinden ze zich in het stadium tussen de twee. Spitting Off Tall Buildings is een band die in volle mutatie is en met Good Night And Good Luck een plaat aflevert die de belofte van prachtige zwaan in zich draagt.

Wat Jose Gonzalez vorig jaar aanrichtte met “Heartbeats”, de parel van The Knife, is gemeenzaam bekend. Gelukkig is er Spitting Off Tall Buildings, een vijftal dat het briljante idee had zich op hun tweede plaat ook aan “Heartbeats” te vergrijpen. Al is vergrijpen in hun geval waarschijnlijk niet de meest accurate omschrijving, want na een half miljoen gedwongen luisterbeurten naar de versie van de heer Gonzalez, onderwerpen wij ons met alle plezier even vaak aan de interpretatie van dit zootje ongeregeld. Aanstekelijk dat het nummer klinkt! Gepassioneerd! Zoals het hoort!

Die woorden mogen als een klein wonder beschouwd worden. Na een titelloze debuutplaat die niet meer dan een schouderophalen veroorzaakte, en een rommelige set op Rock Herck 2006, was het punt waarop het Duitse gezelschap afgeschreven zou worden heel nabij gekomen. Enter Steve Albini, Chicago’s finest met de juiste undergroundroots en een duizelingwekkend cv als knoppenman. Albini bleek de juiste man op het juiste moment. Als iemand het talent dat in de groep aanwezig is, zou kunnen kanaliseren, dan wel hij. En zo geschiedde. Na drie jaar aanmodderen, is Spitting Off Tall Buildings een band geworden om rekening mee te houden.

‘Girls Against Boys!’ ben je als luisteraar geneigd te roepen als de intro van opener “Cracks” je letterlijk de plaat inzuigt. Beide bands hebben dezelfde duizelingwekkende drive als een draaikolk die er voor zorgt dat er geen ontsnappen mogelijk is eens je begint te luisteren. Dat zowel de Duitsers als de New Yorkers bij momenten handig gebruik maken van twee bassisten, werkt dat ongetwijfeld in de hand. Toch is de Girls Against Boys-vergelijking niet iets waar je de groep op kan afrekenen. Na de intro neemt SOTB een scherpe bocht richting eigen geluid, dat een pak dromeriger en zweveriger is, niet in de eerste plaats dankzij de zangtalenten van Jana, een jongedame die de beste vocale elementen van zowel Kim Gordon als Kim Deal in zich heeft.

Wanneer Jana in “What They Say”, begeleid door een schroeiende gitaar en opzwepende drum, een tekst declameert, zit je op het puntje van je stoel en als even later in datzelfde nummer herinneringen komen bovendrijven aan Nada Surfs “Popular”, begint het te dagen dat SOTB nog heel wat potentieel heeft. Qua spanningsopbouw mogen ze dan zowat alles gejat hebben van bands als McLusky, Hüsker Dü en Smashing Pumpkins, het is creatief jatwerk en daar kan geen zinnig mens iets op tegen hebben, toch niet na het aanhoren van old skool rockjuweeltjes als “Burnt Into My Skin” en “You And Me”.

Weinig nieuws onder de zon bij SOTB, de lijntjes liggen reeds lang vast, maar de inkleuring is zeker aantrekkelijk te noemen. Dat, en in acht genomen welke evolutie de groep op relatief korte termijn heeft doorgemaakt, is Good Night And Good Luck best een goede plaat van een band die de middenmoot heeft weten te ontstijgen en klaar is voor grootse dingen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 − 6 =