Dark Tranquillity :: Fiction

Gothenburg (Göteborg voor de Zweden) is niet voor iedereen in
eerste instantie een Zweedse havenstad. De naam heeft voor velen
een geheel andere betekenis, namelijk die van hun geliefkoosd
metalgenre. Gothenburg metal staat min of meer gelijk aan
melodieuze deathmetal. Een aantal bands voelden zich begin jaren 90
geroepen om het genre melodieuzer te laten klinken en er als het
ware meer emotie in stoppen. Eén van die bands was Dark
Tranquility. Ze stonden mee aan de wieg van het genre en veel bands
hebben hun voorbeeld gevolgd. Denk maar aan In Flames, Callenish
Circle, en vele anderen… Toch is Dark Tranquillity steeds min of
meer de toonaangevende band in het genre geweest. Waarom, zegt u?
Luister maar eens naar een paar van hun albums en het zal meteen
duidelijk worden. Deze band is er steeds in geslaagd om elk album
een eigen sound te geven. Zo er het experimentele ‘Projector’, het
uiterst melodische ‘Damage Done’ en ruigere ‘Character’.

Met ‘Fiction’ geeft Dark Tranquillity een beetje een samenvatting
van wat de band in het verleden gedaan heeft. Maar vrees niet, het
is niet enkel een herhalingsoefening geworden. De mannen hebben hun
alombekende kruising van melodische deathmetal met lichte
thrash-invloeden ditmaal volledig geperfectioneerd. Ook staat de
productie steviger in haar schoenen. Tue Madsen, producer van
dienst, is er met glans in geslaagd de band krachtiger, vetter,
ruiger en moderner te laten klinken.

Over de nummers zelf valt niet zo heel veel te vertellen, al
bedoelen we dat enkel in positieve zin. Al vanaf opener ‘Nothing to
No One’ wordt duidelijk wat er allemaal veranderd is. Het nummer
beukt als geen ander, maar heeft door de onderliggende pianostukken
(die af en toe iets meer op de voorgrond treden) voldoende variatie
in zich om het tot een klassiek Dark Tranquillity nummer te
schoppen. ‘The Lesser Faith’ laat dan weer horen waarom deze mannen
hun pioniersstatus in de Gothenburg sound niet hebben gestolen: ook
hier flirten een agressieve riff en zware stem, met een stel
bekoorlijke achterliggende pianopartijen. Het subtiele soleerwerk
maakt het geheel af. Het half elektronische maar toch geweldig
beukende ‘Terminus (Where Death Is Most Alive)’ zorgt al meteen
voor een leuke afwisseling. Het nummer gaat wel vrij snel over naar
pure metal, maar tijdens de refreinen wurmt de elektronica zich
toch weer naar de voorgrond. Lekker is dat… En dat geldt ook voor
de meeste andere songs op ‘Fiction’, die stuk voor stuk ijzersterk
zijn en genoeg variatie bevatten om te blijven boeien. Zo laat de
cleane zang in ‘Misery’s Clown’ een frisse wind waaien, en wordt
tijdens ‘Icipher’ en ‘Inside The Particle Storm’ de gevoelige snaar
betokkeld door het gebruik van mid-tempo passages en een iets
prominentere rol voor de synths.

Dark Tranquillity laat opnieuw horen waarom ze tot de top van het
genre behoren. Dankzij heel uitgekiende, vrij vlot beluisterbare
composities waar een maximum aan variatie inzit, houdt ‘Fiction’
gelijke tred met de vorige albums. Fans kunnen dit album
blindelings aankopen. Diegenen die deze Zweden pas met deze schijf
ontdekken, kunnen op hun beide oren slapen, want de rest van hun
materiaal is minstens even goed.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien + twintig =