Arctic Monkeys :: Favourite Worst Nightmare

Bij de gemiddelde Britse grootstad denken velen wellicht aan
marginale prefabwijken met huizen waarin een routine van
‘Eastenders’, tv-maaltijden en verschaald bier gevolgd wordt met de
volharding van Onslow uit ‘Keeping Up Appearances’. Achter die
troosteloze grijsheid gaat echter vaak veelkleurige opwinding
schuil die de neurologische ennui de vie te lijf gaat met
de verbetenheid van een uitgehongerd luipaard. De kooi van Arctic
Monkeys betreden houdt enkel gevaar in als u wilt vasthouden aan de
veilige haven van hersenverlammende tv-vegetatie, want ‘Favourite
Worst Nightmare’ is een wake-up call van bruisende rock
waar geen overdosis Vitalinea tegenop kan. De vuile machine van het
debuut van deze Sheffieldse lads is schoongemaakt en het resultaat
is een gepolijstere sound met blinkende songs zonder haperingen.
Waar het smerige debuut tekortschoot
in coherentie en evenwicht, hebben Arctic Monkeys met hun tweede
plaat een peppil geprepareerd die verder mikt dan het
instant-effect en catchiness aan samenhang koppelt.

Op basis van het debuut leken de Monkeys hun hype vooral te danken
te hebben aan clevere marketingtechnieken in plaats van aan
muzikale merites. Talent genoeg, maar de druiven werden door de
gehaaide platenbonzen te vroeg geplukt en antivries werd toegevoegd
door grote promo-acties, waardoor het gebrek aan een rijpe wijn
onder tafel werd geschoven. Met ‘Favourite Worst Nightmare’ neemt
de band wraak met songs die wel aan het glas blijven kleven en
uitpakken met een pittige afdronk die naar meer doet verlangen.
‘Brianstorm’ is alvast een opener die kan tellen: drums en gitaren
bestormen de hersenen als een reeks uitvluchten van Vicky Pollard
uit ‘Little Britain’, maar in tegenstelling tot de in roze training
gehulde slons laten Arctic Monkeys zich niet het zwijgen opleggen.
‘Teddy Picker’, ‘D Is For Dangerous’ en ‘Balaclava’ zullen met
opzwepende zanglijnen à la The Clash en gitaarhooks die scherper
zijn dan Bloc
Party
en Kings of Leon samen
het festivalpubliek harder uit de bol laten gaan dan een menigte
arbeiders die wordt toegesproken door Luc Cortebeeck.

Na een resem uppercuts van pretentieloze, aanstekelijke rock mikken
Arctic Monkeys ook op de onderbuik met enkele ingetogen ballads.
Wie dacht dat ontroerende slepers evenzeer bij deze band pasten als
sexappeal bij Alexandra Colen, heeft het mis. Arctic Monkeys hebben
op een dik jaar tijd meer aan maturiteit gewonnen dan alle
wannabe-rockers in heel hun leven en die trage songs passen dan ook
perfect binnen de context van de plaat. ‘Only Ones Who Know’ neigt
met hemelse slideguitar-passages naar het betere werk van Belle and Sebastian
en ‘505’ zou op de laatste van The Magic Numbers bij
de hoogtepunten behoren.

Als een chef-kok die met meesterlijke dosering zijn gerechten
kruidt, weten Arctic Monkeys wanneer ze weer moeten knallen. ‘Do Me
A Favour’ gaat na enkele bochten van melodieuze zang en dito
gitaren met een rotvaart van gitaarnoise op z’n doel af en de
distortionerupties van ‘If You Were There, Beware’ stralen de
dreiging en woede uit die de titel suggereert. Tegenover venijnige
gitaarbacteriën die aan Sleater-Kinney doen
denken staat dan weer ‘Fluorescent Adolescent’, een luchtige maar o
zo ingenieuze popparel die The Shins graag op
hun cv hadden zien staan. De lastige evenwichtsoefening tussen
variatie en coherentie wordt perfect gehandhaafd.

Droog, scherp, gebald en to the point: ‘Favourite Worst Nightmare’
is de natte droom van elke politicus die moeite heeft met speechen.
Na een overhyped debuut maken Arctic Monkeys in 37 minuten komaf
met de sneren die hen door kritisch ingestelde zielen werden
aangesmeerd. De gitaarhooks kerven, baslijnen huppelen als een
dartel edelhert, zanglijnen werken verslavender dan ‘Temptation
Island’ en vooral: de songs staan er! ‘Favourite Worst Nightmare’
is sober, tijdloos popentertainment geserveerd door een bende
Britse jonkies. Doe het ze maar na!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 7 =