Frost :: Love! Revolution!

Op zoek naar een femme digitale die samen met een
drukbezette producer de wereld op zijn kop wil zetten met
melodieuze electro? Meet Aggie Peterson, een Noorse
revelatie die enkele jaren geleden haar debuutalbum opnam met Rune
Lindaek en één van de breinen die zich later achter Royksopp zouden
scharen. In tegenstelling tot haar coproducent slaagde ze er echter
niet in op de voorgrond te treden en belandde ze na een meer
popgerichte plaat in het circuit als gastvocaliste om zo her en der
bij te klussen (gaande van het dubhouseproject Moonflowers tot de
progmetalband Solefald). Enter Per Martinsen, de
bovenvermelde producer en DJ die met zijn remixen ook al heel wat
genrewatertjes doorzwommen heeft. In dit bochtige traject was hij
al met Peterson in contact gekomen en het is samen met haar dat hij
zich nu wil settelen in Frost.

De reden waarom Scandinavië al enkele kwalitatieve hoogstandjes op
het vlak van electro heeft voortgebracht, is dat zij het
onderkoelde klimaat ook in hun muziek kunnen verwerken. Een less is
more-aanpak is dan ook nodig om je nog te onderscheiden in de zee
van gebliep die dagelijks aanzwelt. Ook het Noorse Frost houdt dit
credo in het achterhoofd. Een minimalistische beat met enkele
subtiele accenten stoffeert de achtergrond van ‘Modesty’. Hierdoor
krijgt de stem een hoofdrol toebedeeld en daarbij mogen de lyrics
zelfs wat te vertellen hebben, in tegenstelling tot de banale dance
waarmee we om de oren geslagen worden. Breezy vocals vertellen het
verhaal van de kleine Sally, die de overstap zet naar de wereld van
de toekomst, waarin ze afscheid moet nemen van haar onschuld en
strijdt tegen de constante onderdrukking van haar spirituele
vrijheid. ‘Days Like These’ brengt een nog meer ingetogen sfeertje
met enkele duistere toetsen en laat de stem de melodie dicteren in
plaats van omgekeerd. Ook de electroballad ‘Follow’ schroeft de
knop terug en blijft erover waken dat de pedaal na verloop van tijd
niet te hard ingedrukt wordt, aangezien de song zichzelf anders zou
kunnen voorbijlopen. ‘Easy’ krijgt wel een dreunender ritme mee,
maar dit wordt zachtjes opgebouwd zodat het nummer ook meer dan dat
inhoudt.

‘Trainstop’ bezit die typische noordelijke sound: een mechanische
spraakstem wordt over een klinisch aandoende geluidscollage gezet.
Spijtig genoeg wordt deze sfeer doorbroken door de goedkope olijke
synthintermezzo’s die de afstandelijkheid willen compenseren. Het
zijn dan ook de momenten waarop we een DJ met een missie aan het
werk horen die dit album vertroebelen. De trukendoos wordt
bovengehaald om ‘Messages’, een popsong van achtentwintig in een
dozijn, interessanter voor te stellen, maar bereikt het
vooropgestelde doel niet. Bij de single ‘Free Your Heart’ pogen
prominenter, clichématiger beats een beweging in de richting van
het clubcircuit te maken. Het eindproduct is natuurlijk nog steeds
een stuk verfijnder dan de Boccaccio-norm (we denken eerder in de
richting van Planet Funk), maar toch raakt het nummer door deze
ingreep gebanaliseerd. Ook de andere singles ‘One Hundred Years’ en
‘Sleepwalker’ haal je zo uit het rijtje. Hoewel de
dancefloor-update hier tot een beter resultaat komt, kunnen we ons
toch inbeelden dat deze tracks binnen een jaar al serieus gedateerd
zullen klinken.

Op zoek naar licht verteerbare electro die toch boven het
gemiddelde discotheekmilieu uitstijgt? Meet Frost, dat
dankzij de gematigdheid van Per Martinsen en de ijle vocals van
Aggie Peterson de Scandinavische cool uitademt. Op zoek naar
electro die de wereld op zijn kop zal zetten? Gebruik Frost dan als
een tussendoortje terwijl u de queeste voortzet. Er staat een
reeksje fijne tracks op u te wachten, maar om een revolutie te
ontketenen zal dit duo toch nog wat meer risico’s moeten nemen en
de pogingen om alsnog een hit in het dancecircuit te scoren
achterwege moeten laten.

http://www.myspace.com/frostnorway

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien + 12 =