Ben Frost :: Theory of Machines

Een tijdje geleden botste ik op het internet op een site die
beweerde een ‘coffee replacement’ aan te bieden, in de
vorm van een audiofragment dat geluidsgolven naar je hersenen zond.
Cafeïneverslaafd als ik ben, wou ik het meteen proberen, maar er
bleek toch niets boven een echte espresso te gaan. Waarom vertel ik
deze op het eerste gezicht niets terzake doende anekdote? Ik moest
heel hard aan die ‘coffee replacement’ terugdenken toen ik enkele
weken geleden voor het eerst in contact kwam met de noise van Ben
Frost. Met dat verschil dat zijn muziek veeleer het effect van een
elektrische stoel teweegbrengt.

Op de laatste editie van het Brusselse Domino-festival kwam
de boomlange ingeweken IJslander zijn nieuwe plaat ‘Theory of
Machines’ aan het publiek voorstellen tijdens de labelnight van Bedroom
Community. Ik was erbij, en ben er eerlijk gezegd nog steeds niet
goed van. ‘Sounds like: a carcrash’, verklap zijn MySpace-pagina,
en ik zou het niet beter kunnen zeggen. Ben Frost live was niets
minder dan een overrompeling van Nine Inch
Nails
-proporties.

‘Theory of Machines’ opent niet anders, met de naar een machtige
climax opbouwende titeltrack. Niet voor hartpatiënten, al is dat
een understatement. Weinig horrorfilms zijn in staat om je zo’n
onbehaaglijk gevoel te geven. Denk aan Mogwai, maar dan
extremer. En ook hier, net als in de AB, horen (of beter: voelen)
we de seismografische bassen tot in onze maag,
Wat volgt, is nog minimalistischer. ‘Stomp’ is een van die nummers
waarin de secondenlange stiltes belangrijker zijn dan wat je wél
hoort. Af en toe ontploft het nummer en krijg je zware industrial
je gezicht in gekatapulteerd. Net wanneer je aan dat lawaai begint
te wennen, is het weer weg. Waarna alles weer van voren af aan
begint, maar nét dat beetje grilliger. De luisteraar wacht
gespannen af, want in het universum van Ben Frost (een plaats waar
u – neem dat van mij aan – niét wil zijn) ben je nooit ergens zeker
van.

‘We Love You Michael Gira’ klinkt als A Silver Mount Zion (of
hoe die ex-Godspeeders zich tegenwoordig ook mogen noemen) in een
fout gelopen staat van narcose. Tegelijk is het een ode aan de
noiserockpioniers van Swans, die in de jaren ’80 en ’90 veel stof
deden opwaaien, en zo de weg plaveiden voor onder meer Wolf Eyes en Thoughts
of Ionesco.
En dan, net wanneer je het niet meer verwacht, barst de storm in
alle hevigheid los. Op ‘…Coda’ trekt Frost alle registers open.
Dertig seconden duurt het gevaarte, hemel en aarde lijken mee ineen
te storten. Een tsunami overspoelt je oren, je hele bewustzijn, en
dan is plots alles stil.

In de verte hoor je een sonar-achtige klank. Het zijn de eerste
tonen van afsluiter ‘Forgetting You Is Like Breathing Water’.
Nieuwsgierig kom je dichterbij, bang dat er weer een onverwachte
explosie komt. Die blijft uit. In de plaats daarvan hoor je
troostende strijkers. Als een reddende hand die je weer boven water
wil helpen. Waar de zon is. En eindelijk, na een half uur
ingehouden terreur, is er zuurstof.

‘Zal ik de komende maanden snel teruggrijpen naar ‘Theory of
Machines’ als subtiele achtergrondmuziek bij de nu al hete zomer
van 2007?’ vraagt u. ‘Nee’, antwoord ik van zodra ik weer even van
de schok bekomen ben. ‘Is ‘Theory of Machines’ een geschikt
moederdagcadeau?’. ‘Absoluut niet, ik zou het uw arme moedertje
niet willen aandoen’. ‘Zou iedereen die op een nog nooit eerder
gevoelde manier gegrepen wil worden door een cd ‘Theory of
Machines’ minstens een keer in zijn of haar leven moeten ervaren?’.
Hell yeah’.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 − vier =