Ben Frost :: The Centre Cannot Hold

“We’re rolling” weerklinkt de stem van Steve Albini vanuit zijn controlekamer. Het antwoord van Ben Frost: anderhalve seconde stilte en dan een barrage aan lawaaierige, rammelende drones.

Zo begint The Centre Cannot Hold, Ben Frosts vijfde studioalbum, waarvoor hij de keuze maakte om buiten zijn eigen vertrouwde werkomgeving in IJsland te treden om samen met levende legende Albini een plaat op te nemen die dichter zou aanleunen bij de Frost live-ervaring. Bovendien wordt de plaat niet op Frosts jarenlange thuishaven Bedroom Community uitgebracht, maar bij major label Mute. Verandering van spijs doet eten, moet Frost gedacht hebben, en met Steve Albini aan het fornuis moet dat een pittig stoofpotje opleveren.

Al is die Albini-touch eigenlijk verwaarloosbaar voor de doorsnee luisteraar. Deze plaat biedt immers als vanouds totale overrompeling voor het hele gezin en doet geen enkele toegeving naar een breder publiek. Hoewel naar het midden toe iets minder extreme klanken en melodieën worden ontketend, is van gewenning hier geen sprake, of het moet een soort van opslorpende gewenning zijn, waarbij je doorheen de geluidsoverrompeling van openingstrack “Threshold Of Faith” alsmaar dieper gezogen wordt in de amelodische dendering. Of door die invallende bas in uitschieter “Ionia”, wanneer de dreigende synths en texturen zich overheen een soort ontwrichte drop draperen.

De albumtitel lichtte Ben Frost uit het gedicht “The Second Coming” van William Butler Yeats. Haalde die laatste zijn inspiratie voor de apocalyptische beelden uit het gedicht uit de ervaring van de Eerste Wereldoorlog en de Ierse Paasopstand, dan lijkt Frost in navolging van heel wat andere commentatoren Yeats’ woorden aan te grijpen om de ingrijpende politieke verschuivingen van het afgelopen jaar te bekritiseren. Met titels als “A Single Hellfire Missile Costs $100,000” (met dertien seconden speeltijd kanshebber voor niemendalletje van het jaar) en “Healthcare” benadrukt Frost de kritische lading van zijn instrumentale muziek.

Die associatie mag dan wel doen denken aan het werk van pakweg Godspeed You! Black Emperor, maar Frosts geluidsvorming is eigenlijk nog veel extremer hier: een echte melodie duikt pas op tien minuten ver in de afdaling van de hellekrocht, met name halverwege “A Sharp Blow In Passing.” Alsof Frost daarmee voorlopig wel genoeg melodie heeft gegeven, valt “Trauma Theory” daarna meteen in met lawaaierig verknipte geluiden die ritme en melodie haast volledig aan de kant laten liggen. Elders laveert de sound opnieuw tussen geluidscontrasten, met bijvoorbeeld een van de ingehouden spanning barstend “Meg Ryan Eyez” dat de basismelodie uit het mastodontische “Eurydices Heel” in miniatuurversie herneemt.

Dat soort wisselwerking is typisch voor Frost, maar de extreemste uiteinden ervan zorgen er voor dat The Centre Cannot Hold mogelijk Frosts minst toegankelijke volwaardige plaat is. Liet hij op eerdere platen nog akoestische instrumentatie in dialoog gaan met zijn helse texturen, of doorspekte hij zijn in-your-face klank met naar EDM neigende synthlijnen op laatste plaat A U R O R A, dan gooit hij dat hier bij momenten volledig overboord voor een plaat die van de noemer “beautiful noise” toch vooral dat tweede benadrukt.

Al levert het wel een goeie noiseplaat op, daar niet van. Frosts verkenningen van de extreme uiteinden van waar je met drones en noise naartoe kan, blijven boeien, zij het hier in een context die meer eist van de luisteraar dan voorgaande platen, en die al bij al ook net een tikkeltje minder interessant is. Als toonzetting van de revolutionaire strijd om de barricades kan The Centre Cannot Hold echter wel tellen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × vier =