Yourcodenameis :: Milo :: They Came From The Sun

Yourcodenameis: Milo? Ik ken – for the record: niét
persoonlijk! – een ex-drummer en VRT-quizpresentator met een hoog
voorhoofd (of terugdeinzende haarlijn?) en onlangs met de prijs van
ergerlijkste televisiefiguur van het jaar ging lopen, die,
vasthoudend aan zijn niet aflatende voorspelbaarheid, hierop zou
zeggen “Met zo’n naam breek je niet door!” En hij zou wel eens
gelijk kunnen hebben. Maar er is meer aan de hand. De bandnaam doet
ons al enigszins wat over de inhoud van ‘They Came From The Sun’
vermoeden: een vergezochte poging tot originaliteit, die echter
nooit verder dan een probeersel reikt. Gemakkelijkheidshalve zullen
we deze aberratie van een bandnaam hierna afkorten als YCNI:M. Zoek
hier geen luiheid achter, maar eerder enig gebrek aan enthousiasme
en interesse.

God en onze buren weten dat wij ervan houden wanneer muziek rockt
en rolt en bokt en bolt! ‘They Came From The Sun’ barst los met
‘Pacific Theatre’. Leuk, ware het niet dat deze song nergens heen
leidt en dat je na een paar noten verveeld naar het behangpapier
begint te staren. ‘All That Was Missing’ zoekt rustiger oorden op,
maar reeds hier begint ons al te dagen wat nu precies het probleem
van deze band is: de overdaad aan door grunge geïnspireerde gitaren
– is YCNI:M haar mosterd in de jaren negentig gaan halen? – die van
dit album een kakofonie maakt.

Elke plaat heeft wel zijn softe song(s), en natuurlijk eert ook
YCNI:M deze wetmatigheid. Althans, we vermoeden dat ‘SixFive’ zo’n
track moest worden die zou raken en emotioneren. Alleen ergernis is
ons deel. ‘I’m impressed’ zingt Paul Mullen een beetje overmoedig
in de vijfde track. Wij kunnen helaas niet hetzelfde beweren. We
zijn niet erg onder de indruk van zijn zangprestaties noch van het
geheel aan lyrics op ‘They Came From The Sun’ of van de zweem van
80’s en 90’s die erover hangt. Wanneer ‘Evening’ aanvangt, beginnen
we ons stilaan de vraag te stellen of dit album niet gewoon een
grap is. Een spottende ode aan de jaren negentig misschien? Konden
we het maar geloven. De vier laatste nummers op brengen ons echter
terug naar de realiteit: ook van het kwartet ‘Take to Floor’, ‘To
The Cars’, ‘Screaming Ground’ en ‘Dicta Boelcke’ kon niks ons
bekoren.

We kraken echter niet om te kraken. Wat ons betreft is ‘Understand’
een enigszins te pruimen nummer. Het klinkt vrolijk en geeft voor
het eerst de indruk dat YCNI:M over een eigen sound beschikt.
Helaas wordt ook deze song langer gerekt dan zijn levensverwachting
eigenlijk toelaat. Eveneens vermeldenswaardig is ‘I’m Leaving’, dat
niet de instant ergernis wekt die we bij de andere tracks
voelden.
Niet elke plaat is er boenk op, en dat wordt soor
Yourcodenameis:Milo op een pijnlijke manier gestaafd. “They
came from the sun”
en wat ons betreft, mogen ze zonder omwegen
terugkeren naar waar ze vandaan zijn gekomen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × vier =