Zornik :: Crosses

Hoe vaak hebben we de afgelopen jaren niet gegruweld van de
verzamelde muziekpers, nadat men Zornik weer eens had afgeschilderd
als een puistpopgroepje, en dat enkel omdat de jongeren onder de zo
al zwaar vergrijsde bevolking het Limburgs erfgoed aardig konden
smaken. Net zoals Coldplay te bekend geworden was om cool genoeg te
zijn in het wereldje, kon ook Zornik nog slechts sporadisch op
bijval rekenen. Maar ach, het is een gemene planeet.

Na twee ijzersterke rockplaten vond frontman Koen Buyse het tijd
geworden om eens iets anders te doen. ‘Alien Sweetheart’ was
akoestisch, traag, en ook gewoon boring as hell, en dus
moet het van het provinciaal kampioenschap kleiduifschieten geleden
zijn dat we nog zo hebben uitgekeken naar iets. ‘Crosses’ ligt hier
nu, en eerlijk gezegd, in deze tijden van global warming
en begrotingscrises, had Zornik ons het verpakkingsafval mogen
besparen.
Ons favoriete exportproduct naar het oosten heeft de productie dit
keer voor eigen rekening genomen, en heeft dat naar behoren gedaan.
De luisteraar zal trouwens meteen merken dat ‘Crosses’ harder is
dan ooit tevoren. Al duurt het dan wel een halve minuut, eens ‘Lost
and Found’ begint, voelen we ons opnieuw drie jaar en een long
jonger. Meer rechttoe rechtaan hoeft Zornik van ons echt niet te
zijn. Helaas.

Bij aanvang van hitje ‘Black Hope Shot Down’ vroegen we ons af of
we de repeatfunctie niet gewoon hadden laten aanstaan. Het is zeker
niet het minste nummer van de cd, maar meer dan een lichtgrijs
doorslagje van de vorige, meer dan een beetje ijzersterke singles
is dit toch niet. Daarna begon het minder leuke deel van de middag
pas. Wat volgt is een vrij abattoire bloemlezing.
‘The Backseat’ heeft een irritant hoog Scala-achtergrondstemmetje,
is een potentiële hit voor een goeie discoremixer, maar kan ons als
rocknummer nog minder smaken dan een zwaar geroosterde en aldus
kankerogene varkenskotelet. Bij ‘Fed Up’ kan enkel het refrein onze
gedachten van dat non-talent van een Kevin Federline houden en
‘Fear In America’ is net iets té goedkoop.

Naar het einde toe wordt ‘Crosses’ wel béter. Zornik lijkt zijn
oude zelf hervonden te hebben, en ‘Go/No’ is zelfs van het niveau
van ‘One-Armed Bandit’. Zonder twijfel het beste nummer van de cd,
al is er stevige concurrentie daaromtrent van ‘Get Whatever You
Want’, en het naar de jaren ’80-Bono neigende ‘Sad She Said’.

Helaas kunnen deze leuke popsongs de ondraaglijke saaiheid van het
bestaan niet echt onderdrukken. Zo lijken ‘All Of This Revisited’
en ‘There She Goes’ gewoon nooit te beginnen, en klinkt ‘Straight
To The Bone’ iets te veel als Band Aid – een project waarvan we
altijd al vonden dat de wansmaak het uiteindelijke doel ver
voorbijgaloppeerde. ‘I Will Never Be This Way’ is een van de pakweg
negen liedjes te veel op ‘Crosses’, en laat ons enkel juichen als
het finaal afklokt.

Dit lijkt misschien streng, maar wij weten dat Zornik tot zoveel
meer in staat is. Laat het u alsjeblieft niet overtuigen om thuis
te blijven tijdens de festivals waar de Limburgers aanwezig zullen
zijn, live zal Zornik zoals gewoonlijk wel weer oersterk zijn, en
de nieuwe nummers vallen geleidelijk aan ook wel in hun plooi, al
zal het niet dezelfde hoogstaande plooi zijn als enkele jaren
geleden. In het Spa-Francorchamps van de goede smaak is Zornik met
‘Crosses’ lelijk uit de bocht gegaan, maar naïef als we zijn, zien
we nog steeds geen enkele aanleiding om te denken dat de opvolger
geen meesterwerk naar Vlaamsche normen kan worden. Hé, volgens ons
zet Karen van K3 op haar veertigste ook gewoon een verbeterde
versie van PJ Harvey neer! En u?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − tien =