Maxïmo Park :: Our Earthly Pleasures

We steken het niet onder stoelen of banken: we hébben ons
geamuseerd met de overweldigende vloedgolf Britse gitaarbandjes die
ons de afgelopen jaren overspoelde. Ook al zaten er heel wat
eendagsvliegen bij die – letterlijk – muziek maakten voor het hier
en nu, van sommige andere bands kon je gerust stellen dat ze over
voldoende eigenheid beschikten om de hype te overleven. Eén van die
bands is Maxïmo Park. Deze ietwat ongewone groepsnaam verwijst naar
het Maximo Gomez Park in Miami, de plek waar oude Cubaanse mannen
hun dagen vullen met domino spelen. Katalysator van het succes van
de groep is Paul Smith. Vóór zijn komst was Maxïmo Park niet veel
meer dan een avant-gardistisch hobbygroepje, mét hem erbij (volgens
de overlevering werd hij ‘ontdekt’ tijdens een karaokeavond) ging
het plots erg snel. Hij blijkt niet alleen een begenadigd zanger
en tekstschrijver te zijn, maar ook een rasperformer en dus het
ideale uithangbord voor de band.

Met de hulp van een gulle vriend worden twee vinylsingles geperst
(‘Graffiti’, ‘The Coast is Always Changing’), waarvan er eentje op
het bureau van Steve Becket belandt. Op diens elektronicalabel Warp
debuteert Newcastle’s finest begin 2005 met ‘A Certain Trigger’,
een bruisende plaat vol springerige, bijwijlen verschroeiende maar
altijd aanstekelijke artpop- en postpunksongs. Tussen het toeren
door verschijnt nog demo-, b-kantjes- en outtakes-collectie
Missing
Songs
, maar in augustus 2006 trekt Maxïmo Park de studio in
voor de langverwachte opvolger. Net als Bloc Party, The Futureheads en
The Rakes
besluiten ook Paul & the Park voor die tweede plaat niet meer
met Paul Epworth in zee te gaan, maar met een andere producer: de
keuze valt op Gil Norton, de man die in het verleden al fraaie
dingen deed met Smashing Pumpkins, Triffids, Foo
Fighters, Counting Crows en – ahem – Feeder.

Een drastische koerswijziging heeft het echter niet teweeggebracht.
Wie de plaat voor het eerst hoort, zal het verschil met haar
voorganger wellicht niet meteen opmerken. Paul Smith zingt nog
steeds met datzelfde charmante Noord-Engelse accent, maar klinkt
niet meer alsof hij op de hielen wordt gezeten door een roedel
uitgehongerde wolven. Ook de groep klinkt beheerster: er wordt
minder rücksichtslos geramd van punt A naar punt B, de
verschillende instrumenten zitten minder op elkaar geperst en
krijgen meer ademruimte in de eindmix dan op de eerste.

De eerste twee songs, ‘Girls Who Play Guitar’ en ‘Our Velocity’,
behoren niet alleen tot het allerbeste van ‘Our Earthly Pleasures’,
het zijn ook de songs die qua structuur en drive het sterkst
aanleunen bij ‘A Certain Trigger’. Minder intens, maar evenzeer
vintage Maxïmo (daarvan getuigden de live-uitvoeringen in de
Botanique) zijn ‘Nosebleed’ en ‘A Fortnight’s Time’: beide songs
beginnen vrij rustig, waarna een beest van een refrein uitbreekt
dat je elke keer weer dwingt luidkeels mee te zingen. Veel meer
drive, maar naar onze bescheiden mening iets te weinig song is
‘Russian Literature’. De song begint veelbelovend, maar lijkt
ondanks alle tumult nooit echt gelanceerd te geraken.

Het toetsenwerk van Lukas Wooller is nadrukkelijker aanwezig in het
totaalgeluid: ‘Your Urge’, een nummer dat laag per laag wordt
opgebouwd, drijft voor een groot stuk op zijn piano, en in ‘The
Unshockable’ spelen de keys en de gitaren netjes gescheiden van
elkaar in het linker- en het rechterkanaal van de luidspreker. In
nog andere songs wordt dan weer veel aandacht besteed aan de
gitaarsound: de snaren rinkelen Marr- en Buck-gewijs in ‘Books From
Boxes’, maar ook in het poppy ‘Karaoke Plays’, het aanstekelijke
‘By the Monument’ en in het van strijkers en een ‘wave your
hands’
-refrein voorziene ‘Sandblasted and Set Free’ maken de
razende gitaren plaats voor iets geraffineerder getokkel.

Naar verluidt engageerde Maxïmo Park producer Gil Norton omdat de
groep een plaat wilde maken die nog ‘heavier’ klonk dan haar
voorganger. De groep klinkt wel anders dan op de eerste plaat, maar
het verschil is eerder miniem en zeker niet fundamenteel. Het album
telt minder instant hitmateriaal dan ‘A Certain Trigger’, maar op
een paar songs na staat er niks op waarvoor de groep zich moet
schamen of dat het vroegtijdige einde van de band zou kunnen
inluiden. ‘Our Earthly Pleasures’ is zonder meer een leuke, goede
plaat, en daar zijn wij vandaag al héél erg blij mee.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 1 =