Wie op het Dominofestival een exemplaar van Joanna Newsoms nieuwe live-e.p. op de kop wilde tikken, deed dat best vóór haar concert. Na afloop troepte immers een krioelende mensenmassa samen om en rond de verkoopstand, graaiend naar de weinig talrijke maar o zo felbegeerde kleinoden. Met reden: Joanna Newsom And The Ys Street Band is een bescheiden maar geslaagde vereeuwiging van de magische pracht waar een Newsom-liveshow anno 2007 zozeer van is doordrongen.
Nadat de eigentijdse klassieker Ys door het verzamelde recensentengild werd omhelsd en door ongelovige criticasters werd uitgespuwd, stond de even vaak verguisde als bejubelde harpiste voor de moeilijke opdracht om de ambitieuze, fel georchestreerde en vaak ellenlange songs van die plaat op een even meeslepende manier live te brengen; geen sinecure zonder een strijkorkest ter grootte van minstens twee voetbalploegen. Een handvol muzikanten hielp Newsom uit de nood. Samen herschreven ze de nummers en toerden zij vervolgens met haar mee als de schalks getitelde Ys Street Band. Wie de witz niet doorheeft, kent zijn muziekgeschiedenis niet.
Drie songs waarvan één nieuw nummer, meer valt er op Joanna Newsom And The Ys Street Band niet te rapen. Toch is deze e.p., temidden van de tour live opgenomen in een studio on the road, goed voor 24 bekoorlijke minuten waarvan vooral het nieuwe nummer hoge ogen gooit. Live speelt de nog steeds slechts 25-jarige muzikante graag haar eigen versie van een eeuwenoude Schotse traditional en de invloed van die archaïsche folk van over zee lijkt nu ook in Newsoms eigen werk door te schemeren. De middeleeuws aandoende poëtische parabel "Colleen" mag zonder blozen naast het beste van Ys of The Milk-Eyed Mender staan.
In dit staaltje van indrukwekkend songwriterschap, nestel u rustig nippend aan een glaasje wijn in de zetel en neem het tekstboekje door als was het de nieuwe Murakami, verhalen de strofes in aloude folktraditie de belevenissen van een jonge vrouw die door een fors uit de kluiten gewassen walvis van de verdrinkingsdood wordt gered. De stroomversnellingen en gilletjes uit het refrein verraden Chinese invloeden terwijl het levenslustige samenspel van banjo en percussie aantoont dat er niet altijd een Van Dyke Parks nodig is om een intens en emotievol resultaat te krijgen. Alleen "Colleen" al maakt de aanschaf van deze e.p. een must.
Ook het hernieuwde "Cosmia" maakt de e.p. onmisbaar. Waar de song op Ys ironisch genoeg nog het enige korte nummer (om en bij de vijf minuten) was, wordt het hier door een uitgerekt eindstuk verlengd tot net geen kwartier. De meerwaarde van de band komt het beste naar voor in deze door banjo en percussie overheerste versie van Ys’ afsluiter, inclusief een wel érg Turks klinkend tussenstukje en sfeervolle instrumentele coda met zingende zaag. Om de lolbroeken voor te zijn: we hebben het daarbij niet over la Newsom zelve.
Rest enkel nog "Clam, Crab, Cockle, Cowrie", het perfecte sluitstuk van The Milk-Eyed Mender. Met uitzondering van de storende samenzang tussen Newsom en percussionist Neal Morgan is deze nieuwe versie echter een kopie van het origineel waardoor het wat verloren oogt tussen groepsnummers als "Colleen" en "Cosmia". Maar niet getreurd, met één fantastisch nieuw lied en een verbeterde versie van een al knap nummer hebben Joanna Newsom en haar Ys Street Band in sneltempo een overtuigende live-e.p. afgeleverd die hopelijk vroeg of laat uitmondt in een volledig studioalbum in deze opstelling.
Joanna Newsom speelt op 27 april (met band) in de Paradiso in Amsterdam.
