Help She Can’t Swim :: The Death Of Nightlife

Punkrock op het scherp van de snede én zonder overbodig gewauwel, bestaat dat nog? The Death Of Nightlife schopt de luisteraar alleszins tot hij geen geweten meer heeft en herinnert er nog eens aan dat luid nog steeds leuk kan zijn.

Wat is zo opwindend als je eerste lief? Wat klinkt zo fris als een klaterend bergriviertje? En wat heeft een naam zo silly dat het g&ecircnant wordt? Driemaal gaat het over Help She Can’t Swim, een stelletje jongelui dat met het niet bepaald silly getitelde The Death Of Nightlife onze rustige wereld op zijn kop zet als een stelletje hooligans in het verlaten schuiloord van een rivaliserende club.

Het Britse vijftal, dat met zijn debuut Fashionista Super Dance Troupa het etiket artpunk-wervelwind opgeplakt kreeg, zet zijn gestage verovering van de harten der jeugdige, gitaarminnende zielen verder met The Death Of Nightlife, een worp die door henzelf omschreven wordt als het tegenovergestelde van kutmuziek. Een ietwat vage omschrijving misschien, maar ze houdt steek.

Alsof de duivel — voor de gelegenheid tot de tanden bewapend — hen op de hielen zit, zo klinken de jongens en meisjes van Help She Can’t Swim op hun tweede plaat. Lijkt dit op een omschrijving die u al eens vaker las en waarbij u beelden voor de geest komen van overjaarse pubers die zichzelf rebels noemen omdat ze, ver weg van opgebroken kasseistenen en waterkanonnen, durven te roepen dat alles kut is? Adem rustig uit: Help She Can’t Swim heeft géén boodschap. Ze pretenderen zelfs niet er een te hebben, wat best een opluchting is als de afgezaagde meningen in allerhande popliedjes je om de oren vliegen.

In "Apes And Pigs At The Vulture Coliseum" wordt de sfeer even grimmig, maar doorgaans valt de overheersende mood op deze plaat te omschrijven als ’luchtig’. Zelfs bij het horen van het spannende "I Think The Record’s Stopped" moet een mens veeleer aan een goedgeluimd neefje van Be Your Own Pet denken dan aan, pakweg, de Heideroosjes. De mokerslag "Just Be Social" en de deels ingetogen afsluiter "Never The Right Time For Us" laten een donker, bijna somber kantje van de groep zien, al zijn ook deze nummers op de een of andere manier zowaar euforisch te noemen. Het is allemaal een kwestie van melodie, blijkt eens te meer, zelfs als je punk speelt.

Als er al een gevoel van déjà entendu in de plaat zit, is het wanneer in "Box Of Delight" ’I’m bored’ weerklinkt, een zinnetje dat zijn beste tijd gehad heeft in de rockmuziek. Wanneer vervolgens in "Midnight Garden" een ultrastrak ritme en een overrompelende gitaarriff over je heen walsen, lijkt het behoorlijk waarschijnlijk dat het met die verveling nogal meevalt en dat een en ander humoristisch bedoeld was. Rockende jongeren in de prille eenentwintigste eeuw, ze zijn niet voor één gat te vangen, mijnheer!

Hoe The Death Of Nightlife kort samengevat kan worden? Als een stelletje opgeschoten jongelingen dat in plaats van naar de les te gaan zijn tijd gebruikt heeft om te leren hoe oude Sonic Youth- en Fastbacks-platen te spelen en vervolgens met een kruising tussen Pilot Scott Tracy en Be Your Own Pet op de proppen te komen? Het blijkt na veel wikken en wegen de meest treffende omschrijving.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 1 =