Met zijn nieuw project Lonely Ghost laat voormalig Help She Can’t Swim-frontman Tom Denney de bekende paden voor wat ze zijn en kiest hij voor een handvol stijloefeningen. Boeien doet hij daar helaas niet mee.
"Punkrock op het scherp van de snee en zonder overbodig gewauwel," noemden we Help She Can’t Swim een jaar of twee geleden. Dat was naar aanleiding van het album The Death Of Nightlife, een plaat die hier kortstondig voor de nodige opwinding zorgde. Ook bij Help She Can’t Swim bleek de opwinding van korte duur. In mei vorig jaar hield de band het, na amper twee platen, reeds voor bekekenen.
Gezien de jeugdige leeftijd van de bandleden kan van een pensioen gelukkig nog geen sprake zijn. Frontman Tom Denney staat alvast klaar met een vervolg. Nog geen jaar na het opdoeken van Help She Can’t Swim duikt de man alweer op in de vorm van Lonely Ghosts, een band die eigenlijk niet meer of minder is dan een verkapt soloproject.
En dat project kan, zo blijkt helaas, nog heel wat finetuning gebruiken. Was de laatste plaats van Help She Can’ Swim nog een langgerekte adrenalinestoot, dan is dit debuut een krampachtige reutel. Denney lijkt immers, in ocharme acht nummers, zoveel mogelijk genres te willen uitproberen, alsof hij en plein public op zoek gaat naar een nieuwe richting voor zijn carrière.
Op zich is zo’n aanpak gedurfd en bij momenten zelfs intrigerend. Maar daarom is het nog niet boeiend. Zo voelen wij ons na enkele draaibeurten van Don’t Get Lost Or Hurt zelf een beetje verloren. Of toch op z’n minst verward. En dat gevoel duikt eigenlijk al op tijdens de eerste minuten van de plaat. Zo heeft opener "So Young, So Beautiful" een ontstuimig en zelfs agressief randje, maar verraadt het nummer, alleen al in de titel, dat tederheid niet voorbehouden is voor Knuffelrockachtigen, maar ook hier zijn opwachting zal maken. Deze stijloefening kan wél bekoren, maar wordt niet lang genoeg aangehouden om er als luisteraar in mee te gaan. Het naar Grandaddy knipogende "Plough Through" volgt die trend nog wel even, maar daar stopt het dan ook.
Want helaas staan tegenover verdienstelijke pogingen als "Plough Trough" ook draken als "Good Times". In dit nummer onderneemt Denney om onduidelijke redenen een poging om een emo-nummer te maken. Geen idee waarom de man zich aan zoiets waagt –stemmen in zijn hoofd? Te veel drugs? Te weinig?- maar feit is dat het geen goed idee is, zéker niet wanneer Denney het nodig vindt een enerverende synthesizer aan te wenden om tot een climax te komen.
Gelukkig is er ook fraais als "It’s Time To Wake Up", dat achtereenvolgens dromerig, slaperig en als heel oude Weezer klinkt. Helaas is "It’s Time To Wake Up" zowat het enige, bovendien bescheiden lichtpunt dat op deze plaat waar te nemen valt. Als stijloefening is Don’t Get Lost Or Hurt voor Tom Denney misschien nuttig, maar als luisteraar is het, jammer genoeg, vooral vervelend.
