“De frisse Fransman”, het zou een titel kunnen zijn van een Suske
en Wiske-album. In dit geval slaat het op Fedaden, net als Del Wire en Canvas een telg uit
de Nacopajaz-familie. Sterker nog, Fedaden is eigenlijk de helft
van Del Wire. Tot zijn invloeden rekent hij naast de moderne
elektronische artiesten ook Franse klassieke minimalisten als Satie
en Debussy. Die mix van modern en antiek brengt een geluid teweeg
dat ook bij Del Wire al te horen was: geschoold, intelligent en
verfrissend, zonder te vervallen in simplistische pedanterie of het
zielloze, abstracte geknutsel van vele hedendaagse
elektronica-artiesten.
‘Fedaden’, zijn gelijknamige debuutalbum, is net als het
teleurstellende ‘Buona Modulazione’ van het Nacopajaz-label
eigenlijk een heruitgave, bedoeld om de markt buiten Frankrijk te
veroveren. En als het aan mij ligt, dan mag Fedaden dat wel. Waar
Fedaden nog aarzelend start met ‘Ansiedad’, dat nu en dan te vol
ruis en richtingsloosheid zit, geeft hij vol plankgas met ‘Tant
apprendre’, een track die aangedreven wordt door een spaarzame,
uitgebalanceerde breakbeat en al even minutieus uitgedokterde
heen-en-weer flikkerende soundscapes. Het is niet alleen een koud
nummer, het is ook een nummer om kippenvel van te krijgen.
“Tant apprendre”, het klinkt als een trieste boodschap, en
dat is ook het grootste verschil met Del Wire. De muziek van
Fedaden klinkt een pak minder optimistisch, maar dat stoort
geenszins.
Het beste nummer van de cd is ongetwijfeld het met veel aplomb
getitelde ‘Voilà ’, alsof Fedaden wilde zeggen: “Bon, hier is het.
Trek er uw plan mee.” Een wilde, splashy beat wordt midden in het
nummer onderbroken door jeugdmijmeringen, waardoor beide een
contrastrijke dialoog aangaan. Enerzijds blijken er door de
subtiele onderstroom van melancholische stemmen en herinneringen
verlangens te zijn aan gelukkiger tijden, en anderzijds doen de
gewelddadig rondstuiterende ritmes denken aan een onoplosbare
woede, of misschien zelfs spijt en wanhoop. ‘Voilà ’ is zo’n rijk
gelaagd en strak gestructureerd nummer, ondanks zijn eenvoud, dat
het al die gevoelens moeiteloos kan verenigen.
Na enkele click-and-cut nummers waarin een diepzee verkend wordt
met kettingen, ritmische percussiesecties en hol getrokken
geluidseffecten in ‘Ocean’, en op dat elan verdergeborduurd wordt
met de gedempte marimba’s in ‘Lectr’, zijn de twee laatste plaatsen
voorbehouden voor het ingehouden, droevige ‘No me siento’, en
‘005’, een duister ambient technonummer dat zou kunnen doorgaan
voor een toegankelijker variant van het beste werk van Autechre. De
cijfercode geeft al aan dat het gaat om iets generisch, iets
mechanisch en dreigend aan de horizon. Dat thema van technologische
overwoekering keert op vele andere tracks ook terug, waar
typemachines beginnen te ontsporen of nummers eindigen in een
aangedikte storing. Jammer genoeg is dit meteen ook het minpunt aan
de cd: Fedaden is ongetwijfeld een groot vakman, maar soms laat hij
zich teveel gaan in zijn eigen universum van knopjes en
mechanisering.
Ook twee jaar nadat de plaat eerst alleen in Frankrijk uitkwam,
blijft ‘Fedaden’ moeiteloos overeind. Als toemaatje krijgt de
luisteraar nog een psychedelische hidden track, die doet denken aan
de muziek bij abstracte Canvas-reclames, waar het Canvas-logo aan
het einde van een tunnel wacht, of tussen de knalrode tomaten en
diepgroene planten staat. Is het laatste nummer een waarschuwing,
of een desoriënterende verwelkoming? Wie zal het zeggen? Wat ik wel
kan zeggen, is dat ‘Fedaden’ verdorie een fijn en fris plaatje
is.
