Dimmu Borgir :: In Sorte Diaboli

Elke keer als Dimmu Borgir iets uitbrengt veroorzaakt dat oproer in
de metalgemeenschap. Is het nog blackmetal of niet? Zijn ze nu
slaven van de commercie geworden of niet? Wel, dat interesseert ons
niet. Wat ons bezighoudt is een veel interessanter vraag: is dit
gewoon goed of niet? En daarop kunnen wij volmondig en overtuigd
antwoorden. Ja, het is goed. Zeer goed zelfs. Indrukwekkend.
Overdonderend. Majestueus. En of het blackmetal is of niet laat ons
siberisch koud. Of, om het in Type O
Negative
-termen uit te drukken: ‘We don’t care’.

‘In Sorte Diaboli’ (Latijn voor ‘door de keuze voor de duivel’) is
de eerste conceptplaat van het Noorse zevental en handelt over een
middeleeuwse novice die geleidelijk aan ontdekt dat hij toch een
aantal problemen heeft met het christendom. Vooral het feit dat men
mensen vermoordt omdat ze niet het juiste geloof volgen steekt hem,
dus zweert hij het christendom af en keert hij zich naar de
duistere tegenhanger. Een narratieve rode draad die Dimmu Borgir
blijkbaar heeft geholpen om de cd tot één geheel samen te smeden.
De liedjes, of zeg ik beter liederen, sluiten goed op elkaar aan,
waardoor alle nummers in een logische volgorde uit de stereo
rollen. Iets wat vroeger wel eens anders was.

Qua speltechniek bestaat hebben de Noren het onderste uit de pan
geschraapt. De gitaren vormen een tweekoppige hydra, perfect op
elkaar afgestemd. Galders’ riffs geven richting, Silenoz’
slaggitaar levert het noodzakelijke fundament en die taakverdeling
verveelt geen minuut, vooral niet omdat het allemaal zo mooi op
elkaar aansluit. De breaks voelen niet geforceerd aan, de
gitaarlijnen slagen erin zowel krachtig als desolaat te
klinken.
Net als op voorganger Death Cult Armageddon
leveren keyboards en het Praags Filharmonisch Orkest bijstand, al
eisen ze dit keer niet de hoofdrol op. Op ‘DCA’ hoorde je als het
ware een koor met metal op de achtergrond, op ‘In Sorte Diaboli’
maken Shagrath en co in de eerste plaats duidelijk dat je een
metalplaat hebt aangeschaft.
Om het drumwerk te omschrijven, volstaat het vermelden van één
naam: Hellhammer. Ja, de man van 1001 bands. Deze keer klinken de
drums zelfs niet getriggerd. Het gaat weliswaar bij momenten
razendsnel, maar het is terug menselijk. Ook de mix is geëvolueerd:
de drums werden niet meer zo naar de voorgrond geduwd en zelfs de
basgitaar is te onderscheiden. Af en toe verdwijnt ze onder het
geweld van de rest van de muziek, maar ze is er wel degelijk. Voor
de bassist zelf, dhr. ICS Vortex overigens niets dan lof. Zijn
engelenstem zorgt voor een fel gesmaakte vocale afwisseling, die je
iedere keer weer likkebaardend naar meer achterlaat. Zanger
Shagrath moet het evenwel zonder superlatieven doen. Zijn stem is
weliswaar typisch voor het genre, maar niet direct iets om wild van
te worden. Af en toe worden er duidelijk stemvervormers gebruikt om
een iets meer industrial-tintje te bekomen en ook dat helpt. Let
wel: de man kan wel degelijk een aardige pot schreeuwen en zijn
stem hoort bij Dimmu Borgir als bier bij een café, dus hier is
niets mee verloren.

Over het geheel genomen ademt deze cd een geweldig gevoel van
dreiging uit uit, afgewisseld met uitbarstingen van furie en
razernij. De wat gevoeliger medemens kan er waarschijnlijk weinig
mee aanvangen, maar iedereen die op zijn tijd wat stevige muziek
kan smaken moet dit in huis halen. Als absolute hoogtepunten van
dit meesterwerk raadt het huis u ‘The Chosen Legacy’ en ‘The
Invaluable Darkness’ aan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − zeven =