LCD Soundsystem :: Sound Of Silver

Als meest onverwachte hype van enkele jaren geleden, leek LCD Soundsystem wel gedoemd om bij een tweede album te falen. Maar Sound Of Silver bewijst dat James Murphy talent, ervaring en zelfvertrouwen te over heeft om ons zowaar in positieve zin te verrassen: de ’moeilijke tweede’ is beter dan het debuut.

Nauwelijks drie maanden ver in 2007 zijn we er hier zo ongeveer uit waarom 2006 een ontzettend matig muziekjaar was. De voorbije weken leverden al bijna evenveel muzikaal lekkers op als heel 2006. Terwijl het uitstekende tweede album van LCD Soundsystem nog maar eens door de boxen schalt, realiseren we ons opeens dat het de zoveelste opvolger is van een van de albums uit ons eindejaarslijstje van 2005. En ook nu weer zijn we allesbehalve teleurgesteld.

James Murphy heeft blijkbaar genoeg tijd uitgetrokken om een fel gesmaakt en stevig gehypet debuut op verstandige wijze op te volgen. Op Sound Of Silver puurt hij zijn geluid verder uit. Het grote verschil tussen LCD Soundsystem en Sound Of Silver is dat Murphy op zijn nieuwe album teruggrijpt naar de lange, meticuleus opgebouwde dansdeunen van de eerste e.p.’s. Het nieuwe album sluit beter aan bij het bonus-cd’tje van het debuut, waar die e.p.’s op verzameld stonden. Probeerde Murphy op LCD Soundsystem nog opvallend verschillende genres uit — die hij weliswaar met zijn eigen DFA-sausje overgoot — dan is Sound Of Silver een onmiskenbare LCD Soundsystem-plaat. Niet langer opgebouwd uit stijloefeningen (zoek de Beatles-song, New Order-song en Daft Punk-song op het debuut), maar uit lange LCD-songs, vol al dan niet subtiele verwijzingen naar de muziekgeschiedenis.

Zo is de intro van album-opener "Get Innocuous" een stevige knipoog naar de undergroundhit waar het allemaal mee begon, "Losing My Edge". Uit nagenoeg dezelfde riff bouwt Murphy haast ongemerkt een compleet ander nummer op, en halfweg zitten we opeens in 1977, in de Hansa-studios in Berlijn waar Bowie de zanglijnen van Heroes inzingt. Maar rond de drie minuten Bowie hangt een negen minuten durende LCD-trip, zoals we die op het debuutalbum meer verwacht hadden.

Sound Of Silver is op zijn best als Murphy zijn tijd neemt om een nummer op te bouwen van droge repetitieve beats naar een catchy popsong. "All My Friends" en "Us v Them" kunnen zonder blozen naast oudere live-krakers als "Yeah!" en "On Repeat" staan. De analoge electro van "Sound Of Silver" lijkt op het eerste gehoor enerverend, maar kruipt na zeven minuten slinks langs de ruggengraat omhoog.

Het absoluut prijsbeest is "Someone Great": een krakende en hypnotiserende technoballad, die tegelijk over het einde van een relatie, een sterfgeval en scheefschaatserij lijkt te gaan. Dansbare tristesse en weltschmerz: Murphy schreef de song die "Small Town Boy" van de troon zal stoten. Ook met hekkensluiter "New York I Love You" doet Murphy nog eens (lichtjes cheesy) traag, maar hier passen de trage songs naadloos in het geheel.

Sound Of Silver is dan ook een veel gaver geheel dan het debuut. Murphy heeft zijn geluid geoptimaliseerd en weet genres en etiketten te overstijgen. Dit is geen punkfunk, danspunk, rockdance, electropop, of postmoderne rave-muziek meer, maar gewoon LCD Soundsystem: de lichtjes geniale combinatie van dat alles.

Ditmaal zijn er wel minder radiovriendelijke momenten (tenzij er flink ge-radio-edit zal worden). Geen nieuwe hapklare "Daft Punk Is Playing At My House" of "Tribulations" maar veel meer moois voor wie langer dan vier minuten naar een song kan luisteren. Benieuwd of dat nog binnen de marktstrategie van Stubru past, maar laat het u vooral niet tegenhouden om zestig minuten zilverkleurige, superieure danspoprock in huis te halen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 5 =