Paul Wirkus :: Déformation Professionnelle

Als een dreigende schaduw hing hij over het West-Europese avondland, hongerig en altijd gewillig om de andere te vervangen. De brave burger was bang niet langer in het levensonderhoud te kunnen voorzien en vreesde die onstilbare honger meer dan wat dan ook. Met een ongekend fanatisme schreeuwde hij daarom "Nee! Nee aan de Poolse loodgieter! Nee aan Europa!"

Nog geen twee jaar later blijkt het allemaal wel mee te vallen met die Polen. Goed, Tweedledum en Tweedledee, maar dan psychotischer, besturen het land en met de dood van Johannes Paulus II nam hun katholiek geïnspireerde waanzin haast fanatieke vormen aan, maar verder blijven het sympathieke peren die niet en masse de Oder overgestoken zijn om onze jobs/vrouwen/mannen/kerken/… in en over te nemen.

In het geval van Paul Wirkus is de Pool zelfs meer dan welkom: met zijn nieuwste plaat weet hij stemmige ruis zelfs naar een nieuw niveau te tillen. Wirkus heeft sinds zijn debuut in 1997 al verschillende soloalbums op zijn naam staan en werkte onder meer met Stefan Schneider (To Rococo Rot) en Barbara Morgenstern samen onder de naam September Collective. In een (heel ver) verleden was hij actief als drummer bij Karcer (punkrock) en Mapa (postrock).

Op Déformation Professionnelle, zijn vierde soloplaat maar wel zijn twaalfde als de verschillende samenwerkingen erbij geteld worden, blijft Wirkus trouw aan het geluid dat hij doorheen de jaren opgebouwd heeft. Met allerhande moderne elektronische gadgets en bijna uit het tijdperk van de dinosaurus stammende keyboards creëert hij nog steeds klanklandschappen die vooral uitblinken in vreemdsoortige geluiden en verstoorde erupties.

Maar in tegenstelling tot veel van zijn collega’s weet Wirkus in verschillende nummers een drive te smokkelen die in gelijkaardige releases vaak afwezig is. Zo wordt "View Finder" voortgestuwd door een hortende klank en krijgt het geheel een jaren tachtig-gevoel mee zonder in bombast te vervallen. Alsof slechts enkele seconden geplukt werden uit een tijdperk en dan naadloos werden uitgesponnen en vervormd.

In "Kocham" wordt voor een rustigere opbouw gekozen, maar met "Valore Energitico" is het opnieuw raak. Verschillende ruispatronen en clicks gaan met elkaar in de clinch om de heerschappij, een bed van dreigende klanken vormt de onderlaag voor voorzichtige experimenten. Wirkus blijft echter switchen tussen "hard en zacht", want op "Dogs After Flight" mag het opnieuw allemaal rustiger en zijn er zelfs echo’s van een ingetogen Aphex Twin op pensioenleeftijd te horen.

Op "Nie Kocham" wordt geen antithese noch een synthese geleverd maar het is wel het enige nummer waarin Wirkus te horen is. Zijn stem wordt verweven met pompende basklanken en nauwelijks hoorbare maar kenbaar aanwezige percussieopstoten. "Exoten" lijkt door zijn opbouw de aanzet te vormen tot het titelnummer, maar dat gaat een geheel andere kant uit. Het grillige nummer laat een verminkte gitaarklank door alles heen snijden en geeft slechts met mondjesmaat weerwerk middels ruisende stoorzenders.

In "1964" gebeurde er heel veel maar dat valt uit de minimale song niet op te maken. Een veelvoud aan geluiden wordt opnieuw naar de achtergrond geduwd opdat het klankenpalet alleen van op een afstand zijn pracht bloot zou geven. Wie niet aandachtig luistert, ontgaat veel. "Erineru" schuifelt prachtig naar het einde toe met voorzichtig schrapende klanken. In zijn kielzog volgt "Terres Fortes" dat moeizaam toewerkt naar een einde dat het nummer en het album afsluit zonder tot een alomvattende climax te komen.

Met Déformation Professionnelle bewijst Wirkus dat hij nog steeds relevant is. De ruis en kraak van de vorige albums zijn nog steeds aanwezig en blijven prachtige klanklandschappen oproepen die schitteren in dreiging en rust. Ambient en minimal electro blijven de voornaamste trefwoorden. Nee aan de Poolse loodgieter? Ja, aan de Poolse electro-artiest!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − 5 =