The Apples in Stereo :: New Magnetic Wonder

In het weelderige aanbod van popmuziek worden aan de lopende band
nieuwe stromingen en innovatoren aangeduid, hetgeen wij als geen
ander ervaren aan deze kant van de grote plas. Het aantal “nieuwe”
Britse bands waarmee men hier tot in den treure bestookt wordt, is
quasi astronomisch te noemen. Soms zijn er ook artiesten die, naast
hun eigen projecten, de krachten bundelen ten einde zichzelf in
stand te houden. In deze sfeer vonden we ook het ‘Elephant Six
Collective’
terug, een heuse verzameling aan artiesten die
zich vooral tijdens de jaren ’90 wisten te profileren als
vaandeldragers van experimentele popmuziek. Zo werden psychedelica,
soundscapes en sunshine pop vaak in één roestige ketel gekieperd,
wat meer dan eens tot briljante albums leidde. Namen als Neutral
Milk Hotel, Olivia Tremor Control en Music Tapes behoren dan ook
tot de betere (doch minder bekende) uitbarstingen van populaire en
experimentele muziek uit de jaren ’90.

Ook The Apples in Stereo hadden binnen Elephant Six een glorierijke
rol. Robert Schneider, meteen ook een van de grondleggers van het
collectief, beleefde met zijn band waarschijnlijk het meeste
commerciële succes, en dit was zeker niet onterecht. Met platen als
‘Fun Trick Noisemaker’ en ‘Her Wallpaper Reverie’ zetten de jongens
en meisjes uit Denver goede prestaties neer. Het zijn ook diezelfde
Apples in Stereo die het uiteenvallen van Elephant Six overleefd
hebben, samen met een handvol andere bands.

Intussen vordert 2007 gestaag, en wordt het zo stilaan tijd om te
zien hoe Schneider en de zijnen het er dezer dagen vanaf brengen.
De band kreeg voor ‘New Magnetic Wonder’ versterking van Bill Doss
(Olivia Tremor Control, The Sunshine Fix) achter de toetsen en
Brian Goggin als producer. Verder zou dit ook het laatste wapenfeit
van Hilarie Sidney zijn als drumster en tweede vocaliste binnen de
band. Dit alles, gekoppeld aan een heuse hypemachine en ruige
beloften, kwam ons tegemoet bij het beluisteren van de nieuwe
Apples-plaat.

‘New Magnetic Wonder’ is voornamelijk een buitengewone explosie van
overrijpe sunshine pop. Het is in zekere zin nooit duidelijk
geweest waar de grens ligt tussen het geniale en het belachelijke
in dit genre – niemand zal ooit ‘Pet Sounds’ vergelijken met het
werk van Yellow Balloon – maar Robert Schneider maakt het ons
eigenlijk vrij makkelijk. De meeste nummers verstikken domweg in
totale overdaad. Dit manifesteert zich op verschillende manieren:
zo hebben we bijvoorbeeld de omarmende gitaargeneriekjes, de
pijnlijk luchtdichte productie en vooral de alomtegenwoordigheid
van de vocoder. Dit alles wordt ons ook meteen haarfijn op een
versierde schotel gepresenteerd bij ‘Can You Feel It.’

Daar houdt het helaas niet op. Zoals bij Robert Schneider wel vaker
het geval is, hoef je hier weinig lyrische exploten te verwachten.
Soms lukt het de man wel een paar leuke lijntjes neer te pennen,
zoals op ‘Skyway’ (door zijn minder pretentieuze bezetting ook
meteen een van de betere nummers op deze plaat), maar meestal gaan
de zaken echt op miserabele wijze de mist in. Neem nu ‘Energy,’ een
kleuterdeuntje dat dan nog eens ondersteund wordt met het volgende:
‘And the world is made of energy / and the world is electricity
/ and the world is made of energy / and there’s a light inside of
you, and there’s a light inside of me.’
Wel wel, wat een geluk
dat toiletten de dag van vandaag geen luxegoed meer zijn. In zekere
zin moeten we Schneider feliciteren; hij slaagt er in dit nummer
bijna vier minuten aan te houden.

Ook de ‘linktracks’ zijn eigenlijk niets speciaals. Hoewel er soms
leuke ideeën in verwerkt zitten, is er eigenlijk totaal geen
verband met de volwaardige tracks die ze aan elkaar horen te
koppelen. Aangezien een linktrack doorgaans niet langer duurt dan
een dertigtal seconden, lijkt het dan ook pure tijdverspilling.
Schneiders nieuwe speelgoedje, ‘the non-Pythagorean musical
scale’
steekt hier ook af en toe de kop op; leuk idee, vinden
we, maar er wordt eigenlijk niets mee aangevangen. Meer nog, het
klinkt allemaal wat avant-gardistisch vergeleken met de
suikerzoete, hersenloze glampop die de rest van deze plaat
bevlekt.

Al bij al is dit een grote stap terug voor The Apples in Stereo.
Soms weet Schneider wel een leuk nummertje uit de computer te
persen, zoals bij ‘7 Stars’ en de twee tracks met Hilarie Sidney
als vocaliste, maar dat kan deze zwaargeladen dertigtonner niet van
de nakende afgrond redden. Schneider heeft alvast een pak nieuwe
technologische speeltjes gevonden om op zijn luisterpubliek los te
laten; nu is het wachten op goeie songs.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 2 =