Legion of the Damned :: Sons of the Jackal

Bij het nuttigen van deze plaat is het verstandig de volgende
maatregelen in acht te nemen. Ga naar de grootste plaats in uw
huis, installeer daar indien nodig een stereo. Creëer rond u een
cirkel waar niets staat wat de dag nog moet overleven. Indien u
lang haar hebt is het verstandig dat los te maken. Zet de stereo
aan, leg de cd erin en laat u gaan met de volumeknop. Druk op play
en spring bliksemsnel naar het middelpunt van de lege cirkel, waar
u vervolgens de luchtgitaar ter hand neemt. Als het goed is barst
er op dat moment een pletwals van formaat uit uw
luidsprekers.

Want wat ik hier voor me heb is een monster van een plaat. Vanaf
seconde 1 wordt uw gehoor aangevallen door ongenadige gitaren en
een bijzonder goed bespeelde drum, in combinatie met een stem die
hatelijke teksten uitbraakt. Dat diezelfde teksten niet van een erg
hoog niveau zijn, mag de pret in dit geval niet drukken, want laat
ons wel wezen, wanneer hebt u nog eens een thrashplaat gehoord met
intelligente teksten? En dat is hier ook helemaal niet de
bedoeling. Dit is geen luistermuziek met diepe, achterliggende
bedoelingen. Nee, Legion of the Damned biedt u een groot halfuur
ouderwetse, snelle en agressieve metal aan. Zonder al te veel
tierelantijntjes of andere aanhangsels die de ongelooflijke
intensiteit van deze cd zouden kunnen verpesten, ramt men er
enthousiast tegenaan. En geloof mij, dat zult u ook doen.

Deze heren zijn geen onbekenden in de metalwereld. Legion of the
Damned is namelijk de Nederlandse death-metalband Occult, maar dan
onder een andere naam. Toentertijd maakten ze ook al geen slechte
cd’s, maar nu hebben ze elke drang naar verfraaiingswerken van zich
afgeschud. Vergeten is de genre-typische boodschap, de band is
teruggekeerd tot de essentie van metal. En metal, mijn besten, is
nog altijd hondsbrutaal en erop uit om waar mogelijk voor
gehoorsbeschadiging te zorgen.

‘Sonsf the Jackal’ is indrukwekkend, en dat is ook metal-habitués
als Scott Ian (Anthrax) en Maurizio Lacano (Kataklysm) niet
ontgaan. De eerste vindt ‘Son of the Jackal’ kick-ass thrash
done right
, de tweede heeft het over real metal for real
metalheads
.
Loftuitingen waar ik me volledig bij aansluit, maar ondanks mijn
voorgaande kanonnade aan superlatieven is enige nuance op zijn
plaats.
Het is allemaal geweldig gedaan, er is een goeie, heldere productie
en er is over nagedacht, maar origineel is het jammer genoeg niet.
Misschien net omdat de muziek me doet terugdenken aan bands als
Dark Angel, Exodus en dergelijke heb ik de indruk het al wel eens
gehoord te hebben. Legion of the Damned brengt met andere woorden
zeer weinig nieuws ten berde. Zeker als je rekening houdt met het
feit dat de band vorig jaar ook al een cd heeft uitgebracht die erg
veel op deze lijkt, stel ik mij vragen bij de houdbaarheid van de
band. Het kan immers niet de bedoeling zijn om tot in den treure de
ene na de andere maar in wezen dezelfde cd uitbrengt.
Ook de korte speelduur is een doorn in het oor. U wordt weliswaar
vakkundig vermorzeld en vermalen tijdens de 35 minuten muziek die
de cd te bieden heeft, maar toch, na afloop blijft het gevoel
hangen dat je veel geld hebt betaald voor een schijf die tenslotte
weinig meer dan een halfuurtje duurt.

Minpuntjes, jawel, maar ze verhinderen niet dat ‘Sons of the
Jackal’ een absolute aanrader is voor iedereen die van oude(rwetse)
thrash houdt. En schreeuw tijdens het nummer ‘Atomicide’ zeker
luidop de titel mee; een goedkopere en accuratere vorm van
agressietherapie moet nog uitgevonden worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven + twintig =