Isobel Campbell & Mark Lanegan, William Elliott Whitmore :: 27 januari 2007, Vooruit

2006 was nog maar net van start gegaan en een van de platen van het jaar had zich al aangediend: Ballad Of The Broken Seas. Isobel Campbell en Mark Lanegan bezongen elkaar een album lang een duistere liefde toe, en braken meer harten dan denkbaar was.

Helaas voor Campbell dachten al te veel mensen dat het de plaat van Lanegan was, terwijl het wel degelijk zij was die de touwtjes in handen hield en hém bespeelde. Velen waren dan ook diep teleurgesteld toen Campbell op Domino in plaats van met Lanegan met Eugene Kelly verscheen, de man voor wie het leeuwendeel van de songs oorspronkelijk geschreven was. Hoe goed Kelly ook was, toch bleef het verlangen hangen om de songs te horen met Lanegan op zang. En toen was het zover: er zou een tour komen met Mark Lanegan. Mag het verbazen dat de Vooruit uitverkocht raakte?

Maar vooraleer "de schone en het beest" hun opwachting maakten, was het de beurt aan William Elliott Whitmore. De late twintiger met de rauwe bluesstem heeft al vier albums op zijn naam staan maar is toch vooral bekend bij een kleine schare muziekliefhebbers. Whitmores uitgepuurde precountry en blues sluiten naadloos aan bij wat tegenwoordig onder het label ’roots’ geklasseerd wordt maar eigenlijk aan de basis ligt van zowat alle muziek die na de jaren twintig kwam.

Whitmore weet met niet meer dan een stem en een gitaar of banjo te bezweren en de klok tachtig jaar terug te draaien. De whiskyfles wordt gedeeld met de voorste rijen en Whitmore bedankt het publiek wel duizend keer. Toch blijft er her en der in de zaal te veel geroezemoes en mompelt een of andere idioot dat Whitmore wel erg hard als Lanegan wil klinken. Voor een deel van het publiek is er op het juiste moment bij zijn blijkbaar nog steeds belangrijker dan goede muziek.

En dat verlangen zorgt er dus ook voor dat Campbell en Lanegan onder een onverdiend en langdurig applaus begraven worden. Want zij brengen een optreden dat zich gemakkelijk vatten laat als "onbezield" en "ronduit saai". "Revolver" start nog veelbelovend maar daarna is al snel het vet van de soep. Lanegan is zoals steeds vastgeroest aan zijn microfoon maar declameert "Deus Ibi Est" zonder veel passie of overgave. De grafstem klinkt nog steeds indrukwekkend maar ook ongeïnspireerd.

De vaart wil maar niet in het optreden komen, mede doordat Campbell en Lanegan haast bewust stommetje blijven spelen. De begeleidingsband die in Brussel nog het beste van zichzelf gaf, lijkt meer aan zijn loon te denken dan aan de songs en brengt vlekkeloze versies van de songs zonder er een greintje gevoel in te leggen. Naast de nummers van Ballad Of The Broken Seas mag Campbell ook even solo schitteren met enkele nummers uit Milkwhite Sheets en krijgt ook Lanegan de kans enkele nummers uit zijn solowerk I’ll Take Care Of You te brengen.

De vreemde setlist versterkt het gevoel van doelloosheid nog meer. De hele groep lijkt wel aan te modderen en slaagt er slechts nu en dan in een vonk te doen overslaan. Een viertal nummers, waarvan twee in de bissen, zijn de moeite van het onthouden waard, de rest kabbelt ongeïnteresseerd verder tijdens een veel te langdradig optreden. Wanneer Campbell na een zwakke versie van "Sand" (luister naar het origineel van Hazlewood en Sinatra) opmerkt dat ze tijdens het nummer even in slaap dreigde te vallen, kunnen we alleen maar beamen dat we dat gevoel al een hele set hebben.

"Ronduit zwak" is het onverbiddelijke verdict dat overblijft na een optreden dat veelbelovend was op papier. William Elliott Whitmore speelt op zijn eentje Campbell en Lanegan zonder meer naar huis, al zal een groot deel van het publiek het daar wel oneens mee zijn. Vlekkeloze maar onbezielde versies brengen van prachtsongs volstaat blijkbaar voor velen, maar wij blijven met een wrange nasmaak in de mond achter.

DE FOTO’S

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + 1 =