Tuk :: Shallow Water Blackout

In 2005 liet de Brusselse filmmaker Guillaume Graux camera’s en film even voor wat ze waren en richtte hij zich op andere horizonten. Het resultaat mondde uit in het eenmansproject TUK, dat minimale electro, ambient en glitch in elkaar over liet vloeien. Live bleef de liefde voor de film zichtbaar dankzij een samenwerking met Kurt D’Haeseleer.

Op Proud Princess Of A Brand New City liet Graux vreemde geluiden met elkaar clashen zonder dat nog één instrument als dusdanig te herkennen was. Laptops, field recordings of toch gewoon gitaren? Iedereen had er het raden naar, maar op het album werkte het wonderwel. Intieme sfeerstukken werden afgewisseld en verkracht door wild krakende erupties. Köhn, Fennesz, Philip Jeck en stadsgenoot aMute werden allemaal — al dan niet terecht — naar voren geschoven als verwante zielen.

Nu het eerste album eindelijk de tijd gevonden heeft om te bezinken en zijn waarde voluit te tonen, brengt Graux zijn moeilijke tweede uit. Shallow Water Blackout heeft niet alleen de pracht en rijpheid van het origineel maar draagt ook een zwaarte in zich die op het eerste album nog niet te horen was.

Op "Low Carb Love" heerst chaos: metalige klanken, akoestische gitaren en knetterende percussieslagen vechten om de gunst van een zweverig keyboard, zonder dat een scheidsrechter tussenbeide kan of wil treden. Het vraagt dan ook enige luisterbeurten eer in de schijnbare chaos min of meer een structuur herkend kan worden. Ook "Stilnox Parties" start nukkig. Hortend en stotend worden de klanken uitgespuwd, maar na een tweetal minuten neemt een harp het zowaar over en worden de krakkemikkige ruiselementen nog slechts met mondjesmaat toegelaten.

De moegetergde luisteraar krijgt met "Weltwitschoa Valley" een eerste rustpauze. De song springt nog steeds van hot naar her maar het opgejaagde en afjakkerende van voorheen heeft plaats gemaakt voor een relatieve rust. Het mag niet verbazen dat die rust verdwijnt in "Insomnia", dat treffend een onrustige nacht vol spookgedachten, twijfels en angsten reflecteert. De chaotische structuur uit de eerste nummers mag dan wel minder prominent aanwezig zijn, de song zelf is er niet lichter verteerbaar op geworden.

Met "Lady Jane" zet diezelfde trend door: alles blijft in nevelen gehuld maar het kraken en piepen klinkt na het vele geweld haast vertrouwd. Toch loert er een duisternis om de hoek, paradoxaal genoeg zelfs mede dankzij een haast afwezige gitaar. De smerigste en meest eenduidige track is zonder meer "Rock and Roll Dreams", dat zich aandient als een vuile electrovariant van het betere rock-’n-rollgeweld.

De verontrustende introspectieve trip "Mental Tuk" sluit het album af op de gekende frenetieke, chaotische wijze. Alles stuitert, kraakt, piept, stormt alle richtingen tezelfdertijd uit en laat slechts één klank achter als leidraad. De song geeft perfect weer waar Tuk grotendeels voor staat: verontrustende en krankzinnige klankexperimenten, zonder duidelijke keuzen voor een rechtlijnige melodie of ritmestructuur.

Gemakshalve kan Tuk onder glitch geplaatst worden, maar Graux blijft vooral een geluidskunstenaar die uit schijnbare chaos indrukkwekkende klanktapijten weeft, die pas na meerder luisterbeurten de onderliggende logica prijsgeven. Shallow Water Blackout is een pak donkerder geworden dan Proud Princess Of A Brand New City, maar het verveelt geen seconde.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + 15 =