Union Of Knives is een groep durvers. De band komt uit Glasgow en doet een niet onverdienstelijke poging postrock en indietronics te verzoenen. Bezwerende beats en verstilde gitaren worden door het trio samengesmolten tot een sfeervol geheel. Het eindresultaat klinkt meeslepend, maar bij momenten nèt iets te licht.
Op de hoes van Violence & Birdsong staat een kleine jongen naast een muurschildering van gigantische duiven. Als je de hoes omdraait, zie je dezelfde muurschildering — op een ander huis weliswaar — tegen de achtergrond van enkele torenflats. Perspectief is alles, lijken de beelden te willen zeggen, en dat sluit mooi aan bij de muziek die op deze debuutplaat staat. Union Of Knives gelooft overigens niet in het idee dat je als groep een vaste drummer nodig hebt, en maakt volgens het stickertje op de hoes muziek die omschreven kan worden als een kruising tussen Aphex Twin, Radiohead en Massive Attack. Die omschrijving houdt zeker en vast steek, maar desondanks wordt Union Of Knives bij voorkeur niet vastgepind op enkele namen.
Opener "Opposite Direction" doet weliswaar aan Massive Attack denken, maar de heersende sfeer is opvallend minder donker, zij het niet voor lang. "Operated On" zet de afdaling richting de donkere krochten van de ziel in. Een baslijn die uit de wave-periode afkomstig lijkt te zijn, een onzeker klinkende stem die bij Thom Yorke de mosterd gehaald lijkt te hebben, een repetitieve, onderkoelde beat en een stevige, maar beheersd klinkende gitaarrif. Union Of Knives legt met "Operated On" de fundamenten van zijn geluid. Een geluid dat bij momenten best omschreven kan worden als ’een grote leegte.’ Het instrumentale "Even Machines Make Mistakes" bijvoorbeeld, wekt hetzelfde claustrofobische gevoel op als () van Sigur Rós, zij het dan wel zonder de vreemde klanken.
Als postrock niet zo’n beladen term was, zou het misschien een passende omschrijving zijn voor wat Union Of Knives doet op deze plaat. "We Can’t Go Wrong" doet qua opbouw en songstructuur denken aan de stadsgenoten van Mogwai. In dit nummer weet Union Of Knives overigens verrassend uit de hoek te komen en wordt de achteloze luisteraar meermaals op het verkeerde been gezet. Zo word je minutenlang in de waan gelaten met een niemendalletje te doen te hebben, een onschuldig tussendoortje, tot plots de poorten van de hel opengegooid worden. Of net niet. Als uiteindelijk een uitbarsting volgt, ben je zowaar blij dat horen en zien je vergaan en zou je willen dat de groep niet stopt, dat het geweld aanhoudt tot je niets meer hoort.
Helemaal overdonderen doet Union Of Knives echter niet met Violence & Birdsong. Daarvoor schommelt de plaat te veel tussen briljant en doordeweeks. Een sfeervolle schets is het album wèl. Bij momenten lijkt The Notwist een goed ankerpunt, al is dat misschien net iets te veel eer. In "Taste For Harmony" lijken de Schotten het niveau van de Duitsers te evenaren, al heeft dit nummer dan misschien een iets te luchtige toets om de vergelijking helemaal ongeschonden te doorstaan. Desalniettemin is Violence & Birdsong geen slecht begin voor een groep die op lange termijn durft te denken. Hopelijk doet Union Of Knives dat ook.
