The Micragirls :: Feeling Dizzy Honey?!

Het afgelopen jaar hebben Arctic Monkeys het nog nadrukkelijk bewezen: no nonsense gitaarmuziek is nog steeds fucking opwindend. Minder gehypet, maar zeker even opzwepend is het Finse trio The Micragirls dat met zijn wervelstormdebuut Feeling Dizzy Honey?! diepe indruk maakt.

Hoe zou de wereld er zonder de Ramones uitgezien hebben? Het is een vraag waar een mens beter geen antwoord op probeert te formuleren, tenzij hij eens goed wil lachen uiteraard. Goed, we zouden hoogstwaarschijnlijk gespaard zijn gebleven van Janez Detd en met een beetje geluk had "The Saints Are Coming" nooit het licht gezien. Het klinkt aanlokkelijk, maar weet dat we ook tonnen te gekke bands misgelopen zouden hebben. Thurston Moore was ongetwijfeld een goede accountant geweest, maar toch zien we hem liever in de weer met een elektrische gitaar en een muur versterkers. Ook in Finland zouden drie meiden een andere weg in het leven hebben moeten zoeken. Drie meisjes die zich in het noorden van Finland — waar zowaar een redneckpopulatie blijkt te gedijen waarbinnen ze zich niet op hun gemak voelden — op de rammelrock hebben gestort met een bezetenheid die doorgaans slechts in extreem religieuze kringen wordt aangetroffen.

Met behulp van een drum, een orgel, een gitaar en tonnen energie begonnen de dames enkele jaren geleden met het maken van muziek die enkel met een krachtig ’one two three four’ ingezet kan worden. Volgens het aloude indierecept brachten The Micragirls enkele 7"-singles uit die momenteel alweer totaal onvindbaar zijn. Gelukkig denken de dames ook aan de fans die niet in thuisstad Kuopio wonen en zodoende nooit de kans kregen een exemplaar van "Mind Twistin Weekend With…" of "Are you Insane, Girls" op de kop te tikken. Hun albumdebuut is namelijk een heuse dubbelcd (of dubbel-10" zo u wil), waarvan het tweede schijfje ouder werk als "Teenage Tiger" en "Rockin’ Date" bevat, om maar dadelijk de twee meest overrompelende tracks te noemen. Maar ook bij dit oudere werk valt op dat The Micragirls niet voor één gat te vangen zijn. Zo doet "My My Micraboy" hard aan The Pipettes denken, zij het wel dat dit nummer ouder is dan alles wat op We Are The Pipettes te vinden is.

Hoewel het allemaal wat cartoonachtig overkomt, maken The Micragirls allesbehalve wegwerpmuziek. Zelfs al klinken songs als "Whatta Way To Die" en "Leave My Kitten Alone" alsof ze geschreven zijn op het moment dat ze voor het eerst gespeeld werden, dan nog doet dat geen afbreuk aan het feit dat het songs zijn die werken. Het orgel dat The Micragirls gebruiken in plaats van een bas, roept referenties op aan Gravy Train!!! en ook de trashrock van het Antwerpse Hara’Kiri is zelden of nooit ver weg op Feeling Dizzy Honey?!. In een verrassende opstoot van chauvinisme menen we in "Leave My Kitten Alone" zelfs het orgel van wijlen Fifty Foot Combo te herkennen, al valt dat misschien te categoriseren onder wishful thinking.

The Micragirls mogen het cartoonaspect van Ramones verder geprofessionaliseerd hebben tot het bij momenten totaal silly wordt (zoals op "Lone Twister", om lukraak een voorbeeld op te vissen), het doet echter geen afbreuk aan het feit dat hier een overtuigend rockend trio staat dat duidelijk weet hoe het een catchy song moet schrijven. "The Saints Are Coming" mag dan wel vaker op de radio gedraaid worden, wat ons betreft begint 2007 met een 1-0 voor The Micragirls.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × een =