Eindejaarslijstje 2006 van Stijn Cools

Al zou Bob Dylan plots de ene carnavalskraker na de andere op plaat beginnen te smijten, het gezegende jaar 2006 kan al lang niet meer stuk. Toegegeven, geen superdeluxemegafantastische plaat genre Arcade Fires Funeral voert dit jaar de lijst aan. Toch was het door de bank genomen geen slecht jaar: kwaliteit ging veeleer in de breedte. Ter illustratie hebben onderstaande platen de stereo even mogen verlaten.

  1. Shearwater :: Palo Santo Tweede plaat, wat een klapper: bloedmooi gaat hand in hand met grillig en onvoorspelbaar. Elthon John reikt Timesbold de hand om zo tot een perfect huwelijk te komen. Een brok in de keel en een deemoedige buiging is het resultaat.
  2. The Veils :: Nux Vomica The Veils, dat was toch dat ietwat puberaal bandje bekend van een paar hitjes? In een ver verleden misschien wel, maar frontman Finn Andrews bewijst op deze tweede dat hij meer gedreven is in het buitendrijven van demonen à la Nick Cave dan meisjesharten sneller te doen slaan. Waarvoor hulde.
  3. Clap Your Hands Say Yeah :: Clap Your Hands Say Yeah “Het urgente van The Arcade Fire, het arty popperige van de Talking Heads, de ogenschijnlijke chaos van Beck en de gruis van The Velvet Underground, op smaak gebracht met wat muziekdoosgepingel en Kurt Weill-cabaret.” Of hoe (mvm) in vervoering raakt.
  4. Tom Waits :: Orphans Oud en vooral erg versleten. En dat maakt zijn muziek net zo fantastisch. Probeer maar eens een verzameling afleggertjes op te waarderen tot een schitterend drieluik. De grom van grootmeester Waits kan het nog steeds.
  5. Bob Dylan :: Modern Times Nog zo’n krasse knar die een stuk relevanter is dan het gros van zijn jongere collega’s. Modern Times is heus niet dé Dylan-plaat bij uitstek, maar zolang hij straffe songs als Workingman’s Blues #2 of Ain’t Talking uit de mouwen blijft schudden is enige reactionaire reflex niet van lucht.
  6. Arctic Monkeys :: Whatever People Say I Am, That’s What I Am Not Juist, dit is zo’n stereotiep overschat bandje dat je als cultureel correct en volstrekt integer muziekrecensent tot op het bot moet afkraken onder het credo: been there, done that. Stiekem was dit gewoon een erg fijn plaatje om het jaar mee te openen.
  7. Cat Power :: The Greatest De scheermesjesbluescountry van Chan Marshall knijpt je strot dicht en doet je wanhopig naar adem snakken. Sleept je mee en laat je niet meer los. Dat Cat Power nog een lang leven beschoren mag zijn.
  8. Tv On The Radio :: Return To Cookie Mountain Geen luisterplaat maar een doe-plaat: headbangen, met ledematen zwengelen of je linkerpink extatisch heen en weer-bewegen. TV On The Radio mikte op het buikgevoel, en is daar dan ook danig in geslaagde met deze uitstekende tweede plaat.
  9. The Spinto Band :: Nice And Nicely Done The Spinto Band heeft de kazoo terug hip gemaakt, en dat alleeen al verdient een vermelding. Tel daarbij nog eens spectaculaire danspasjes op Pukkelpop en bovenal een uitstekend zomers indiepopalbum, en iedereen is tevreden.
  10. The Dears :: Gang Of Losers Dat frontman Murray Lightburn een zenuwinzikking nodig had om tot dit resultaat te komen, moest de rest van de band er maar bijnemen. Beter dan het debuut? Absoluut, al was het maar omdat de band de primaire functie van de gitaar heeft leren kennen. Compromisloos rammen, meer moet dat niet zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 + 5 =