Met amper tien releases in goed vier jaar tijd kan je met een gerust hart stellen dat Aspen Edities kwaliteit laat primeren op kwantiteit. De eerste samenwerking tussen saxofonist Thomas Jillings en drummer Stijn Cools past wonderwel binnen de filosofie van het label.
Het kleine Belgische label is natuurlijk niet het eerste dat probeert een coherent verhaal te vertellen. Het bekendste voorbeeld is misschien wel het Duitse ECM label waarvan geluid en vormgeving al een halve eeuw lang een indrukwekkende coherentie uitstraalt, niettegenstaande de occasionele vreemde eend in de bijt. Er zijn wel enige gelijkenissen te trekken tussen de verstilde esthetiek van dat label en die van Aspen Edities. Maar er zijn nog andere voorbeelden, zoals Blue Note dat gedurende een decennia een eigen smoel had met hard bop en de legendarische covers van Miles Reid. Niet alle labels gaan voor zo’n totaalpakket, maar als je bijvoorbeeld kijkt naar de oranje-zwarte ruggen van de vinyl-albums van Impulse, of de regenboogkleurige van het Italiaanse Black Saint-label in een platencollectie dan merk je dat zo’n overkoepelende eenvormigheid een meerwaarde kan opleveren. Bij Aspen Edities ligt de nadruk op het sobere, op het essentiële. De minimale informatie met enkel het strikt noodzakelijke, de cover die volledig ingenomen wordt door een kunstwerk — op Promesa een beeld van de hand van Ives Maes uit zijn reeks Nude Beach Bound — zonder vermelding van de artiest, de streepjes op de rug. Het is ook hier weer allemaal van de partij.
Met saxofonist Thomas Jillings en drummer Stijn Cools werken twee artiesten met een al rijk gevulde staat van dienst nu voor het eerst samen op een album. Thomas Jillings vormt samen met gitarist Ruben Machtelinckx het duo Linus, maakt ook deel uit van Bert Dockx’ sextet Ottla en is de leider van de jazz/rock band Sgt Fuzzy. Op dit album laat Jillings zijn saxofoon echter helemaal links liggen en maakt hij gebruik van synthesizers om zijn muzikale ideeën uit te werken. Samen met zijn broer, gitarist Bert Cools, is Stijn Cools de drijvende kracht achter het granvat platform en speelt hij mee in een reeks band die in de schaduw daarvan zijn opgericht, zoals Book Of Air, Hoera, en AAN/EOP.
Twee artiesten met behoorlijk wat muzikale bagage die ze meebrengen naar de zeven geïmproviseerde stukken op Promesa. Samen vormen de nummers een album dat vooral gekenmerkt wordt een door een eenheid in sfeer. Dromerig, mysterieus, soms wat onderkoeld aanvoelend. Het begint al met de langzame golvende bewegingen waarmee Jillings het album opent op “Elmontrita”, waarna Cools halverwege invalt met een wat lome beat. Dit is een album dat gekleurd wordt door koele tinten — zoals de hoes al doet uitschijnen — en dat de stemming oproept van ongerepte polaire landschappen.
Ondanks de uniformiteit tussen de nummers zijn er toch momenten van variatie. De exotische ritmes op “Flugado” of het aan minimalistische electro verwante “Ludo” zijn daar goede voorbeelden van. Beide artiesten weten hun contrasterend spel prima op elkaar af te stemmen. De lijzige geluiden van Jillings worden gecompenseerd door de meer opgewekte ritmes van Cools. Warm en koud worden zo samengevoegd tot een muzikaal geheel dat een album oplevert dat zich in deze tijden uitstekend leent tot escapisme. In deze tijden van chaos, ellende, en conflict zorgen Jillings en Cools op Promesa voor vijfendertig minuten durende muzikale verstrooiing. De ideale soundtrack voor de kille winter van 2020.
