Het is ondertussen bijna twee jaar geleden dat Bright Eyes de grote doorbraak forceerde. In afwachting van de opvolger van de dubbelslag I’m Wide Awake It’s Morning/Digital Ash In A Digital Urn houdt label Saddle Creek de winkel draaiende. Na het livealbum Motion Sickness krijgen we nu een plaat vol restjes.
Conor Oberst is een bezig baasje, en hij schrijft dan ook songs aan de lopende band. Nauwelijks 26 jaar oud heeft hij al een indrukwekkende back catalogue op zijn naam staan (hij brengt dan ook al platen uit sinds zijn veertiende — toen nog met de groep Commander Venus). Maar dat volstond niet: alsof het allemaal niets kost, strooide hij songs in het rond op samenwerkingen, singles-zonder-album, of elders. Op Noise Floor (rarities: 1998-2005) zijn ze opnieuw bijeengeharkt.
Om u niet langer in spanning te houden: er staan betrekkelijk weinig pareltjes op deze compilatie, maar ze geeft wel een mooi overzicht van de evolutie die Oberst heeft doorgemaakt. Van bedrandpoëet tot nieuwbakken countryster en het stoeien met elektronica, van elke fase zijn de prille stappen hier te vinden. En om het ons gemakkelijk te maken worden de drie meest uiteenlopende stijlen vooraan gepresenteerd als waren het de hoofdpunten van het journaal.
Opener "Mirrors And Fevers" moet het de luisteraar nog even moeilijk maken met zijn atmosferische geroezemoes en spoken word, "I Will Be Grateful For This Day" documenteert meteen erna de prilste probeerselen op computer van Bright Eyes en Mike Mogis. Het zou nog drie jaar duren voor de truc op Digital Ash… helemaal vorm zou krijgen. "Trees Get Wheeled Away" is met zijn countryfeel daarna een voorafschaduwing van het meesterwerk dat I’m Wide Awake It’s Morning zou worden.
Dé twee prijsbeesten op deze verzamelaar zijn ongetwijfeld "Drunk Kid Catholic" en "Spent On Rainy Days". Het ene een dronken walsje, het ander een uitmuntend nummer uit de Home IV-e.p. die Oberst samen met Britt Daniel van Spain opnam voor het Post Parlo-label (laat het een aansporing zijn om die hele e.p. op te zoeken, ze is erg sterk).
Helaas bevat de tweede helft van Noise Floor een stuk minder sterk materiaal. Hier wordt vaak ("Amy In The White Coat", "Soon You Will Be Leaving Your Man", "I’ve Been Eating (for you)") teruggegrepen naar de bedrandjaren van Bright Eyes, een acquired taste: het is soms werken om in het oeverloze geneuzel en iele gitaarspel de latere genialiteit te ontwaren. Ook de Daniel Johnston-cover "Devil Town" is niet meer dan spielerei.
En dus: ook Noise Floor is er voor de verzamelaars, de kenners en de Bright Eyes-ologen. Drie tracks kunnen terecht aanspraak maken op het statuut van "vergeten parel", de rest is niet meer dan voer voor mensen die op zoek zijn naar een alternatief overzicht van de evolutie van Oberst. Het wachten heeft ondertussen lang genoeg geduurd, het wordt tijd dat nieuw materiaal toont waar het vanaf nu heengaat.
